Rouman 7
7
Dë l’uso dë la libërtà dë la legge. Coumbatiment dë la carn countra l’ spirit.
1Seve nen, o mei fratei (përché i parlou a coui ch’a intendou lon ch’a l è la legge), chë la legge a domina l’om durant tut ’l temp ch’a l è ënt sta vita?
2Përché la foumna ch’a l è souta la douminassioun d’un omou, a l è ligà a so omou da la legge, mentre chë chiel a viv; ma së so omou a meuir, a l è sciolta da la legge dël omou.
3L’om dounque essend viv, së chila a spousa un autr’om, a sarà ciamà adultera; ma so omou essend mort, a l è sciolta da la legge; dë manera chë a sarà nen adultera s’a spousa un autr’om.
4Coussì, o mei fratei, i si dëcò mort a la legge për ’l corp dë Crist, për essi a un autr’, a coul ch’a l è arsussità d’i mort, për ch’i portou dë frut a Diou.
5Përché quand i erou ënt la carn, le affessioun pëcaminouse për la legge, a agiou ënt i nosti membri, për pourté dë frut a la mort.
6Ma adess i souma liberà dë la legge, da laqual i erou ritënù, ch’a l è morta; afin ch’i servou secound l’ spirit neuv, e nen secound la lettera veia.
7Cosa diroum‐ne dounque? la legge è‐la pëcà? Diou guarda! al countrari, i heu nen counoussù ’l pëcà, salvo për meso dë la legge; difatti i avria nen counoussù ’l pëcà dë desideri së la legge a l aveissa nen dit: Të desidëras nen la roba d’i aiti.
8Ma ’l pëcà avënd pià oucasioun dal coumandament, a l ha proudout ënt mi ogni sort dë desideri; përché chë sensa la legge ’l pëcà a l è mort.
9Përché i aite volte, ch’i erou sensa la legge, i viviou; ma quand ’l coumandament a l è vënù, ’l pëcà a l ha coumensà a tourné vivi.
10E mi i soun mort; e a s’è trouvà‐sse chë ’l coumandament për vita a l è rëstà për mort.
11Përché ’l pëcà piand oucasioun dël coumandament, a m’ ha sedout, e për meso dë chiel a m’ ha buttà‐me a mort.
12La legge dounque a l è santa, e ’l coumandament a l è sant, giust e boun.
13Lon ch’a l è boun è‐lou rëstà‐ne mourtal? Nen affait; ma ’l pëcà, për ch’a parësseissa pëcà, a m’ ha cagiounà‐me la mort për meso dël ben; afin chë ’l pëcà, a fussa rendù dal coumandament eccessivament pecatour.
14Përché i savouma chë la legge a l è spiritual; ma i soun carnal, vendù al pëcà.
15Difatti i appreuvou nen lon ch’i fas, da già ch’i fas nen lon ch’i veui, ma i fas lon ch’i heu an ira.
16Oura së lon ch’i fas i lou veui nen, i ricounossou chë la legge a l è bouna.
17Adess dounque a l è pi nen mi ch’i fas lon; ma a l è ’l pëcà ch’a abita ënt mi.
18Përché i seu ch’ ënt mi, cioè, ënt mia carn a i abita niente dë ben; vist chë ’l voulei i l’heu ben atacà ënt mi, ma i treuvou nen ’l moyen dë fé ’l ben intierament.
19Përché i fas nen ’l ben ch’i veui, ma i fas ’l mal ch’i veui nen.
20Oura s’i fas lon ch’i veui nen, a l è pi nen mi ch’i lou fas, ma ’l pëcà ch’a abita ënt mi.
21I treuvou dounque sta legge ën drinta dë mi, chë quand i veui fé ’l ben, ’l mal a resta taià a mi.
22Përché i piou ben si piasi a la legge d’Iddiou ën quant a l’ om interno;
23Ma i vëdou ënt i mè membri un’ autra legge, ch’a coumbat countra la legge dë mè intendiment, e ch’a më reste prësoune dë la legge dël pëcà, ch’a l è ënt i mè membri.
24Miserabil ch’i soun, chi è‐lou ch’a më liberërà dal corp dë sta mort?
25I rendou grassie a Diou për Gesu‐Crist Nossëgnour. Dounque mi stess i servou coun l’intendiment a la legge d’Iddiou, ma coun la carn a la legge dël pëcà.
Currently Selected:
Rouman 7: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Rouman 7
7
Dë l’uso dë la libërtà dë la legge. Coumbatiment dë la carn countra l’ spirit.
1Seve nen, o mei fratei (përché i parlou a coui ch’a intendou lon ch’a l è la legge), chë la legge a domina l’om durant tut ’l temp ch’a l è ënt sta vita?
2Përché la foumna ch’a l è souta la douminassioun d’un omou, a l è ligà a so omou da la legge, mentre chë chiel a viv; ma së so omou a meuir, a l è sciolta da la legge dël omou.
3L’om dounque essend viv, së chila a spousa un autr’om, a sarà ciamà adultera; ma so omou essend mort, a l è sciolta da la legge; dë manera chë a sarà nen adultera s’a spousa un autr’om.
4Coussì, o mei fratei, i si dëcò mort a la legge për ’l corp dë Crist, për essi a un autr’, a coul ch’a l è arsussità d’i mort, për ch’i portou dë frut a Diou.
5Përché quand i erou ënt la carn, le affessioun pëcaminouse për la legge, a agiou ënt i nosti membri, për pourté dë frut a la mort.
6Ma adess i souma liberà dë la legge, da laqual i erou ritënù, ch’a l è morta; afin ch’i servou secound l’ spirit neuv, e nen secound la lettera veia.
7Cosa diroum‐ne dounque? la legge è‐la pëcà? Diou guarda! al countrari, i heu nen counoussù ’l pëcà, salvo për meso dë la legge; difatti i avria nen counoussù ’l pëcà dë desideri së la legge a l aveissa nen dit: Të desidëras nen la roba d’i aiti.
8Ma ’l pëcà avënd pià oucasioun dal coumandament, a l ha proudout ënt mi ogni sort dë desideri; përché chë sensa la legge ’l pëcà a l è mort.
9Përché i aite volte, ch’i erou sensa la legge, i viviou; ma quand ’l coumandament a l è vënù, ’l pëcà a l ha coumensà a tourné vivi.
10E mi i soun mort; e a s’è trouvà‐sse chë ’l coumandament për vita a l è rëstà për mort.
11Përché ’l pëcà piand oucasioun dël coumandament, a m’ ha sedout, e për meso dë chiel a m’ ha buttà‐me a mort.
12La legge dounque a l è santa, e ’l coumandament a l è sant, giust e boun.
13Lon ch’a l è boun è‐lou rëstà‐ne mourtal? Nen affait; ma ’l pëcà, për ch’a parësseissa pëcà, a m’ ha cagiounà‐me la mort për meso dël ben; afin chë ’l pëcà, a fussa rendù dal coumandament eccessivament pecatour.
14Përché i savouma chë la legge a l è spiritual; ma i soun carnal, vendù al pëcà.
15Difatti i appreuvou nen lon ch’i fas, da già ch’i fas nen lon ch’i veui, ma i fas lon ch’i heu an ira.
16Oura së lon ch’i fas i lou veui nen, i ricounossou chë la legge a l è bouna.
17Adess dounque a l è pi nen mi ch’i fas lon; ma a l è ’l pëcà ch’a abita ënt mi.
18Përché i seu ch’ ënt mi, cioè, ënt mia carn a i abita niente dë ben; vist chë ’l voulei i l’heu ben atacà ënt mi, ma i treuvou nen ’l moyen dë fé ’l ben intierament.
19Përché i fas nen ’l ben ch’i veui, ma i fas ’l mal ch’i veui nen.
20Oura s’i fas lon ch’i veui nen, a l è pi nen mi ch’i lou fas, ma ’l pëcà ch’a abita ënt mi.
21I treuvou dounque sta legge ën drinta dë mi, chë quand i veui fé ’l ben, ’l mal a resta taià a mi.
22Përché i piou ben si piasi a la legge d’Iddiou ën quant a l’ om interno;
23Ma i vëdou ënt i mè membri un’ autra legge, ch’a coumbat countra la legge dë mè intendiment, e ch’a më reste prësoune dë la legge dël pëcà, ch’a l è ënt i mè membri.
24Miserabil ch’i soun, chi è‐lou ch’a më liberërà dal corp dë sta mort?
25I rendou grassie a Diou për Gesu‐Crist Nossëgnour. Dounque mi stess i servou coun l’intendiment a la legge d’Iddiou, ma coun la carn a la legge dël pëcà.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835