ປະຖົມມະການ 31

1ຢາໂຄບໄດ້ຍິນບັນດາລູກຊາຍຂອງລາບານເວົ້າວ່າ, “ຢາໂຄບໄດ້ເອົາທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພໍ່ພວກເຮົາໄປ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມຮັ່ງມີທັງໝົດມາຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພໍ່ພວກເຮົາ”. 2ແລະ ຢາໂຄບໄດ້ສັງເກດວ່າທ່າທີຂອງລາບານຕໍ່ລາວບໍ່ເໝືອນເດີມ.

3ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວຕໍ່ຢາໂຄບວ່າ, “ຈົ່ງກັບໄປຍັງດິນແດນຂອງພໍ່ເຈົ້າ ແລະ ໄປຍັງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວເຮົາຈະຢູ່ກັບເຈົ້າ”.

4ດັ່ງນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຂ່າວໄປຫານາງຣາເຊັນ ແລະ ນາງເລອາເພື່ອໃຫ້ອອກມາທີ່ທົ່ງນາບ່ອນທີ່ຝູງສັດຂອງລາວຢູ່. 5ລາວໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ອ້າຍເຫັນວ່າທ່າທີພໍ່ຂອງພວກນ້ອງຕໍ່ອ້າຍບໍ່ເໝືອນເດີມ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ອ້າຍໄດ້ຢູ່ກັບອ້າຍ. 6ພວກນ້ອງກໍຮູ້ແລ້ວວ່າອ້າຍໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້ພໍ່ຂອງພວກນ້ອງດ້ວຍສຸດກຳລັງຂອງອ້າຍ, 7ແຕ່ພໍ່ຂອງພວກນ້ອງໄດ້ສໍ້ໂກງອ້າຍໂດຍປ່ຽນຄ່າຈ້າງຂອງອ້າຍເຖິງສິບຄັ້ງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ເພິ່ນເຮັດອັນຕະລາຍຕໍ່ອ້າຍ. 8ຖ້າເພິ່ນເວົ້າວ່າ, ‘ສັດລາຍຈຸດຈະເປັນຄ່າຈ້າງຂອງເຈົ້າ,’ ສັດທຸກໂຕໃນຝູງກໍຈະເກີດລູກເປັນລາຍຈຸດ; ແລະ ຖ້າເພິ່ນເວົ້າວ່າ, ‘ສັດລາຍກ່ານຈະເປັນຄ່າຈ້າງຂອງເຈົ້າ,’ ສັດທັງຝູງກໍເກີດລູກເປັນລາຍກ່ານ. 9ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເອົາສັດລ້ຽງຂອງພໍ່ຂອງພວກນ້ອງ ແລະ ໄດ້ມອບສັດເຫລົ່ານັ້ນໃຫ້ແກ່ອ້າຍ.

10“ໃນລະດູປະສົມພັນ ອ້າຍເຄີຍມີຄວາມຝັນ ເຊິ່ງໃນຄວາມຝັນນັ້ນອ້າຍເງີຍໜ້າຂຶ້ນແລ້ວເຫັນແບ້ຜູ້ທີ່ກຳລັງປະສົມພັນກັບຝູງສັດທີ່ມີລາຍກ່ານ, ລາຍດ່າງ ຫລື ລາຍຈຸດ. 11ເທວະດາຂອງພຣະເຈົ້າກ່າວກັບອ້າຍໃນຄວາມຝັນວ່າ, ‘ຢາໂຄບເອີຍ,’ ອ້າຍໄດ້ຕອບວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້’. 12ແລະ ເທວະດານັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງເງີຍໜ້າຂຶ້ນແລ້ວເບິ່ງວ່າແກະຜູ້ທຸກໂຕທີ່ກຳລັງປະສົມພັນກັບຝູງສັດນັ້ນລ້ວນແຕ່ມີລາຍກ່ານ, ລາຍດ່າງ ຫລື ລາຍຈຸດ, ເພາະເຮົາໄດ້ເຫັນທຸກຢ່າງທີ່ລາບານເຮັດແກ່ເຈົ້າ. 13ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າແຫ່ງເບັດເອນ, ບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຈີມເສົາ ແລະ ບ່ອນທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວຄຳປະຕິຍານໄວ້ກັບເຮົາ. ບັດນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງອອກຈາກດິນແດນນີ້ທັນທີ ແລະ ກັບໄປຍັງດິນແດນທີ່ເປັນບ້ານເກີດຂອງເຈົ້າ’ ”.

14ແລ້ວນາງຣາເຊັນ ແລະ ນາງເລອາກໍຕອບວ່າ, “ພວກເຮົາຍັງມີສ່ວນຮັບມໍລະດົກໃນຊັບສິນຂອງພໍ່ພວກເຮົາຢູ່ບໍ? 15ເພິ່ນບໍ່ຖືວ່າພວກເຮົາເປັນຄົນຕ່າງຊາດບໍ? ເພິ່ນບໍ່ພຽງແຕ່ຂາຍພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເພິ່ນຍັງໃຊ້ເງິນສ່ວນທີ່ເປັນຄ່າຕົວຂອງພວກເຮົາໝົດແລ້ວ. 16ຊັບສົມບັດທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າເອົາອອກຈາກພໍ່ຂອງພວກເຮົາກໍເປັນຂອງພວກເຮົາ ແລະ ບັນດາລູກຂອງພວກເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ອ້າຍເຮັດຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກ”.

17ແລ້ວຢາໂຄບຈຶ່ງໃຫ້ບັນດາລູກ ແລະ ເມຍທັງສອງຂອງລາວຂຶ້ນອູດ, 18ແລະ ລາວກໍຕ້ອນເອົາສັດລ້ຽງທັງໝົດຂອງຕົນອອກໜ້າໄປ ພ້ອມກັບສິ່ງຂອງຕ່າງໆທັງໝົດທີ່ລາວໄດ້ສະສົມໄວ້ໄດ້ໃນປັດດານອາຣາມ#31:18 ນັ້ນແມ່ນ ຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອຂອງເມໂຊໂປຕາເມຍ, ເພື່ອເດີນທາງໄປຫາອີຊາກພໍ່ຂອງຕົນໃນດິນແດນການາອານ.

19ເມື່ອລາບານໄດ້ອອກໄປຕັດຂົນແກະຂອງເພິ່ນຢູ່ນັ້ນ, ນາງຣາເຊັນກໍເຂົ້າໄປລັກເອົາບັນດາພະປະຈຳເຮືອນຂອງພໍ່ຕົນ. 20ຫລາຍກວ່ານັ້ນ ຢາໂຄບຍັງໄດ້ຫລອກລວງລາບານຊາວອາຣາມໂດຍບໍ່ໄດ້ບອກລາບານວ່າລາວກຳລັງໜີໄປ. 21ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໜີໄປພ້ອມກັບສິ່ງຂອງທັງໝົດທີ່ລາວມີ, ເມື່ອຂ້າມແມ່ນ້ຳເອີຟຣັດແລ້ວ, ລາວກໍມຸ່ງໜ້າໄປຍັງເຂດພູເຂົາກີເລອາດ.

22ໃນມື້ທີສາມ ມີຄົນບອກລາບານວ່າຢາໂຄບໄດ້ໜີໄປແລ້ວ. 23ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ພາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນໄປນຳ, ເພິ່ນໄດ້ໄລ່ຕາມຢາໂຄບໄປເປັນເວລາເຈັດວັນ ແລະ ໄດ້ຕາມມາທັນລາວຢູ່ທີ່ເນີນພູກີເລອາດ. 24ແລ້ວຄືນນັ້ນພຣະເຈົ້າມາຫາລາບານຊາວອາຣາມໃນຄວາມຝັນ ແລະ ກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງລະວັງ ຢ່າເວົ້າສິ່ງໃດຕໍ່ຢາໂຄບ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນເລື່ອງດີ ຫລື ເລື່ອງຮ້າຍ”.

25ຢາໂຄບໄດ້ຕັ້ງເຕັນຂອງຕົນຂຶ້ນຢູ່ທີ່ເນີນພູກີເລອາດ ເມື່ອລາບານຕາມມາທັນລາວ ແລະ ລາບານກັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເໝືອນກັນ. 26ແລ້ວລາບານຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບວ່າ, “ເປັນຫຍັງຫລານຈຶ່ງເຮັດຢ່າງນີ້? ຫລານໄດ້ຫລອກລວງລຸງ ແລະ ຫລານໄດ້ກວາດຕ້ອນເອົາບັນດາລູກສາວຂອງລຸງມາເໝືອນກັບຊະເລີຍໃນສົງຄາມ. 27ເປັນຫຍັງຫລານຈຶ່ງລັກໜີມາ ແລະ ຫລອກລວງລຸງ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ບອກລຸງ, ເພື່ອລຸງຈະໄດ້ສົ່ງຫລານໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະ ດ້ວຍການຮ້ອງເພງປະສານກັບສຽງກອງແຊັກ ແລະ ສຽງພິນຕ່າງໆ? 28ຫລານບໍ່ປ່ອຍແມ່ນແຕ່ໃຫ້ລຸງໄດ້ຈູບລາບັນດາຫລານ ແລະ ບັນດາລູກສາວຂອງລຸງເລີຍ. ຫລານໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ໂງ່. 29ລຸງມີອຳນາດທີ່ຈະເຮັດຮ້າຍພວກເຈົ້າ; ແຕ່ຄືນຜ່ານມານີ້ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຫລານໄດ້ກ່າວກັບລຸງວ່າ, ‘ຈົ່ງລະວັງ ຢ່າເວົ້າສິ່ງໃດແກ່ຢາໂຄບ, ບໍ່ວ່າເລື່ອງດີ ຫລື ເລື່ອງຮ້າຍ’. 30ບັດນີ້ ຫລານໄດ້ຈາກມາເພາະຫລານຢາກຈະກັບໄປຫາຄອບຄົວຂອງພໍ່ຂອງຫລານ. ແຕ່ເປັນຫຍັງຫລານຈຶ່ງລັກເອົາບັນດາພະຂອງລຸງ?”

31ຢາໂຄບໄດ້ຕອບລາບານວ່າ, “ຫລານຢ້ານ, ເພາະຫລານຄິດວ່າລຸງຈະໃຊ້ກຳລັງເພື່ອເອົາລູກສາວທັງສອງຂອງລຸງໄປຈາກຫລານ. 32ແຕ່ຖ້າລຸງພົບບັນດາພະຂອງລຸງຢູ່ກັບຜູ້ໃດ, ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງບໍ່ມີຊີວິດຢູ່. ໃຫ້ລຸງຄົ້ນເບິ່ງຕໍ່ໜ້າຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາເອົາເອງສາ ວ່າມີສິ່ງໃດທີ່ເປັນຂອງລຸງນັ້ນຢູ່ກັບຫລານບໍ່; ແລະ ຖ້າມີ, ກໍຈົ່ງເອົາສິ່ງນັ້ນໄປ”. ເວລານີ້ຢາໂຄບບໍ່ຮູ້ວ່ານາງຣາເຊັນໄດ້ລັກເອົາພະມານຳ.

33ດັ່ງນັ້ນ ລາບານຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປຄົ້ນໃນເຕັນຂອງຢາໂຄບ, ເຂົ້າໄປໃນເຕັນຂອງນາງເລອາ ແລະ ເຕັນຂອງຄົນຮັບໃຊ້ຍິງທັງສອງ, ແຕ່ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ພົບສິ່ງໃດ. ຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ອອກມາຈາກເຕັນຂອງນາງເລອາແລ້ວ, ເພິ່ນກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຕັນຂອງນາງຣາເຊັນ. 34ບັດນີ້ ນາງຣາເຊັນໄດ້ລັກເອົາບັນດາພະປະຈຳຄອບຄົວມາໄວ້ຢູ່ກ້ອງເບາະນັ່ງຂອງອູດ ແລະ ກຳລັງນັ່ງເຕັງພະເຫລົ່ານັ້ນຢູ່. ລາບານໄດ້ຄົ້ນຈົນທົ່ວທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຕັນແຕ່ກໍບໍ່ພົບສິ່ງໃດ.

35ນາງຣາເຊັນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພໍ່ຂອງຕົນວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ຂໍຢ່າໃຈຮ້າຍໃຫ້ລູກທີ່ລູກລຸກຂຶ້ນຢືນຕ້ອນຮັບການມາຢ້ຽມຢາມຂອງພໍ່ບໍ່ໄດ້; ເພາະລູກກຳລັງມີປະຈຳເດືອນ”. ດັ່ງນັ້ນ ລາບານຈຶ່ງຄົ້ນແຕ່ບໍ່ພົບບັນດາພະປະຈຳຄອບຄົວ.

36ຢາໂຄບຈຶ່ງໃຈຮ້າຍ ແລະ ເອົາລາບານມາຕຳໜິ. ລາວໄດ້ຖາມລາບານວ່າ, “ຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງຂອງຫລານຄືອັນໃດ? ຫລານໄດ້ເຮັດຫຍັງຜິດຕໍ່ລຸງ ລຸງຈຶ່ງໄດ້ຕາມລ່າຫລານ? 37ບັດນີ້ ເມື່ອລຸງໄດ້ຄົ້ນເຄື່ອງຂອງທຸກຢ່າງຂອງຫລານແລ້ວ, ລຸງພົບສິ່ງໃດທີ່ເປັນຂອງຄອບຄົວຂອງລຸງບໍ? ຈົ່ງເອົາສິ່ງນັ້ນມາວາງຢູ່ທີ່ນີ້ຕໍ່ໜ້າຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລຸງ ແລະ ຂອງຫລານ, ແລ້ວໃຫ້ພວກເຂົາຕັດສິນລະຫວ່າງພວກເຮົາທັງສອງ.

38“ຫລານໄດ້ຢູ່ກັບລຸງມາຈົນເຖິງວັນນີ້ກໍເປັນເວລາຊາວປີແລ້ວ. ຫລານບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ແກະ ແລະ ແບ້ຂອງລຸງຫລຸລູກຈັກເທື່ອ, ຫລານກໍຍັງບໍ່ເຄີຍໄດ້ກິນແກະຈາກຝູງສັດຂອງລຸງເລີຍ. 39ຫລານບໍ່ໄດ້ເອົາສັດໂຕທີ່ຖືກສັດຮ້າຍກັດກິນໄປໃຫ້ລຸງ; ຫລານໄດ້ຮັບຜິດຊອບຄວາມເສຍຫາຍນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ແລ້ວລຸງກໍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຫລານຊົດໃຊ້ສັດທຸກໂຕທີ່ຖືກລັກໄປ ບໍ່ວ່າຈະເສຍໄປໃນເວລາກາງເວັນ ຫລື ກາງຄືນ. 40ນີ້ແມ່ນສະພາບການເປັນຢູ່ຂອງຫລານຄື: ຄວາມຮ້ອນໄດ້ກືນກິນຫລານໃນເວລາກາງເວັນ ແລະ ຄວາມເຢັນກໍໄດ້ກືນກິນໃນເວລາກາງຄືນ. ການນອນຫລັບກໍໄດ້ໜີໄປຈາກຕາຂອງຫລານ. 41ເປັນແບບນີ້ຕະຫລອດຊາວປີທີ່ຫລານໄດ້ຢູ່ໃນຄົວເຮືອນຂອງລຸງ. ຫລານໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້ລຸງສິບສີ່ປີເພື່ອຈະໄດ້ລູກສາວສອງຄົນຂອງລຸງ ແລະ ອີກຫົກປີເພື່ອຈະໄດ້ຝູງສັດຂອງລຸງ, ແລ້ວລຸງຍັງໄດ້ປ່ຽນຄ່າຈ້າງຂອງຫລານສິບຄັ້ງ. 42ຖ້າພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຂອງຫລານ, ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ ແລະ ພຣະເຈົ້າທີ່ອີຊາກຢຳເກງ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ກັບຫລານແລ້ວ, ລຸງກໍຄົງຈະສົ່ງຫລານໜີໄປມືເປົ່າແນ່ນອນ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຄວາມລຳບາກຂອງຫລານ ແລະ ມືທີ່ເຮັດວຽກໜັກຂອງຫລານ ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຕຳໜິລຸງມື້ຄືນນີ້”.

43ລາບານໄດ້ຕອບຢາໂຄບວ່າ, “ແມ່ຍິງເຫລົ່ານີ້ກໍເປັນລູກສາວຂອງລຸງ, ເດັກນ້ອຍເຫລົ່ານີ້ກໍເປັນລູກຫລານຂອງລຸງ ແລະ ຝູງສັດເຫລົ່ານີ້ກໍເປັນຝູງສັດຂອງລຸງ. ທຸກຢ່າງທີ່ຫລານເຫັນຢູ່ນີ້ກໍລ້ວນແຕ່ເປັນຂອງລຸງ. ແຕ່ວັນນີ້ລຸງຈະເຮັດຫຍັງກັບລູກສາວເຫລົ່ານີ້ຂອງລຸງ ຫລື ກັບເດັກນ້ອຍທີ່ພວກເຂົາໃຫ້ກຳເນີດມາໄດ້ແດ່? 44ມາເທາະ, ໃຫ້ພວກເຮົາມາເຮັດພັນທະສັນຍາກັນລະຫວ່າງຫລານກັບລຸງ ແລະ ໃຫ້ພັນທະສັນຍານີ້ເປັນພະຍານລະຫວ່າງພວກເຮົາ”.

45ດັ່ງນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ເອົາຫີນກ້ອນໜຶ່ງຕັ້ງຂຶ້ນເປັນເສົາ. 46ລາວໄດ້ກ່າວຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລາວວ່າ, “ຈົ່ງຮວບຮວມເອົາກ້ອນຫີນຈຳນວນໜຶ່ງມາ”. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເອົາກ້ອນຫີນມາ ແລະ ວາງກ້ອນຫີນເຫລົ່ານັ້ນໄວ້ເປັນກອງ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ກິນອາຫານຮ່ວມກັນຢູ່ຂ້າງກອງຫີນນັ້ນ. 47ລາບານໄດ້ເອີ້ນກອງຫີນນັ້ນວ່າ, ເຢກາຊາຮາດູທາ ແລະ ຢາໂຄບໄດ້ເອີ້ນກອງຫີນນັ້ນວ່າຄາລີເອດ.#31:47 ພາສາອາຣາມິກເອີ້ນວ່າ ເຢກາຊາຮາດູທາ ແລະ ພາສາເຮັບເຣີເອີ້ນວ່າ ຄາລີເອດ ທັງສອງຄຳມີຄວາມໝາຍວ່າ: ກອງພະຍານ

48ລາບານໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ໃນມື້ນີ້ກອງຫີນນີ້ຈະເປັນພະຍານລະຫວ່າງລຸງກັບຫລານ”. ນີ້ເປັນສາເຫດທີ່ກອງຫີນນັ້ນໄດ້ຊື່ວ່າຄາລີເອດ. 49ກອງຫີນນີ້ໄດ້ຖືກເອີ້ນເໝືອນກັນວ່າມີຊະປາ,#31:49 ແປວ່າ ຫໍຄອຍ ເພາະເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວ ເຝົ້າເບິ່ງລະຫວ່າງຫລານກັບລຸງເມື່ອພວກເຮົາຈາກກັນໄປ. 50ຖ້າຫລານຂົ່ມເຫັງບັນດາລູກສາວຂອງລຸງ ຫລື ຖ້າຫລານເອົາເມຍໃໝ່ນອກຈາກບັນດາລູກສາວຂອງລຸງ, ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຢູ່ກັບພວກເຮົາກໍຕາມ, ກໍຂໍໃຫ້ຈື່ໄວ້ວ່າພຣະເຈົ້າເປັນພະຍານລະຫວ່າງຫລານກັບລຸງ”.

51ລາບານໄດ້ເວົ້າກັບຢາໂຄບເໝືອນກັນວ່າ, “ຢູ່ທີ່ນີ້ເປັນກອງຫີນ ແລະ ນີ້ແມ່ນເສົາທີ່ລຸງໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນໄວ້ລະຫວ່າງຫລານກັບລຸງ. 52ກອງຫີນນີ້ເປັນພະຍານ ແລະ ເສົານີ້ກໍເປັນພະຍານວ່າ, ລຸງຈະບໍ່ຜ່ານກອງຫີນນີ້ໄປທາງເບື້ອງຂອງຫລານເພື່ອເຮັດທຳຮ້າຍຫລານ ແລະ ຫລານກໍຈະບໍ່ຜ່ານກອງຫີນນີ້ ແລະ ເສົານີ້ມາທາງເບື້ອງຂອງລຸງເພື່ອທຳຮ້າຍລຸງ. 53ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຂອງອັບຣາຮາມ ແລະ ພຣະເຈົ້າຂອງນາໂຮ, ພຣະເຈົ້າຂອງພໍ່ຂອງພວກເພິ່ນຕັດສິນລະຫວ່າງພວກເຮົາ”.

ດັ່ງນັ້ນ ຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ປະຕິຍານໃນນາມຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ອີຊາກພໍ່ຂອງຕົນຢຳເກງ. 54ລາວໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທີ່ເນີນພູນັ້ນ ແລະ ໄດ້ເຊີນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລາວມາກິນອາຫານຮ່ວມກັນ. ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາກິນອາຫານແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ນອນຄ້າງຄືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

55ແຕ່ເຊົ້າໆຂອງວັນຕໍ່ມາ ລາບານກໍໄດ້ຈູບລາບັນດາຫລານຂອງເພິ່ນ ແລະ ລູກສາວທັງສອງຂອງເພິ່ນພ້ອມທັງໄດ້ອວຍພອນພວກເຂົາ. ແລ້ວເພິ່ນກໍຈາກພວກເຂົາ ແລະ ເດີນທາງກັບບ້ານ.

آیات محبوب کتاب مقدس از
ປະຖົມມະການ 31

كتاب‌ مقدس:

ລາວ

ترجمه: ພຣະຄຳພີລາວສະບັບສະໄໝໃໝ່ - LCV