Liera 9

Eena vedeent sikj daut Läwen nich

1Jo, ekj hab dit aules goot nojedocht un nojeseenen, un finj daut de jerajchte un de weise, un waut dee doonen, es aula en Gott siene Macht; de Mensch weet nich auf Gott daut aunnämen ooda aufschuwen woat, daut es aules noch en de Tookunft. 2Een jiedra traft daut selwje Enj: de jerajchta krakjt soo aus de gottloosa; deejanja, dee sikj rein helt, soo aus dee, dee nich rein es; dee wäa Opfa brinjt, soo aus dee, wäa nich opfat. Daut jeit däm, dee goodet deit, krakjt soo aus däm Sinda. Daut jeit däm, dee Gott waut opp eenen Eit vesprakjt, krakjt soo aus däm, dee kjeen Vespräakjen moakt. #Hiob 9,22; Liera 2,14 3Daut es schod, daut aule Menschen oppe Ieed äwareen stoawen motten. Derch äa gaunzet Läwen haben Menschen beduaren, un an jeit daut schwoa, un no daut motten see stoawen. #Liera 8,11 4Wäa doa läft haft Hopninj; een läwendja Hunt haft daut bäta aus een doodja Leiw. 5Dee waut läwen, weeten daut see stoawen; oba de Vestorwne weeten nuscht. Dee waut doot sent, kjrieen kjeenen Loon mea; kjeena denkjt mea aun an. 6Äa goot sennen, äa jäajenaun sennen, äa aufjenstich sennen es aula veschwungen; see haben nuscht mea to sajen äwa irjentwaut, waut oppe Ieed passieet.

Frei die, to waut du hast.

7Go un frei die to daut, waut du to äten hast, un drinkj dienen Wien met scheenschmak; dit es, waut du doonen kaust, un dit es, waut Gott die jäwen well. #Liera 2,24 8Muchst du emma kjennen goot aunjetrocken gonen, un dien Kopp enjeschmäat haben. 9Frei die to diene Fru, dee du goot best, un dee Gott die jejäft haft, soo lang aus du dit Läwen, waut nich to vestonen es, oppe Ieed hast; dit es waut du ut daut Läwen un ut diene Oabeit, met waut du die opp dise Ieed bemieechst, hast. #Spr 5,18-19 10Jeff die gaunz han, to daut waut du en diene Krauft doonen kaust; wiels, wan du doot best, waut die uk väasteit, kaust nuscht doonen ooda denkjen, nuscht vestonen ooda weis omgonen.

Weisheit halpt, oba nich to aules

11Noch waut, waut ekj oppe Ieed sach, wia, daut dee wäa daut bosichste ranen kaun, jewent nich emma dän Rees; dee stoakjsta Soldot, jewent nich emma dän Kjrich; dee waut weis sent, haben uk nich emma jenuach to äten; dee waut väl weeten, sent nich emma rikj; un dee waut goot aunjeseenen sent, kjrieen nich emma dän basten Plauz. Tiet un Jlekj spälen emma eene Roll. #Spr 16,9 12De Mensch weet nich wanea siene Tiet woat om sennen. Soo aus Fesch en daut Nat nenkomen, von woont see nich wajchkomen, un een Voagel en eene Schlenj jejräpen woat, soo es däm Mensch siene Tiet met eemol haustich ut, wan hee daut nich jedocht haud.

13Ekj hab uk jeseenen, daut waut Weiset oppe Ieed passieet, waut mie sea goot väa kjeem. 14Doa wia eemol eene kjliene Staut met weinich Menschen, un een stoakja Kjennich kjeem, un sad sien Loaga rom de Staut, un bud groote Enrechtungen toom de Staut ennämen. 15En dee Staut läwd een oama oba weisa Maun, un hee kunn de Staut derch siene Weisheit raden. Oba kjeen Mensch jeef däm oamen Mensch de Aunerkjanunk doafäa. 16Ekj bliew doaropp stonen: Daut es bäta weis sennen aus stoakj sennen. (Oba soo aus jesajcht woat:)

Däm oamen siene Weisheit woat veacht;

un sien Rot woat nich jebrukt.

17Daut es bäta no eenen weisen Mensch sienen rujen Rot horchen, aus no eenen Vewaulta sien schrieen opp Schosels. 18Weisheit es bäta aus Jewäa toom Kjrich; oba een eensja ruchloosa Mensch vedoaft väl goodet.

Currently Selected:

Liera 9: PB

Highlight

Compare

Copy