ای پسر من،
اگر سخنان مرا قبول مینمودی
و اوامر مرا نزد خود نگاه میداشتی،
تا گوش خود را به حکمت فرا گیری
و دل خود را به بصیرت مایل گردانی،
اگر فهم را دعوت میکردی
و صدای خود را به بصیرت بلند مینمودی،
اگر آن را مثل نقره میطلبیدی
و مانند گنجهای مخفی جستجو میکردی،
آنگاه ترس خداوند را میفهمیدی
و معرفت خدا را حاصل مینمودی.