دوّم سموئیل 3
3
1و جنگ در ميان خاندان شائول و خاندان داوود به طول انجاميد و داوود روز به روز قوت میگرفت و خاندان شائول روز به روز ضعيف میشدند.
2و برای داوود در حِبرون پسران زاييده شدند، و نخست زادهاش، عَمّون، از اَخينوعَم يزِرِعيلی بود. 3و دومش، کيلاب از اَبيجايل بیوه نابال کرملی، و سوم، اَبشالوم پسر مَعَکه، دختر تَلمای پادشاه جِشور. 4و چهارم، اَدونيا پسر حَجّيت، و پنجم، شِفَطيا پسر اَبيطال، 5و ششم، يِترِعام از عِجله زن داوود. اينان برای داوود در حِبرون زاده شدند.
6در طول زمانی که جنگ در ميان خاندان شائول و خاندان داوود میبود، اَبنير، خود را در خاندان شائول قوی مینمود. 7شائول را مُتَعِهای به اسم رِصفه دختر اَيه بود. روزی ایشبوشِت به اَبنير گفت: «چرا با مُتَعه پدرم همخواب شدی؟» 8خشم اَبنير به سبب سخن ایشبوشِت بسيار افروخته شده، گفت: «آيا من سر سگ برای يهودا هستم؟ من تا به امروز به خاندان پدرت شائول، و برادرانش و اصحابش نیکویی نمودهام و تو را به دست داوود تسليم نکردهام. حال آنکه تو به سبب اين زن امروز مرا به خطاکاری متهم میکنی. 9خدا مثل اين و زياده از اين به اَبنير بکند اگر من به طوری که خداوند برای داوود قسم خورده است، برايش چنين عمل ننمايم 10و سلطنت را از خاندان شائول منتقل نموده، تخت داوود را بر اسرائيل و يهودا از دان تا بِئِرشِبَع پايدار نگردانم.» 11ایشبوشِت ديگر نتوانست در جواب اَبنير سخنی گويد، زيرا که از او میترسيد.
12پس اَبنير در آن حين قاصدان نزد داوود فرستاده، گفت: «اين سرزمين مال کيست؟» و گفت: «تو با من عهد ببند و اينک دست من با تو خواهد بود تا تمامی اسرائيل را به سوی تو برگردانم.» 13او گفت: «نیکوست؛ من با تو عهد خواهم بست و ليکن يک چيز از تو میطلبم و آن اين است که روی مرا نخواهی ديد مگر اینکه وقتی برای ديدارم میآیی، ميکال دختر شائول را بياوري.» 14پس داوود رسولان نزد ایشبوشِت پسر شائول فرستاده، گفت: «زن من، ميکال را که برای خود به صد قُلفه فلسطينيان نامزد ساختم، نزد من بفرست.» 15پس ایشبوشِت فرستاده، او را از نزد شوهرش فَلطئيل پسر لايِش گرفت. 16و شوهرش همراهش رفت و در تمام طول راه تا حوريم گريه میکرد. پس اَبنير او را گفت: «برگشته، برو.» و او برگشت.
17اَبنير با مشايخ اسرائيل صحبت نموده، گفت: «قبل از اين داوود را میطلبيديد تا بر شما پادشاهی کند. 18پس الان اين را به انجام برسانيد، زيرا خداوند درباره داوود گفته است که ”به وسيله بنده خود داوود، قوم خويش اسرائيل را از دست فلسطينيان و از دست تمامی دشمنان ايشان نجات خواهم داد.“» 19و اَبنير با بِنيامينيان نيز سخن گفت. و سپس به حِبرون رفت تا آنچه را که در نظر اسرائيل و در نظر تمامی خاندان بِنيامين پسند آمده بود، به گوش داوود برساند.
20اَبنير بيست نفر با خود برداشته، نزد داوود به حِبرون آمد و داوود به خاطر اَبنير و رفقايش ضيافتی برپا کرد. 21اَبنير به داوود گفت: «من برخاسته، خواهم رفت و تمامی اسرائيل را نزد آقايم پادشاه، جمع خواهم کرد تا با تو عهد ببندند تا تو به هر آنچه دلت میخواهد، سلطنت نمايي.» پس داوود اَبنير را مرخص نموده، او به سلامتی برفت.
22همان لحظه یوآب و مردان داوود از غارتی باز آمده، غنيمت بسيار با خود آوردند. و اَبنير با داوود در حِبرون نبود، زيرا او را اجازه داده، و او به سلامتی رفته بود. 23و چون يوآب و تمامی لشکری که همراهش بودند، از راه رسیدند، يوآب را خبر داده، گفتند که «اَبنير پسر نیر نزد پادشاه آمد و او را اجازه داده و به سلامتی رفت.» 24پس يوآب نزد پادشاه آمده، گفت: «چه کردی؟ اينک اَبنير نزد تو آمد. چرا او را اجازه دادی و رفت؟ 25میدانی که اَبنير پسر نیر آمد تا تو را فريب دهد و آمد و شد تو را دریابد و به هر کاری که میکنی، پی برد.»
26يوآب از حضور داوود بيرون رفته، قاصدان در عقب اَبنير فرستاد که او را از چشمه سيرَه باز آوردند. اما داوود چیزی در این مورد ندانست. 27و چون ابنير به حِبرون برگشت، يوآب او را در ميان دروازه به کنار کشيد تا با او به تنهایی سخن گويد. در آنجا به خاطر خون برادرش عَسائيل ضربتی به شکم او زد که مرد. 28و بعد از آن چون داوود اين را شنيد، گفت: «من و سلطنت من به حضور خداوند از خون اَبنير پسر نير تا به ابد بیتقصیر هستيم. 29خون او بر سر يوآب و تمامی خاندان پدرش قرار گيرد و از خاندان یوآب کسی که ترشح و جذام داشته باشد، و بر عصا تکيه کند، و به شمشير بيفتد، و محتاج نان باشد، هیچوقت کم نباشد.» 30يوآب و برادرش اَبيشای، اَبنير را کشتند، به خاطر اين که برادر ایشان عَسائيل را در جِبعون در جنگ کشته بود.
31و داوود به يوآب و تمامی قومی که همراهش بودند، گفت: «جامه خود را بدريد و پلاس بپوشيد و برای اَبنير سوگواری کنيد.» داوود پادشاه خود نیز در عقب جنازه رفت. 32و اَبنير را در حِبرون دفن کردند و پادشاه با صدای بلند نزد قبر اَبنير گريست و تمامی قوم گريه کردند. 33پادشاه برای اَبنير مرثيه خوانده، گفت:
«آيا بايد اَبنير به سان شخصی احمق بمیرد؟
34دستهای تو بسته نشد
و پايهايت در زنجير گذاشته نشد.
مثل کسی که پيش شريران
افتاده باشد افتادي.»
پس تمامی قوم بار ديگر برای او گريه کردند. 35و تمامی قوم چون هنوز روز بود، آمدند تا داوود را نان بخورانند. اما داوود قسم خورده، گفت: «خدا به من مثل اين بلکه زياده از اين بکند اگر نان يا چيز ديگر پيش از غروب آفتاب بچشم.» 36تمامی قوم این را دیدند و در نظرشان پسند آمد. چنانکه هر چه پادشاه میکرد، در نظر تمامی قوم پسند میآمد. 37و تمامی قوم و همه اسرائيل در آن روز دانستند که کشتن اَبنير پسر نیر از پادشاه نبود. 38و پادشاه به مردان خود گفت: «آيا نمیدانيد که سرور و مرد بزرگی امروز در اسرائيل افتاد؟ 39و من امروز با آنکه به پادشاهی مسح شدهام، ضعيف هستم و اين مردان، يعنی پسران صِرويه از من تواناترند. خداوند به جا آورنده شرارت را مطابق شرارتش جزا دهد!»
اکنون انتخاب شده:
دوّم سموئیل 3: RCPV
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company