آیات محبوب کتاب مقدس از رومیُون 4

به اشتراک گذاشتن

اِبرائیم وا بی‌ایمُنی کِردِن به وعدۀ خدا شک اینَکِه، بلکه توو ایمُنِش کِوی بو و به خدا جلال ایدا. اُ اطمینُن کامل ایشَستَه که خدا اِتونت به وعده خو وفا بُکنت.

همطو که توو تورات نوشته بودِن: «به تو بَپ ملتوی زیادی اُمکِردِن.» توو محضر خدام همیطوِن، همو خدایی که اِبرائیم به اُ ایمُن ایوارد، اُ خدایی که به مُردَئُن زنده اَکُنت و به چیزُیی که نَهَن هَستی اَدِت.

همو عیسایی که واخاطر خطائُوی ما تسلیم بو و واخاطر صالح به حساب هُندِنِ ما، زنده بو.

توو جائی که هیچ امیدی نَهَستَه، اِبرائیم وا امید ایمُن ایوا که بایه بَپ ملتوی زیادی بَشِت، همطو که به اُ گُفتَه بودَه که «نسل تو ایطو اِبو.»

به هِمی خاطرِن که وعده، تَگّه اَش به ایمُنِن، تا ایی وعده طِبکِ فیض بَشِت و یه ضمانتی بَشِت بِی تَمُن نسل اِبرائیم، یعنی نه فَکَه بِی طرفداروی شریعت، بلکه بِی کسونی اَم که توو ایمُنِ اِبرائیم همباشَن، همو اِبرائیمی که بَپ همه مون.

«خوش به حال اُشُ که کاروی بدشُ بخشیده بو و گناهُشُ پوشونده بو. خوش به حال اُ که خداوند گناهِش وازش به حساب نیاره.»

به چه که کتاب تورات چه اَگِت؟ «اِبرائیم به خدا ایمُن ایوا و ایی باعث بو که اُ صالح به حساب بیاد.»