San Marc 2
2
Gesu‐Crist a guaris un paralitic, a ciama i pecatour al pentiment. Dël digiun, e dël Sabbat.
1Queich dì dop a l è tournà a Capernaüm; e a s’è senti‐sse a di ch’a l era ënt la ca.
2E subit a s’è radunà‐sse moutouben dë gent, dë manera ch’a poudiou gnanca sté ënt le spassi vësin a la porta, e a i announsiava la parola.
3E dountre a soun vënù da chiel, pourtand un paralitic ch’a l era soustenie da quatr’ persoune.
4Ma përché ch’a poudiou pa avësiné‐sse da chiel përché dë la furfa, a descheurvou ’l cuvert dël leug dount a l era, e avend‐lou fourà, a calou giù ’l pëcit let dount ’l paralitic a l era cougià.
5E Gesu vëdend soua fede, a dis al paralitic: Mè fieul, i to pëcà a të soun përdounà.
6E queich Scriba ch’a l erou lì assëtà; a rasounavou tra dë lour dë sta manera.
7Për cos’è‐lou chë coust‐ssi a prounounsia coussì dë bëstëmie? Chi è‐lou ch’a peul përdouné i pëcà, salvo Iddiou soul?
8E Gesu avend subit counoussù për so spirit ch’a rasounavou coussì tra dë lour, a i dis: Përché fe‐ve ste rasounament ënt i vost cœur?
9Di‐me ën poc, cos’è‐lou ch’a l è pi facil, o dë di al paralitic: I to pëcà a të soun përdounà; o dë di‐ie: Levë‐te, e caria to pëcit let, e marcia?
10Ma për ch’i sappie chë ’l Fieul dë l’om a l ha ’l pouter sù la terra dë përdouné i pëcà, a i dis al paralitic:
11I të diou: Aussë‐te, e caria to pëcit let, e vat‐ne a toua ca.
12E a s’è lëvà‐sse subit, e avend carià so pëcit let, a l è surti ën prësensa dë tutti; dë manera ch’a l erou tutti stupi, e a dasiou gloria a Diou, disand: I ouma mai vëdù una cosa paria.
13E Gesu a l è ëncoura surti vers ’l mar, e tut ’l popoul a vënia coun chiel, e a i ëndoutrinava.
14E ën passand a ved Levi, fieul d’ Alfeo, assëtà ënt ’l leug dël peage, e a i dis: Seguit‐me, e Levi a s’è aussà, e a l’ha seguità‐lou.
15A i ven ch’ën mentre chë Gesu a l era a taula ënt la ca dë Levi, moutoubin dë coui dël peage e dë gent dë cattiva vita a së buttou a taula coun Gesu e i so dissepoul; përché lì a i era moutoubin dë gent ch’a l’aviou seguità‐lou.
16Ma i Scriba e i Farisei vëdand ch’a mangiava ënsem a coui dël peage, e a le gent dë cattiva vita, a disiou a i so dissepoul: Për cos’è‐lou ch’a mangia e beiv ënsem a coui dël peage, e a le gent dë cattiva vita?
17E Gesu avend senti lolì, a i dis: Coui ch’a stan ben a l han nen da bësogn dël medic, ma a l è coui ch’a stan mal; i soun nen vënù ciamé al pentiment i giust, ma i pecatour.
18Oura i dissepoul dë Giouan e coui d’i Farisei a giunavou; e a soun vënù da Gesu, e a l han di‐ie: Për cos’è‐lou ch’i dissepoul dë Giouan e coui d’i Farisei a giunou, e i to dissepoul a giunou pa?
19E Gesu a i ha rispost: I amis dël spouss peul‐ne giuné mentre chë l’spouss a l è coun lour? Mentre ch’a l han l’ spouss coun lour, a peulou pa giuné.
20Ma a venëran i dì chë l’spouss a sarà lëvà, e alloura a giunëran ënt coui dì lì.
21Dëcò nëssun a cus una pessa dë pann neuv a un vësti frust; sëdënò la pessa dë pann neuv a porta via dë vei, e ’l pertus resta pi grand.
22E nëssun a butta dë vin neuv ënt dë boutai vei; sëdënò ’l vin neuv a roump i boutai, e ’l vin a së spantia, e i boutai a së perdou; ma ’l vin neuv a dev butté‐sse ënt dë boutai neuv.
23E a l è arrivà ch’ën mentre ch’a passava për dë gran un dì dë sabbat, i so dissepoul caminand a soun buttà‐sse a gavé dë spi.
24E i farisei a l han di‐ie: Guarda, përché fan‐ne lon ch’a l è nen permes i dì dël sabbat?
25Ma chiel a i dis: Eve mai lësù lon ch’a l ha fait David quand a l era ënt ’l bësogn, e ch’a l avia fam, chiel e coui ch’a l erou ënsem a chiel.
26Coum a l è ëntrà ënt la ca d’Iddiou, ënt ’l temp d’Abiatar, prim sacrificatour, e a l ha mangià i pan dë proupousissioun, ch’a l era mac permes ai sacrificatour dë mangé‐ne; e a l’ha fin a dà‐iene a coui ch’a l erou coun chiel.
27Peui a l ha di‐ie: ’L Sabbat a l è fait për l’om, e nen l’om për ’l Sabbat.
28Dë manera chë ’l Fieul dë l’om a l è padroun anche dël Sabbat.
Currently Selected:
San Marc 2: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
San Marc 2
2
Gesu‐Crist a guaris un paralitic, a ciama i pecatour al pentiment. Dël digiun, e dël Sabbat.
1Queich dì dop a l è tournà a Capernaüm; e a s’è senti‐sse a di ch’a l era ënt la ca.
2E subit a s’è radunà‐sse moutouben dë gent, dë manera ch’a poudiou gnanca sté ënt le spassi vësin a la porta, e a i announsiava la parola.
3E dountre a soun vënù da chiel, pourtand un paralitic ch’a l era soustenie da quatr’ persoune.
4Ma përché ch’a poudiou pa avësiné‐sse da chiel përché dë la furfa, a descheurvou ’l cuvert dël leug dount a l era, e avend‐lou fourà, a calou giù ’l pëcit let dount ’l paralitic a l era cougià.
5E Gesu vëdend soua fede, a dis al paralitic: Mè fieul, i to pëcà a të soun përdounà.
6E queich Scriba ch’a l erou lì assëtà; a rasounavou tra dë lour dë sta manera.
7Për cos’è‐lou chë coust‐ssi a prounounsia coussì dë bëstëmie? Chi è‐lou ch’a peul përdouné i pëcà, salvo Iddiou soul?
8E Gesu avend subit counoussù për so spirit ch’a rasounavou coussì tra dë lour, a i dis: Përché fe‐ve ste rasounament ënt i vost cœur?
9Di‐me ën poc, cos’è‐lou ch’a l è pi facil, o dë di al paralitic: I to pëcà a të soun përdounà; o dë di‐ie: Levë‐te, e caria to pëcit let, e marcia?
10Ma për ch’i sappie chë ’l Fieul dë l’om a l ha ’l pouter sù la terra dë përdouné i pëcà, a i dis al paralitic:
11I të diou: Aussë‐te, e caria to pëcit let, e vat‐ne a toua ca.
12E a s’è lëvà‐sse subit, e avend carià so pëcit let, a l è surti ën prësensa dë tutti; dë manera ch’a l erou tutti stupi, e a dasiou gloria a Diou, disand: I ouma mai vëdù una cosa paria.
13E Gesu a l è ëncoura surti vers ’l mar, e tut ’l popoul a vënia coun chiel, e a i ëndoutrinava.
14E ën passand a ved Levi, fieul d’ Alfeo, assëtà ënt ’l leug dël peage, e a i dis: Seguit‐me, e Levi a s’è aussà, e a l’ha seguità‐lou.
15A i ven ch’ën mentre chë Gesu a l era a taula ënt la ca dë Levi, moutoubin dë coui dël peage e dë gent dë cattiva vita a së buttou a taula coun Gesu e i so dissepoul; përché lì a i era moutoubin dë gent ch’a l’aviou seguità‐lou.
16Ma i Scriba e i Farisei vëdand ch’a mangiava ënsem a coui dël peage, e a le gent dë cattiva vita, a disiou a i so dissepoul: Për cos’è‐lou ch’a mangia e beiv ënsem a coui dël peage, e a le gent dë cattiva vita?
17E Gesu avend senti lolì, a i dis: Coui ch’a stan ben a l han nen da bësogn dël medic, ma a l è coui ch’a stan mal; i soun nen vënù ciamé al pentiment i giust, ma i pecatour.
18Oura i dissepoul dë Giouan e coui d’i Farisei a giunavou; e a soun vënù da Gesu, e a l han di‐ie: Për cos’è‐lou ch’i dissepoul dë Giouan e coui d’i Farisei a giunou, e i to dissepoul a giunou pa?
19E Gesu a i ha rispost: I amis dël spouss peul‐ne giuné mentre chë l’spouss a l è coun lour? Mentre ch’a l han l’ spouss coun lour, a peulou pa giuné.
20Ma a venëran i dì chë l’spouss a sarà lëvà, e alloura a giunëran ënt coui dì lì.
21Dëcò nëssun a cus una pessa dë pann neuv a un vësti frust; sëdënò la pessa dë pann neuv a porta via dë vei, e ’l pertus resta pi grand.
22E nëssun a butta dë vin neuv ënt dë boutai vei; sëdënò ’l vin neuv a roump i boutai, e ’l vin a së spantia, e i boutai a së perdou; ma ’l vin neuv a dev butté‐sse ënt dë boutai neuv.
23E a l è arrivà ch’ën mentre ch’a passava për dë gran un dì dë sabbat, i so dissepoul caminand a soun buttà‐sse a gavé dë spi.
24E i farisei a l han di‐ie: Guarda, përché fan‐ne lon ch’a l è nen permes i dì dël sabbat?
25Ma chiel a i dis: Eve mai lësù lon ch’a l ha fait David quand a l era ënt ’l bësogn, e ch’a l avia fam, chiel e coui ch’a l erou ënsem a chiel.
26Coum a l è ëntrà ënt la ca d’Iddiou, ënt ’l temp d’Abiatar, prim sacrificatour, e a l ha mangià i pan dë proupousissioun, ch’a l era mac permes ai sacrificatour dë mangé‐ne; e a l’ha fin a dà‐iene a coui ch’a l erou coun chiel.
27Peui a l ha di‐ie: ’L Sabbat a l è fait për l’om, e nen l’om për ’l Sabbat.
28Dë manera chë ’l Fieul dë l’om a l è padroun anche dël Sabbat.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835