دوّم سموئیل 13
13
اَمنون و تامار
1و بعد از اين، واقع شد که اَبشالوم پسر داوود را خواهری زیباروی به اسم تامار بود، و اَمنون، پسر داوود، او را دوست میداشت. 2اَمنون به خاطر خواهر خود تامار چنان در عذاب بود که بيمار گشت، زيرا که او باکره بود و به نظر اَمنون دشوار آمد که با او کاری کند. 3اَمنون رفيقی داشت به اسم يوناداب پسر شِمِعاه، برادر داوود. و يوناداب مردی بسيار زيرک بود. 4و او اَمنون را گفت: «ای پسر پادشاه، چرا روز به روز چنين لاغر میشوی و مرا خبر نمیدهی؟» اَمنون او را گفت که «من تامار، خواهر برادر خود اَبشالوم را دوست میدارم.»
5يوناداب او را گفت: «بر بستر خود خوابيده، خود را به بیماری بزن و چون پدرت برای عيادت تو بيايد، او را بگو: ”تمنا اين که خواهر من تامار بيايد و مرا خوراک بخوراند و خوراک را در نظر من حاضر سازد، تا ببينم و از دست او بخورم.“» 6پس اَمنون خوابيد و خود را به بیماری زد و چون پادشاه به عيادتش آمد، اَمنون به پادشاه گفت: «تمنا اينکه خواهرم تامار بيايد و دو قرص نان پيش من بپزد تا از دست او بخورم.»
7و داوود نزد تامار به خانهاش فرستاده، گفت: «الان به خانه برادرت اَمنون برو و برايش خوراک آماده کن.» 8تامار به خانه برادر خود اَمنون رفت. و او خوابيده بود. تامار آرد گرفته، خمير کرد و پيش او قرصها ساخته، آنها را پخت. 9و تابه را گرفته، آنها را پيش او نهاد. اما اَمنون از خوردن خودداری نمود و گفت: «همه کس را از نزد من بيرون کنيد.» و همگان از نزد او بيرون رفتند. 10اَمنون به تامار گفت: «خوراک را به اطاق بياور تا از دست تو بخورم.» تامار قرصها را که ساخته بود، گرفته، نزد برادر خود اَمنون به اطاق آورد. 11و چون پيش اَمنون گذاشت تا بخورد، اَمنون او را گرفته و گفت: «ای خواهرم، بيا با من همخواب شو.» 12تامار او را گفت: «نه، ای برادرم، مرا بیعصمت مکن، زيرا که چنين کار در اسرائيل کرده نشود! اين کار زشت را به عمل مياور. 13اما من کجا ننگ خود را ببرم؟ و تو نیز مثل يکی از سَفیهان در اسرائيل خواهی شد. پس حال تمنا اينکه با پادشاه صحبت کنی، زيرا که مرا از تو دريغ نخواهد نمود.» 14ليکن اَمنون نخواست سخن او را بشنود. و بر او زورآور شده، مجبورش ساخت و تامار با او همخواب شد.
15امّا پس از آن اَمنون به شدت از تامار نفرت نمود و نفرتی که از او داشت، از محبتی که پیشتر به او میداشت، زياده بود. پس اَمنون او را گفت: «برخيز و برو.» 16تامار او را گفت: «چنين مکن. زيرا اين ظلم عظيم که در بيرون کردن من میکنی، بدتر است از آن ديگری که با من کردي.» ليکن اَمنون نخواست که او را بشنود. 17پس خادمی را که او را خدمت میکرد، خواند و به او گفت: «اين دختر را از نزد من بيرون کن و در را از عقبش ببند.» 18تامار جامه رنگارنگ دراز و آستیندار در بر داشت زيرا که دختران باکره پادشاه به اين گونه لباس، آراسته میشدند. خادم اَمنون او را بيرون کرده، در را از عقبش بست. 19و تامار خاکستر بر سر خود ريخته، و جامه رنگارنگ که در برش بود، دريده، و دست خود را بر سر گذارده، روانه شد. و چون میرفت، به صدای بلند میگریست.
20و برادرش اَبشالوم، او را گفت: «آيا برادرت، اَمنون، با تو بوده است؟ پس ای خواهرم، اکنون خاموش باش. او برادر توست و این کار او را به دل مگیر.» پس تامار در خانه برادر خود اَبشالوم، در تنهایی و بیکسی ماند. 21و چون داوود پادشاه تمامی اين وقايع را شنيد، بسيار غضبناک شد. 22اَبشالوم به اَمنون سخنی نيک يا بد نگفت، زيرا که اَبشالوم، اَمنون را نفرت میداشت، به سبب اينکه خواهرش تامار را بیعصمت کرده بود.
قتل اَمنون
23و بعد از دو سال تمام، واقع شد که اَبشالوم در بَعَلحاصور که نزد اِفرايم است، پشم بُرندگان داشت. و اَبشالوم تمامی پسران پادشاه را دعوت نمود 24و نزد پادشاه آمده، گفت: «اينک، بنده تو پشمبُرندگان دارد. تمنا اينکه پادشاه با خادمان خود همراه بندهات بيايند.» 25پادشاه به اَبشالوم گفت: «نه، پسرم، همه ما نخواهيم آمد، مبادا برای تو بار سنگين باشيم.» هرچند اَبشالوم او را اصرار نمود، ليکن پادشاه نخواست که بيايد، امّا او را برکت داد. 26و اَبشالوم گفت: «پس تمنا اينکه برادرم اَمنون با ما بيايد.» پادشاه او را گفت: «چرا او با تو بيايد؟» 27اما چون اَبشالوم او را اصرار نمود، اَمنون و تمامی پسران پادشاه را با او روانه کرد. 28اَبشالوم خادمان خود را امر فرموده، گفت: «ملاحظه کنيد که چون دل اَمنون از شراب خوش شود، و به شما بگويم که اَمنون را بزنيد. آنگاه او را بکشيد، و مترسيد. آيا من شما را امر نفرمودم؟ پس دلير و شجاع باشيد.» 29خادمان اَبشالوم با اَمنون به طوری که اَبشالوم امر فرموده بود، به عمل آوردند و تمامی پسران پادشاه برخاسته، هر کس به قاطر خود سوار شده، گريختند.
30و چون ايشان در راه میبودند، خبر به داوود رسانيده، گفتند که «اَبشالوم همه پسران پادشاه را کشته و يکی از ايشان باقی نمانده است.» 31پس پادشاه برخاسته، جامه خود را دريد و به روی زمين دراز شد و تمامی خادمانش با جامه دريده در اطرافش ايستاده بودند. 32اما يوناداب پسر شِمِعاه، برادر داوود، متوجه شده، گفت: «آقايم گمان نبرد که تمامی جوانان، يعنی پسران پادشاه کشته شدهاند، زيرا که تنها اَمنون مرده است چونکه اَبشالوم این قصد را از روزی که خواهرش تامار را بیعصمت بود، داشت. 33و الان آقايم، پادشاه از اين امر متفکر نشود و خيال نکند که تمامی پسران پادشاه مردهاند، زيرا که تنها اَمنون مرده است.»
34و اَبشالوم گريخت. و جوانی که ديده بانی میکرد، چشمان خود را بلند کرده، نگاه کرد و اينک خلق بسياری از پهلوی کوه که در عقبش بود، میآمدند. 35يوناداب به پادشاه گفت: «اينک پسران پادشاه میآيند، پس به طوری که خادمت گفت، چنان شد.» 36و چون از سخنگفتن فارغ شد، اينک پسران پادشاه رسيدند و صدای خود را بلند کرده، گريستند. پادشاه نيز و تمامی خادمانش به صدای بسيار بلند گريه کردند.
37اَبشالوم فرار کرده، نزد تَلمای پسر عَمّيهود پادشاه جِشور رفت. و داوود برای پسر خود هر روز سوگواری مینمود. 38اَبشالوم فرار کرده، به جِشور رفت و سه سال در آنجا ماند. 39و داوود آرزو میداشت که نزد اَبشالوم رود، زيرا از مرگ اَمنون تسلی يافته بود..
اکنون انتخاب شده:
دوّم سموئیل 13: RCPV
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company