آیات محبوب کتاب مقدس از II Ccorintiánaċ 4

به اشتراک گذاشتن

Ar mbeiṫ ḋúinn ag taḃairt ar naire do na neiṫiḃ naċ ḃfuil ré a ḃfaicsin, agus ní do na néiṫiḃ ata re a ḃfaicsin: oír is neaṁbúan na neiṫe atá ré a ḃfaicsin; agus is síorruiḋe na neiṫe naċ ḃfaicṫear.

Uime sin ní ḃfuilmíd ag dul a nanḃfainne; aċd bíoḋ go dtruáilliġṫear ar nduine leiṫimealaċ, aṫnúaḋaiġṫear fós an tí atá don táóḃ a stiġ go láeṫaṁuil. Oír oibriġiḋ ar mbuáiḋirt éudtrom, noċ naċ ṁairios aċt momeint, níos móḋ go líonṁar agus truime mbairṫanaċ dan ġloire ḋuinne

Bímid dar mbuáiḋreaḋ ar gaċ táoḃ, ge naċ ccurṫar a gcúṁgaċ sinn; bímid a gconntaḃairt, gé naċ dtéid sin a néudóṫċas; Bí gérleanṁuin dá déunaṁ oruinn, giḋeaḋ ní tréigṫear sinn; teilgṫear síos sinn, giḋeaḋ ní ṫéiġmid amúġa

Giḋeaḋ atá an tionnṁus so aguinn a soiṫiġiḃ críaḋ, ċum oirḋearcuis an ċúṁaċd sin do ḃeiṫ ó Ḋía, agus ní uainn féin.

Agar ḋáll día an tsáoġailse a ninntinn noċ atá ar ḋíṫ creidiṁ, ionnus naċ bíaḋ soillse ṡoisgéil ġlórṁair Ċríosd, noċ is íoṁáiġ Dé, ag dealruġaḋ ḋóiḃ.

Oír a sé an Día, do aiṫin don tsolas soillsiuġaḋ as an dorċadus, do ḋealruiḋ ann ar gcroiḋiḃne, ċum soillsi éolais ġlóire Dé do ṫaḃairt uáinn a ngnúis Iósa Críosd.