Rouman 4
4
La giustificassioun al esempi d’Abraam për la fede.
1Cosa diroum‐ne dounque ch’Abraam, nost pare, a l ha trouvà secound la carn?
2Sicurament, së Abraam a l è stait giustificà da le opere, a l ha dë che glourifiché‐sse, ma nen vers Iddiou.
3Përché cosa dis‐la la scritura? Ch’Abraam a l ha crëdù a Diou, e a l è stài‐ie imputà a giustissia.
4Oura a coul ch’a fa le opere, ’l salari a i è nen imputà coum una grassia, ma coum una cosa douvùa.
5Ma a coul ch’a fa nen le opere, ma ch’a cred ënt coul ch’a giustifica ’l cattiv, soua fede a l è imputà‐ie a giustissia.
6Coum dëcò David a esprim la beatitudine dë l’om al qual Iddiou a imputa la giustissia sensa le opere:
7Beati a soun coui chë le iniquità a soun përdounà‐ie, e ch’i pëcà a soun cuvert!
8Beato a l è l’om chë ’l Sëgnour a l avrà nen imputà‐ie pëcà!
9Dounque coula dichiarassioun dë la beatitudine è‐la për la circouncisioun, oppura dëcò për l’incircouncisioun? Përché i diouma chë la fede a l è staita imputà a Abraam a giustissia.
10Coum è‐lou dounque ch’a l è stà‐ie imputà? E‐lou stait quand ch’a l era già circouncis, o quand ch’a l era ëncoura incircouncis? A l è nen stait ënt la circouncisioun, ma ënt l’incircouncisioun.
11Dop a l ha ricevù ’l segn dë la circouncisioun për un sigil dë la giustissia dë la fede, avùa prima dë la circouncisioun, për ch’a fussa ’l pare dë tutti i incircouncis ch’a crëdou, e chë la giustissia a i fussa dëcò imputà.
12E ’l pare dë la circouncisioun, dë coui ch’a soun nen mac dë la circouncisioun, ma ch’a seguitou dëcò le tracie dë la fede dë nost pare Abraam, avùa ënt l’incircouncisioun.
13Përché la proumessa d’essi erede dël mound, a l è nen staita faita a Abraam, o a soua prole, da la legge, ma da la giustissia dë la fede.
14Oura, së coui ch’a soun dë la legge a soun erede, la fede a l è anientà, e la proumessa a l è aboulia:
15Ën vista chë la legge a proudu l’ira; përché doua ch’a i è nen dë legge, a i è pa dëcò dë trasgressioun.
16Dounque a l è dë la fede, për ch’a sia da la grassia, për chë la proumessa a sia assicurà a tutta la prole; nen soulament a coula ch’a l è dë la legge, ma dëcò a coula ch’a l è dë la fede d’Abraam, ch’a l è ’l pare dë tutti noui aiti.
17Secound lon ch’a l è scrit: I l’heu stabili‐te pare dë diverse nassioun, dënans a Diou, ënt ’l qual a l ha crëdù; ’l qual a fa vivi i mort, e ch’a ciama le cose ch’a soun nen, coum s’a fussou.
18E avend sperà countra speransa, a l ha crëdù ch’a diventëria ’l pare dë diverse nassioun, secound lon ch’a l era stà‐ie dit: Coussì a sarà toua pousterità.
19E nen essend deboul ënt la fede, a l ha nen bada a so corp già snerva; vist ch’a l avia circa sent anni, nè al età dë Sara ch’a l era fora dë cas d’avei dë masëna.
20E a l ha avù nëssun dubi sù la proumessa d’Iddiou për diffidensa; ma a l è stait fourtificà da la fede, dasand gloria a Diou;
21Essend pienament persuas chë coul ch’a l avia fà‐ie la proumessa, a l era dëcò poutent për coumpi‐la.
22E përché dë lon sò‐ssi a l è stà‐ie imputà a giustissia.
23Oura chë sò‐ssi a sia stà‐ie imputà, a l è pa mac stait scrit për chiel,
24Ma dëcò për noui, ch’a ne sarà imputà a noui ch’i crëdouma ënt coul ch’a l ha arsussità d’i mort Gesu, Nossëgnour;
25’L qual a l è stait buttà a mort për nosti pëcà, e ch’a l è arsussità për nosta giustificassioun.
Currently Selected:
Rouman 4: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Rouman 4
4
La giustificassioun al esempi d’Abraam për la fede.
1Cosa diroum‐ne dounque ch’Abraam, nost pare, a l ha trouvà secound la carn?
2Sicurament, së Abraam a l è stait giustificà da le opere, a l ha dë che glourifiché‐sse, ma nen vers Iddiou.
3Përché cosa dis‐la la scritura? Ch’Abraam a l ha crëdù a Diou, e a l è stài‐ie imputà a giustissia.
4Oura a coul ch’a fa le opere, ’l salari a i è nen imputà coum una grassia, ma coum una cosa douvùa.
5Ma a coul ch’a fa nen le opere, ma ch’a cred ënt coul ch’a giustifica ’l cattiv, soua fede a l è imputà‐ie a giustissia.
6Coum dëcò David a esprim la beatitudine dë l’om al qual Iddiou a imputa la giustissia sensa le opere:
7Beati a soun coui chë le iniquità a soun përdounà‐ie, e ch’i pëcà a soun cuvert!
8Beato a l è l’om chë ’l Sëgnour a l avrà nen imputà‐ie pëcà!
9Dounque coula dichiarassioun dë la beatitudine è‐la për la circouncisioun, oppura dëcò për l’incircouncisioun? Përché i diouma chë la fede a l è staita imputà a Abraam a giustissia.
10Coum è‐lou dounque ch’a l è stà‐ie imputà? E‐lou stait quand ch’a l era già circouncis, o quand ch’a l era ëncoura incircouncis? A l è nen stait ënt la circouncisioun, ma ënt l’incircouncisioun.
11Dop a l ha ricevù ’l segn dë la circouncisioun për un sigil dë la giustissia dë la fede, avùa prima dë la circouncisioun, për ch’a fussa ’l pare dë tutti i incircouncis ch’a crëdou, e chë la giustissia a i fussa dëcò imputà.
12E ’l pare dë la circouncisioun, dë coui ch’a soun nen mac dë la circouncisioun, ma ch’a seguitou dëcò le tracie dë la fede dë nost pare Abraam, avùa ënt l’incircouncisioun.
13Përché la proumessa d’essi erede dël mound, a l è nen staita faita a Abraam, o a soua prole, da la legge, ma da la giustissia dë la fede.
14Oura, së coui ch’a soun dë la legge a soun erede, la fede a l è anientà, e la proumessa a l è aboulia:
15Ën vista chë la legge a proudu l’ira; përché doua ch’a i è nen dë legge, a i è pa dëcò dë trasgressioun.
16Dounque a l è dë la fede, për ch’a sia da la grassia, për chë la proumessa a sia assicurà a tutta la prole; nen soulament a coula ch’a l è dë la legge, ma dëcò a coula ch’a l è dë la fede d’Abraam, ch’a l è ’l pare dë tutti noui aiti.
17Secound lon ch’a l è scrit: I l’heu stabili‐te pare dë diverse nassioun, dënans a Diou, ënt ’l qual a l ha crëdù; ’l qual a fa vivi i mort, e ch’a ciama le cose ch’a soun nen, coum s’a fussou.
18E avend sperà countra speransa, a l ha crëdù ch’a diventëria ’l pare dë diverse nassioun, secound lon ch’a l era stà‐ie dit: Coussì a sarà toua pousterità.
19E nen essend deboul ënt la fede, a l ha nen bada a so corp già snerva; vist ch’a l avia circa sent anni, nè al età dë Sara ch’a l era fora dë cas d’avei dë masëna.
20E a l ha avù nëssun dubi sù la proumessa d’Iddiou për diffidensa; ma a l è stait fourtificà da la fede, dasand gloria a Diou;
21Essend pienament persuas chë coul ch’a l avia fà‐ie la proumessa, a l era dëcò poutent për coumpi‐la.
22E përché dë lon sò‐ssi a l è stà‐ie imputà a giustissia.
23Oura chë sò‐ssi a sia stà‐ie imputà, a l è pa mac stait scrit për chiel,
24Ma dëcò për noui, ch’a ne sarà imputà a noui ch’i crëdouma ënt coul ch’a l ha arsussità d’i mort Gesu, Nossëgnour;
25’L qual a l è stait buttà a mort për nosti pëcà, e ch’a l è arsussità për nosta giustificassioun.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835