San Marc 3
3
Gesu‐Crist ourdina doudess d’i so dissepoul për prediché e guari; E a arcounos mac coui ch’a fan la voulountà d’Iddiou për i sò.
1E peui a l è tournà ëntré ënt la sinagoga, e lì a i era un om ch’a l avia un man sëca.
2E a lou ousservavou, për vëdi s’a lou guariria ’l dì dël sabbat, për dé‐ie l’accusa.
3E Gesu a i ha di‐ie a l’om ch’a l avia la man sëca: Aussë‐te, e buttë‐te lì ën mes.
4E peui a i dis a tutti: E‐lou permes dë fé dël bin i dì dël sabbat, o dë fé dël mal? dë salvé una persouna, o dë massé‐la? Ma lour a tasiou.
5Anloura guardand‐ie da tutte part coun indignassioun, e essend ënt l’istess temp afflit dë la durëssa dë so cœur, a i dis a coul om: Dëstend toua man; e chiel a l’ha dëstendùla, e soua man a l è rëstà sana parei dë l’autra.
6Alloura i farisei essend surti, a soun counsultà‐sse ëncountra dë chiel coun i Erodian, coum a fariou për perdë‐lou.
7Ma Gesu a s’è andà‐ssëne coun i so dissepoul vers ’l mar; e una gran turba a l è andà‐ie apress da Galilea, e da la Giudea, e da Gerusalem, e d’Idumea, e da dëlà dël Giourdan.
8E coui d’i countourn dë Tir e dë Sidoun, avend senti le gran cose ch’a fasia, a soun vënù da chiel ën gran numer.
9E a l ha di‐ie a i so dissepoul, ch’un pëcit barchet a bougieissa nen da lì për sërvi‐lou, për causa dë le gent, për ch’a lou presseissou pa.
10Përché ch’a l avia guarine moutouben, dë manera chë tutti coui ch’a l erou afflit da queich flagel, a së campavou ados për touché‐lou.
11E i spirit ëndiaoulà, quand al lou vëdiou, a s’umiliavou dënans a chiel, e a criavou, disand: Të seus ’l Fieul d’Iddiou.
12Ma a i prouibia, coun dë gran minaccie, dë fé‐lou counossi.
13E peui a l è mountà sù una mountagna, e a l ha ciamà coui ch’a voulia, e a soun ëndait da chiel.
14E a l ha ourdinà‐ne doudess për sté coun chiel, e për mandé‐ie prediché.
15E për ch’a l aveissou la poutensa dë guari i malavi, e dë scassé i demoni fora d’i ëmpoussessà.
16 E sì a i è i nom dë coui doudess: Simoun ch’a l ha dà‐ie ’l nom dë Pietrou;
17E Giacou, fieul dë Zebedeo, eGiouan fratel dë Giacou, ai quai a l ha dà‐ie ’l nom dë Boanerges, ch’a veul di: fieul dël troun;
18E Andrea, e Flip, e Bërtroume, e Matte, e Touma, e Giacou fieul d’Alfeo, e Taddeou, e Simoun ’l Cananian.
19E Giuda Iscariota, che a la fin a l’ha tradi‐lou.
20E peui a soun vënù ënt la ca, e a s’è ëmbarounà‐ssie ëncoura tanta gent, ch’a poudiou gnanca pié so past.
21E quand i so parent a l han senti lon, a soun surti për pié‐lou; përché a disiou ch’a l avia pers l’uso dë rasoun.
22E i Scriba, ch’a l erou vënù giù da Gerusalem, a disiou: A l ha Beelzebul, e a scassa i demoni coun ’l prinsi d’i demoni.
23Ma Gesu avend‐ie ciamà, a i dis coun dë paragoun: Coum è‐lou chë Satan a peul butté fora Satan?
24Difatti se un regno a l è divis countra chiel istess, coul regno lì a peul nen sussisti.
25E se una ca a l è divisà countra chila istessa, coula ca lì a peul nen sussisti.
26Së dounque Satan a së drissa countra chiel istess, e ch’a sia divis, a peul nen sousteni‐sse, ma a tend vers soua fin.
27Nëssun a peul ëntré ënt la ca d’un om fort, a pié ’l fait‐sò, së prima a staca nen l’om fort; ma anloura a piërà tut ënt ca.
28In verità i vë diou, chë ogni specie dë pëcà a saran përdounà ai fieui d’i omini, e dëcò tutte sors dë bëstëmie coun le quai a l avran bëstëmià;
29Ma chiounque a l avrà bëstëmià countra ’l Spirit Sant, a l avrà mai nëssun përdoun; ma a sarà soutoumes a una coundanassioun eterna.
30E sò‐ssi a l era përché ch’a disiou: A l è ëmpoussessà da un spirit ëndiaoulà.
31Ënt coul fra temp i so fratei e soua mare a soun arrivà, e tenand‐se fora, a l’han mandà‐lou ciamé; e la gent a l era assëtà ëntourn a chiel.
32E a l han di‐ie: Si a i è toua mare e i to fratei lì dëfora, ch’a të ciamou.
33Ma a i rispound, disand: Chi è‐la mia mare, e chi soun‐ne i mè fratei?
34E dop d’ avei guardà da tutte part coui ch’a l erou assëtà d’ëntourn a chiel, a dis: Eccou mia mare e i mè fratei.
35Përché chiounque a farà la voulountà d’Iddiou, coul lì a l è mè fratel, e mia sourela, e mia mare.
Currently Selected:
San Marc 3: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Marc 3
3
Gesu‐Crist ourdina doudess d’i so dissepoul për prediché e guari; E a arcounos mac coui ch’a fan la voulountà d’Iddiou për i sò.
1E peui a l è tournà ëntré ënt la sinagoga, e lì a i era un om ch’a l avia un man sëca.
2E a lou ousservavou, për vëdi s’a lou guariria ’l dì dël sabbat, për dé‐ie l’accusa.
3E Gesu a i ha di‐ie a l’om ch’a l avia la man sëca: Aussë‐te, e buttë‐te lì ën mes.
4E peui a i dis a tutti: E‐lou permes dë fé dël bin i dì dël sabbat, o dë fé dël mal? dë salvé una persouna, o dë massé‐la? Ma lour a tasiou.
5Anloura guardand‐ie da tutte part coun indignassioun, e essend ënt l’istess temp afflit dë la durëssa dë so cœur, a i dis a coul om: Dëstend toua man; e chiel a l’ha dëstendùla, e soua man a l è rëstà sana parei dë l’autra.
6Alloura i farisei essend surti, a soun counsultà‐sse ëncountra dë chiel coun i Erodian, coum a fariou për perdë‐lou.
7Ma Gesu a s’è andà‐ssëne coun i so dissepoul vers ’l mar; e una gran turba a l è andà‐ie apress da Galilea, e da la Giudea, e da Gerusalem, e d’Idumea, e da dëlà dël Giourdan.
8E coui d’i countourn dë Tir e dë Sidoun, avend senti le gran cose ch’a fasia, a soun vënù da chiel ën gran numer.
9E a l ha di‐ie a i so dissepoul, ch’un pëcit barchet a bougieissa nen da lì për sërvi‐lou, për causa dë le gent, për ch’a lou presseissou pa.
10Përché ch’a l avia guarine moutouben, dë manera chë tutti coui ch’a l erou afflit da queich flagel, a së campavou ados për touché‐lou.
11E i spirit ëndiaoulà, quand al lou vëdiou, a s’umiliavou dënans a chiel, e a criavou, disand: Të seus ’l Fieul d’Iddiou.
12Ma a i prouibia, coun dë gran minaccie, dë fé‐lou counossi.
13E peui a l è mountà sù una mountagna, e a l ha ciamà coui ch’a voulia, e a soun ëndait da chiel.
14E a l ha ourdinà‐ne doudess për sté coun chiel, e për mandé‐ie prediché.
15E për ch’a l aveissou la poutensa dë guari i malavi, e dë scassé i demoni fora d’i ëmpoussessà.
16 E sì a i è i nom dë coui doudess: Simoun ch’a l ha dà‐ie ’l nom dë Pietrou;
17E Giacou, fieul dë Zebedeo, eGiouan fratel dë Giacou, ai quai a l ha dà‐ie ’l nom dë Boanerges, ch’a veul di: fieul dël troun;
18E Andrea, e Flip, e Bërtroume, e Matte, e Touma, e Giacou fieul d’Alfeo, e Taddeou, e Simoun ’l Cananian.
19E Giuda Iscariota, che a la fin a l’ha tradi‐lou.
20E peui a soun vënù ënt la ca, e a s’è ëmbarounà‐ssie ëncoura tanta gent, ch’a poudiou gnanca pié so past.
21E quand i so parent a l han senti lon, a soun surti për pié‐lou; përché a disiou ch’a l avia pers l’uso dë rasoun.
22E i Scriba, ch’a l erou vënù giù da Gerusalem, a disiou: A l ha Beelzebul, e a scassa i demoni coun ’l prinsi d’i demoni.
23Ma Gesu avend‐ie ciamà, a i dis coun dë paragoun: Coum è‐lou chë Satan a peul butté fora Satan?
24Difatti se un regno a l è divis countra chiel istess, coul regno lì a peul nen sussisti.
25E se una ca a l è divisà countra chila istessa, coula ca lì a peul nen sussisti.
26Së dounque Satan a së drissa countra chiel istess, e ch’a sia divis, a peul nen sousteni‐sse, ma a tend vers soua fin.
27Nëssun a peul ëntré ënt la ca d’un om fort, a pié ’l fait‐sò, së prima a staca nen l’om fort; ma anloura a piërà tut ënt ca.
28In verità i vë diou, chë ogni specie dë pëcà a saran përdounà ai fieui d’i omini, e dëcò tutte sors dë bëstëmie coun le quai a l avran bëstëmià;
29Ma chiounque a l avrà bëstëmià countra ’l Spirit Sant, a l avrà mai nëssun përdoun; ma a sarà soutoumes a una coundanassioun eterna.
30E sò‐ssi a l era përché ch’a disiou: A l è ëmpoussessà da un spirit ëndiaoulà.
31Ënt coul fra temp i so fratei e soua mare a soun arrivà, e tenand‐se fora, a l’han mandà‐lou ciamé; e la gent a l era assëtà ëntourn a chiel.
32E a l han di‐ie: Si a i è toua mare e i to fratei lì dëfora, ch’a të ciamou.
33Ma a i rispound, disand: Chi è‐la mia mare, e chi soun‐ne i mè fratei?
34E dop d’ avei guardà da tutte part coui ch’a l erou assëtà d’ëntourn a chiel, a dis: Eccou mia mare e i mè fratei.
35Përché chiounque a farà la voulountà d’Iddiou, coul lì a l è mè fratel, e mia sourela, e mia mare.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835