Rouman 9
9
L’elessioun a dipend pa da le prerogative dë la carn, ma da la grassia d’Iddiou.
1I diou la verità ën Crist, i diou nen la busia, mia counsiensa rendand‐me testimouniansa për l’Spirit Sant,
2Ch’i heu una gran malincounia e un tourment countinuo ënt mè cœur.
3Përché mi istess i desiderëria d’essi separà da Crist për i mè fratei, ch’a soun i mè parent secound la carn;
4Ch’a soun Israeliti, d’i quai a soun l’adoussioun, la gloria, le alleanse, l’ourdinansa dë la legge, ’l sërvissi divin, e le proumesse;
5D’i quai i pare, e d’i quai, secound la carn, Crist, ch’a l è Diou sovra ogni cosa, benedet eternament. Amen!
6Tuttavia a peul nen fé‐sse chë la parola d’Iddiou a sia anientia; ma tutti coui ch’a soun d’Israel, a soun però nen d’Israel.
7Nè për essi ch’a soun dë la stirpe d’Abraam, a soun nen tutti i so fieui; ma, a l è ën Isaac ch’a së dëvrà counsideré‐sse soua pousterità;
8Vale a dire ch’a soun nen coui ch’a soun fieui dë la carn, ch’a soun fieui d’Iddiou; ma ch’a soun i fieui dë la proumessa, ch’a soun riputà për stirpe.
9Përché eccou la parola dë la proumessa: I venëreu propi ënt sta stagioun, e Sara a l avrà un fieul.
10E nen soulament lolì; ma dëcò Rebecca, quand a l ha councepi d’un; dë nost pare Isaac.
11Përché dënans chë le masëna a fussou nassùe, e ch’a l aveissou fait nè bin nè mal, afin chë ’l proupouniment determinà, secound l’elessioun d’Iddiou, a steissa, nen afait për le opere, ma për coul ch’a ciama,
12A i è stà‐ie dit: ’L pi grand a sarà soutmëtù al minour;
13Sicoum a l è scrit: I heu voulsù ben a Giacob, e i heu oudià Esau.
14Cosa diroum‐ne dounque: I è‐lou d’ingiustissia ën Diou? Diou guarda!
15Përché a dis a Mose: I avreu coumpassioun për coul ch’i avreu coumpassioun; e i fareu misericordia a coul ch’i fareu misericordia.
16Dounque a l è nen dël voulei nè dël couri; ma d’Iddiou ch’a fa misericordia.
17Përché la scritura a dis a Faraoun: I heu fà‐te sussisti coun l’intensioun dë fé vëdi ënt ti mia poutensa, e për chë mè nom a sia publicà ënt tutta la terra.
18Dounque a l ha coumpassioun dë coul ch’a veul, e a ënduris coul ch’a veul.
19Oura të më diras: Për cos’è‐lou ch’a së lamenta ëncoura? Mentre chi è‐lou coul ch’a peul resisti a soua voulountà?
20Ma pitost, o om, chi seus‐tu, ti chë të countende countra Diou? la cosa fourmà dirà‐la a coul ch’a l’ha fourmàla: Përché l has‐tu fà‐me coussì?
21’L tupinè da terra è‐lou nen padroun dë fé coun l’istessa pasta dë terra un vass për uso onorevoul, e un aut për uso vil?
22Es’Iddiou vouland moustré soua colera, e dé a counossi soua poutensa, a l ha toulerà coun una gran passiensa i vass dë colera, preparà për la perdissioun?
23E për dé a counossi le richesse dë soua gloria ënt i vass dë misericordia, ch’a l ha preparà për la gloria;
24E ch’a l ha ciamà, noui aiti, pa mac d’ën mes ai Ebreou, ma dëcò d’ën mes ai gentii;
25Secound lon ch’a dis ën Osea: I ciamëreu mè popoul coul ch’a l era nen mè popoul; e la diletta, coula ch’a l era nen la diletta;
26E a arrivërà, ch’ënt ’l post doua ch’a i è stà‐ie dit: I si nen mè popoul, ënsili a saran ciamà i fieui dël Diou vivent.
27Dëcò Esaia a sclama riguard a Israel: Quand ’l numer d’i fieui d’Israel a saria coum la sabbia dël mar, a i n’a sarà mac un avans dë salv.
28Përché ’l Sëgnour a counsuma e a abbrevia l’affè ën giustissia; a farà, dis‐ne, un affè abbrevià sù la terra.
29E coum Esaia a l avia dit dë dënans: Së ’l Sëgnour dë le armade a l aveissa nen lassà‐ne queich sëmens, i sariou stait fait parei dë Sodoma, e i sariou stait simil a Gomorra.
30Cosa diroum‐ne dounque? Ch’i Gentii ch’a sërcavou nen la giustissia, a soun arrivà a la giustissià; la giustissia, dis‐ne, ch’a ven da la fede.
31Ma Israel sercand la legge dë la giustissia, a l è nen përvënù a la legge dë la giustissia.
32Përché? përché ch’a l è nen stait për la fede, ma quasi për le opere dë la legge; përché a l han dait countra la pera d’ënciamp;
33Secound lon ch’a l è scrit: Eccou, i buttou ënt Sion la pera d’ënciamp, e la pera ch’a cagiounërà dë cadute; e chiounque a cred ënt chiel a sarà nen counfus.
Currently Selected:
Rouman 9: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Rouman 9
9
L’elessioun a dipend pa da le prerogative dë la carn, ma da la grassia d’Iddiou.
1I diou la verità ën Crist, i diou nen la busia, mia counsiensa rendand‐me testimouniansa për l’Spirit Sant,
2Ch’i heu una gran malincounia e un tourment countinuo ënt mè cœur.
3Përché mi istess i desiderëria d’essi separà da Crist për i mè fratei, ch’a soun i mè parent secound la carn;
4Ch’a soun Israeliti, d’i quai a soun l’adoussioun, la gloria, le alleanse, l’ourdinansa dë la legge, ’l sërvissi divin, e le proumesse;
5D’i quai i pare, e d’i quai, secound la carn, Crist, ch’a l è Diou sovra ogni cosa, benedet eternament. Amen!
6Tuttavia a peul nen fé‐sse chë la parola d’Iddiou a sia anientia; ma tutti coui ch’a soun d’Israel, a soun però nen d’Israel.
7Nè për essi ch’a soun dë la stirpe d’Abraam, a soun nen tutti i so fieui; ma, a l è ën Isaac ch’a së dëvrà counsideré‐sse soua pousterità;
8Vale a dire ch’a soun nen coui ch’a soun fieui dë la carn, ch’a soun fieui d’Iddiou; ma ch’a soun i fieui dë la proumessa, ch’a soun riputà për stirpe.
9Përché eccou la parola dë la proumessa: I venëreu propi ënt sta stagioun, e Sara a l avrà un fieul.
10E nen soulament lolì; ma dëcò Rebecca, quand a l ha councepi d’un; dë nost pare Isaac.
11Përché dënans chë le masëna a fussou nassùe, e ch’a l aveissou fait nè bin nè mal, afin chë ’l proupouniment determinà, secound l’elessioun d’Iddiou, a steissa, nen afait për le opere, ma për coul ch’a ciama,
12A i è stà‐ie dit: ’L pi grand a sarà soutmëtù al minour;
13Sicoum a l è scrit: I heu voulsù ben a Giacob, e i heu oudià Esau.
14Cosa diroum‐ne dounque: I è‐lou d’ingiustissia ën Diou? Diou guarda!
15Përché a dis a Mose: I avreu coumpassioun për coul ch’i avreu coumpassioun; e i fareu misericordia a coul ch’i fareu misericordia.
16Dounque a l è nen dël voulei nè dël couri; ma d’Iddiou ch’a fa misericordia.
17Përché la scritura a dis a Faraoun: I heu fà‐te sussisti coun l’intensioun dë fé vëdi ënt ti mia poutensa, e për chë mè nom a sia publicà ënt tutta la terra.
18Dounque a l ha coumpassioun dë coul ch’a veul, e a ënduris coul ch’a veul.
19Oura të më diras: Për cos’è‐lou ch’a së lamenta ëncoura? Mentre chi è‐lou coul ch’a peul resisti a soua voulountà?
20Ma pitost, o om, chi seus‐tu, ti chë të countende countra Diou? la cosa fourmà dirà‐la a coul ch’a l’ha fourmàla: Përché l has‐tu fà‐me coussì?
21’L tupinè da terra è‐lou nen padroun dë fé coun l’istessa pasta dë terra un vass për uso onorevoul, e un aut për uso vil?
22Es’Iddiou vouland moustré soua colera, e dé a counossi soua poutensa, a l ha toulerà coun una gran passiensa i vass dë colera, preparà për la perdissioun?
23E për dé a counossi le richesse dë soua gloria ënt i vass dë misericordia, ch’a l ha preparà për la gloria;
24E ch’a l ha ciamà, noui aiti, pa mac d’ën mes ai Ebreou, ma dëcò d’ën mes ai gentii;
25Secound lon ch’a dis ën Osea: I ciamëreu mè popoul coul ch’a l era nen mè popoul; e la diletta, coula ch’a l era nen la diletta;
26E a arrivërà, ch’ënt ’l post doua ch’a i è stà‐ie dit: I si nen mè popoul, ënsili a saran ciamà i fieui dël Diou vivent.
27Dëcò Esaia a sclama riguard a Israel: Quand ’l numer d’i fieui d’Israel a saria coum la sabbia dël mar, a i n’a sarà mac un avans dë salv.
28Përché ’l Sëgnour a counsuma e a abbrevia l’affè ën giustissia; a farà, dis‐ne, un affè abbrevià sù la terra.
29E coum Esaia a l avia dit dë dënans: Së ’l Sëgnour dë le armade a l aveissa nen lassà‐ne queich sëmens, i sariou stait fait parei dë Sodoma, e i sariou stait simil a Gomorra.
30Cosa diroum‐ne dounque? Ch’i Gentii ch’a sërcavou nen la giustissia, a soun arrivà a la giustissià; la giustissia, dis‐ne, ch’a ven da la fede.
31Ma Israel sercand la legge dë la giustissia, a l è nen përvënù a la legge dë la giustissia.
32Përché? përché ch’a l è nen stait për la fede, ma quasi për le opere dë la legge; përché a l han dait countra la pera d’ënciamp;
33Secound lon ch’a l è scrit: Eccou, i buttou ënt Sion la pera d’ënciamp, e la pera ch’a cagiounërà dë cadute; e chiounque a cred ënt chiel a sarà nen counfus.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835