رومیُون 9
9
کوم گُزین بودِهٔ خدا
1در مسیح راست اَگَم، دورو ناگَم، وجدانُم در روح قدّوس خدا به مه گواهی اَدِت 2که غُصَه گپی و غمی که تَمُنی اینین، توو دلُم اُمهَه. 3چونکه آرزو مَکِه که خوم در راه کاکائُنُم، یعنی اُشُ که اَ لحاظ جسمانی کومودونُمَن، نَعلت بُبُم و اَ مسیح جدا بَشُم. 4اُشُ یهودی اَن و فرزند خوندگی و جلال و عهدُ مال اُشُن، شریعت به اُشُ داده بودِن، پرستش و وعده ئُو مال اُشُن؛ 5جدُمُ مال اُشُن، مسیح طِبکِ جسم اَ نسل اُشُن، همو مسیح که خدای بالای هَمَن، و تا ابد متبارکن آمین.
6ولی ایطو نَن که انگار کَلُم خدا به اَنجُم نرسیدِن، به چه که همۀ کسونی که اَ کوم یهودَن، یهودی نَهَن؛ 7و همۀ کسونی که اَ نسل اِبرائیم پیغُمبَرن، چوکُنِ اُ نَهَن. بلکه توو کتاب تورات نوشته بودِن: «نسل تو اَ اِسحاک نُم اَگِرِن.» 8یعنی، چوکُنِ جسمانی نَهِن که چوکُن خدائَن، بلکه چوکُن وعده اَن، که نسل اِبرائیم به حساب اَتان. 9چون اُنچه که وعده ایگو ایین که، «سال دگه همی موکعُ بَراَگَردُم و سارا یه پُس ایشَه.»
10نه فَکَه ایی، بلکه وختی هم که ربکا اَ یه مَرد یعنی اَ جد ما اِسحاک بچه دار بو، 11با ایکه چوکُنش هِنو وا دنیا نَهُندَرِن، و هیچ کار خُب یا بدی اَنجُم شُنداده - بِی ایکه هدف خدا توو گُزین کِردِن، پا برجا بُمونِت نه وا خاطر اعمال، بلکه وا خاطر اُ کسی که دعوت اَکُنت - 12به ربکا گُفتَه بو که «گَپو، به کوچِکو خذمت اَکُنت.» 13همطو که توو کتاب مَلاکی پیغُمبَر نوشته بودِن: «خاطر یَعکوب مَواستَه، ولی اَ عیسو بیزار هَستَرُم.»
14پَ چه بِگِیم؟ یعنی خدا انصاف اینین؟ البته که ایطو نَن! 15چونکه به موسی پیغُمبَر اَگِت:
«رحم اَکُنُم به هَرکَ که بهش رحم اُمهَه؛
و دلسوزی اَکُنُم به هَرکَ که بهش دل بُسوزُنُم.»
16پَ، ایطوکا ایی به خواسته یا سعی آدمیزاد بستگی اینین، بلکه به خدایی بستگی ایشَن که رحم ایشَه. 17چون توو کتاب تورات خدا به فرعون اَگِت: «مه بِی همی هدف به تو بلند اُمکِردِن تا کُدرَت خو در تو نشُن هادَم، و تا ایکه نُم مه توو تَمُن زمین اعلام بَشِت.» 18پَ خدا به هَرکَ بُخواد رحم اَکُنت و به هَرکَ بُخواد دل تِلو اَکُنت.
19اُغایه تو به مه اَگِی: «پَ دگه به چه خدا به ما سرزنش اَکُنت؟ به چه که کِن که بُتون جلو اراده اُ ووستِه؟» 20ولی ای آدم، تو کی که با خدا جر و بحث اَکُنی؟ مگه مخلوق به خالک خو اَگِت: «به چه بِی مه ایطوکا درست اِتکِردِن؟» 21مگه کوزهگر حَک اینین اَ همی یه مُشت گِل، یه ظرف به کاروی مهم و یه ظرف به کاروی دَمِ دستی درست بُکن؟
22چه اِبو بِگِی اگه خدا با ایی حال که شَوا خشم خو نِشُن هادِه و کُدرَت خو نَمایُن بُکنت، ظرفوی خشمُ که بِی نابودی آماده بودِن، وا صبر و حوصله زیاد تحمل بُکنت، 23تا جلال بی حد و اندازه خو بِی ظرفوی رحمت نَمایُن بُکنت، به اُ ظرف ئُویی که اَ پِشتِه بِی جلال آماده ایکِردِن. 24ما هم که اُ دعوتمُ ایکِردِن جزو ایی ظرفوی رحمتیم. که نه فَکَه اَ یهودیونِن، بلکه همیطوَم اَ غیر یهودیونِن. 25همطو که خدا توو کتاب هوشَع پیغُمبَر اَگِت:
«اُشُویی که کوم مه نَهَستَرِن ’کومُم‘ صدا اَزَنُم
و اُیی که عزیز نَهَه ’عزیز‘ صداش اَکُنُم.»
26«و توو همو جائی که بهشُ گُفتَه بو:
”شما کوم مه نِهین“،
همو جا ’پُسُنِ خدای زنده‘ شاگَن.»
27و اِشعیای پیغُمبَر دربارۀ کوم یهود وا صدای بلند اَگِت که: «حتی اگه تعداد پُسُوی یَعکوب، جد کوم یهود، مثه ریغوی دیریا هم بَشِت، فَکَه یه عدۀ کمی شو نجات پیدا اَکُنِن. 28به چه که خداوند کَلُم خو تَمُم و کمال و بیمَعطلی رو زمین اجرا اَکُنت.» 29و همطو که اِشعیای پیغُمبَر اَ جلوته ایگو:
«اگه خداوندِ لشکرُ نسلی بِی ما بجا ایناناها،
مثه شهر سُدوم مابو و عین شهر عَمورَه مابودَه.»
بیایمُنی کوم یهود
30پَ ما چه بایه بِگِیم؟ ایکه غیریهودیُنی که دُمبال صالحی نَهَستَرِن، اُ رو وا دَس شُوا، یعنی اُ صالحی که اَ طریق ایمُنِن؛ 31ولی کوم یهود که دُمبال شریعتی هَستَرِن که اُشُ رو به صالحی بِرَسُنه، اُ شریعتُ وا دَس شُنَوارد. 32به چه؟ چونکه اُشُ اَ راه ایمُن، دُمبال ایی نَهَستَرِن بلکه اَ راه اعمال دُمبالی هَستَرِن. اُ سنگی که به پا گیر اَکُنت و باعث کَفتِن اِبو به اُشُ زمین ایزدِن. 33همطو که توو کتاب اِشعیا نوشته بودِن:
«بیگین توو کوه صَهیون یه سنگی اَنوسُم که باعث زمین خاردِن بُبو،
و یه شَغی اَنوسُم که باعث کَفتِن بُبو؛
و هَرکَ به اُ ایمُن بیارِه،
شرمُنده نابو.»
اکنون انتخاب شده:
رومیُون 9: PES
هایلایت
به اشتراک گذاشتن
مقایسه
کپی
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
©️2024 Korpu Company