سوگنامه 1:3-20

من آن کسی هستم که چوب مجازات خدا را خورده‌ام. او مرا به اعماق تاریکی برده و تمام روز دست خود را برضد من بلند کرده است. گوشت و پوستِ بدن مرا فرتوت ساخته و استخوانهایم را شکسته است. مرا با سختی و مشقّت محاصره کرده و مانند کسی‌که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است. دیواری به دورم کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی‌توانم فرار کنم. برای کمک التماس می‌کنم، امّا او دعایم را نمی‌پذیرد. راه مرا از هر طرف با دیوارهای سنگی بسته و آن را پُر پیچ و خم ساخته است. او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله به من آماده است. مرا از راهم به گوشه‌ای برده و پاره پاره‌ام نمود و ترک گفت. کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد. تیرهایش به اعماق قلبم فرو رفت. مردم مرا مسخره می‌کنند و تمام روز به من می‌خندند. با سختی‌ها و مصیبت‌ها زندگی را برای من تلخ ساخته است. رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگها شکست. سعادت و سلامتی را از من گرفته است. گفتم: «شوکت و جلال من از بین رفت و امید من از خداوند قطع گردید.» وقتی آوارگی و مصیبت‌های خود را به یاد می‌آورم، زندگی به کامم تلخ می‌شود. همیشه به آنها فکر می‌کنم و روحم پریشان می‌گردد.