آیات محبوب کتاب مقدس از II Ccorintiánaċ 5

به اشتراک گذاشتن

Ar a naḋḃarsin má atá éunduine a Gcríosd, is créutúr núaḋ é: do imṫiġeadar na seinneiṫe ṫoruinn; feuċ, do rinneaḋ na huile neiṫe núaḋ.

Oír do rinne seisean air ar soinne, peacaḋ don tí ag náċ raiḃ fios peacaiġ; ionnus go ndéuntaói fíréuntaċd Dé ḋínne annsan.

(Oír as do reír ċreidiṁ ṡiúḃlamáoid, agus ní do réir raḋairc:)

Agus as ó Ḋía atáid uile, noċ do reiḋiġ sinne ris féin tré Iósa Críosd, agus tug ḋúinne miniosdrálaċd an réitiġ sin; Oír go deiṁin, do ḃí Día a Gcríosd, ag réiteaċ an tsáoġuil ris féin, gan conntus do ḋéunaṁ ríu fá sa gcionntuiḃ; agus do ċuir sé ionnuíne briaṫar an réitiġ sin.

Uime sin is teaċdaireaḋa sinn as uċd Ċríosd, aṁuil do ċuirfeaḋ día impiḋe oruiḃsi ṫrídne: iarrmaóidni daṫċuinge oruiḃ as uċd Ċríosd, bíġiḋ réiḋ ré Día.

Agus go ḃfuáir seisean bás ar son na nuile, ionnus naċ bíaḋ an dream atá béo ó so amaċ béo ḋóiḃ féin, aċd don to fuáir bás ar a son, agus do éiséirġe. Uime sin né haiṫne ḋúinne ó só amaċ éunduine do réir na féola: agus, bíoḋ go raiḃ aiṫne aguinn ar Ċríosd do réir na féola, giḋeaḋ ní haiṫne ḋúinn a nois féasda é.

Oír atá gráḋ Ċríosd dar mbrosduġaḋ; ar na ḃreaṫnuġaḋ so ḋúinn, eaḋon má fuáir éunduine bás ar son na nuile, go ḃfúaradar uile bás