Atti 7
7
Stevou soustënand soua causa coun dë rimproveri ai Ebreou, a l è lapidà pregand për lour.
1Anloura ’l gran sacrificatour a l ha dit: Coule cose soun‐ne coussì?
2E chiel a l ha rispost: Omini, fratei e pare, senti; ’l Diou dë gloria a l è coumpars a nost pare Abraam, dël temp ch’a l era ën Mesopotamia, prima ch’a steissa a Carran,
3E a l ha di‐ie: Seurt da to pais, e d’ënsem a toua parentela, e ven al pais ch’i të moustrëreu.
4Dounque a l è surti dal pais d’i Caldean, e a l è ëndait sté a Carran; e da lì, dop chë so pare a l è stait mort, Iddiou a l’ha fà‐lou passé ënt coust pais doua ch’i ste adess.
5E a l ha dà‐ie niente ënt coust pais, gnanca la larghëssa d’un pè dë terra, bin ch’a l aveissa proumëtù dë dei‐ne ’l pousses, e a soua pousterità dop chiel, ënt un temp ch’a l avia ëncoura nen dë fioulansa.
6E Diou a l ha parlà‐ie coussì: Toua pousterità a sougiournërà quat sent anni ënt una terra fourëstera; e lì a sarà faita sciava, e a la maltratëran.
7Ma i giudichëreu la nassioun ch’a l avrà fà‐la sciava, Iddiou l ha dit; e dop dë lon a seurtiran, e a më sërviran ënt st’leug sì.
8Peui a l ha dà‐ie l’alleansa dë la circouncisioun; e dop dë lon a l ha generà Isac, ch’a l ha circouncis l’outav dì; e Isac a l ha generà Giacob; e Giacob i doudess patriarca.
9E i patriarca essend pien d’invidia, a l han vendù Giusep ën Egit: ma Diou a l era coun chiel;
10Ch’a l’ha liberà‐lou da tutte soue afflissioun; e avend‐lou riempi dë saviëssa, a l ha fà‐ie voulei ben da Faraoun, re d’Egit, ch’a l’ha stabili‐lou gouvernatour sù l’Egit, e tutta soua ca.
11Oura a l è vënù‐ie ënt tut ’l pais d’Egit, e ën Cananea, una famina e una gran disoulassioun; talmente chë nosti pare a poudiou nen trouvé da mangé.
12Ma quand Giacob a l ha senti di ch’a i era dë gran ën Egit, a l ha mandà‐ie për la prima volta nosti pare;
13E la secounda volta Giusep a l è stait arcounoussù dai so fratei, e la famia dë Giusep a l è staita counoussùa da Faraoun.
14Anloura Giusep a l ha mandà ciamé Giacob so pare, e tutta soua famia, ch’a l erou sëttante sinq persoune.
15Giacob dounque a l è calà ën Egit, e a l è mort ënsilà, chiel e nosti pare;
16Ch’a soun stait traspourtà a Sichem, e buttà ënt ’l sepulcro ch’Abraam a l avia coumprà a pressi dë dëne dai fieui d’Emmore, dë Sichem.
17Ma coum a s’avësinava ’l temp dë la proumessa për laqual Diou a l avia giurà a Abraam, ’l popoul a s’è aumentà‐sse e a s’è multiplicà‐sse ën Egit;
18Fin ch’a i è vënù‐ie ën Egit un aut re, ch’a l avia nen counoussù Giusep,
19E chë usand d’astussie countra nosta nassioun, a l ha maltratà nosti pare, fin a fé espouni soue masëna a l’abbandoun, për fé fin dë la rassa.
20Ënt coul temp lì a i è nassù‐ie Mose, ch’a l era divinament bel; e a l è stait nuri tre meis ënt la ca dë so pare.
21Ma essend stait espost a l’abbandoun, la fia dë Faraoun a l’ha pourtà‐lou via, e a s’è ënlëvà‐ssëlou coum so fieul.
22E Mose a l è stait instrut ënt tutta la siensa d’i Egissian; e a l era poutent ën parole e ën assioun.
23Ma quand a l è stait arrivà a l’età dë quarant ’anni, a l ha fait ’l prouget d’ëndé a visité i so fratei, i fieui d’Israel.
24E vëdand un dë lour ch’a i fasiou tort, a l’ha difendù‐lou, e a l ha vendicà coul ch’a l era insultà, massand l’Egissian.
25Oura a crëdia ch’i so fratei a l avriou capi ch’Iddiou a i liberëria për meso dë chiel; ma a l’han nen capi‐lou.
26E ’l dì dop a s’è trouvà‐sse ën mes dë lour mentre ch’a ciacoutavou, e a proucurava dë butté‐ie d’accordi, disand: Omini, i si fratei, përché vë fe‐ve dë tort tra dë voui aiti?
27Ma coul ch’a fasia tort a so prossim, a l’ha arbuttà‐lou, disand‐ie: Chi è‐lou ch’a l ha stabili‐te prinsi e giudisse sù noui?
28Veus‐tu massé‐me, coum t’has massà ier l’Egissian?
29Anloura Mose a l è scapà sù un tal dëscours, e a l è stait fourëste al pais dë Madian, doua a l ha avù doui fieui.
30E quarant ’anni essend coumpi, l’angel dël Sëgnour a i è coumpars al dësert dë la mountagna dë Sina, ënt una fiamma dë feu ch’a l era ënt un bussoun.
31E quand Mose a l’ha vëdù‐lou, a l è rëstà stupi dë la visioun; e coum a s’avësinava për guardé lon ch’a l era, la vouss dël Sëgnour a s’è adressà‐sse a chiel,
32I soun ’l Diou d’i to pare, ’l Diou d’Abraam, ’l Diou d’Isac, e ’l Diou dë Giacob. E Mose tramouland tut, a ëncalava nen guardé lon ch’a l era.
33E ’l Sëgnour a l ha d‐ie: Dëscaussa le scarpe da i to pè; përché ’l leug doua chë të seus, a l è una terra santa.
34I heu vëdù, i heu vëdù l’afflissioun dë mè popoul ch’a l è ën Egit, e i heu senti i so souspir, e i soun calà giù për liberé‐ie: dounque adess ven; i të mandëreu ën Egit.
35Coul Mose, ch’a l aviou arbuttà, disand: Chi è‐lou ch’a t’ha stabili‐te prinsi e giudisse? A l è coul ch’Iddiou a manda për prinsi e për liberatour për meso dël angel ch’a i era coumpars al bussoun.
36A l è coul ch’a l ha gavàie fora, fasand dë miracoul e dë proudigi ënt ’l mar Rouss, e al dësert, durant quarant ’anni.
37A l è coul Mose ch’a l ha dit ai fieui d’Israel: ’L Sëgnour vost Diou a vë sussitërà un proufeta parei dë mi d’ën mes a vosti fratei; scoute‐lou.
38A l è coul ch’a l è stait ënt l’adunansa al dësert coun l’angel ch’a i parlava sù la mountagna dë Sina, e ch’a l è stait ënsem ai nosti pare, e ch’a l ha ricevù le parole dë vita për dé‐nie;
39Al qual nosti pare a l han nen voulsù ubbidi; ma a l’han arbuttà‐lou, e a soun tournà‐sse voulté coun ’l cœur ën Egit,
40Disand a Aroun: Fa‐ne dë diou ch’a vadou dënans a noui; përché i savouma nen cosa a sia arrivà‐ie a Mose, ch’a l ha mënà‐ne fora dël pais d’Egit.
41Coussì ënt coui dì lì a l han fait un vitel, e a l han ouffert dë sacrifissi al Idoul, e a soun ralegrà‐sse ënt l’opera dë soue man.
42Dëcò a l è ën causa dë lon ch’Iddiou a s’è voultà‐sse ën fora, e a l ha abbandounà‐ie a servi l’armada dël ciel, coum a l è scrit al liber d’i proufeta: O ca d’Israel, m’eve ouffert d’i sacrifissi e d’oublassioun durant quarant ’anni al dësert?
43Ma i eve pourtà ’l tabernacoul dë Moloch, e la steila dë vost diou Remfan, ch’a soun dë figure ch’i eve faite për adouré‐ie; ën causa dë lon i vë trasportëreu dëlà dë Babilonia.
44’L tabernacoul dë testimouniansa a l è stait coun i nosti pare al dësert, coum a l avia coumandà coul ch’a l avia dit a Mose, dë fé‐lou secound ’l moudel ch’a l avia vëdù‐ne.
45E nosti pare avend‐lou ricevù a l’han pourtà‐lou, souta la coundouta dë Giosue, al pais ch’a l era ën pousses dë le nassioun ch’Iddiou a l ha scassà dë dënans a nosti pare, fin ai dì dë David;
46Ch’a l ha trouvà grassia dënans a Diou, e ch’a l ha ciamà dë poudei fé un tabernacoul al Diou dë Giacob.
47E Saloumoun a l ha fabricà‐ie una ca.
48Ma ’l Souvran a abita nen ënt dë tempio fait coun la man, secound ste parole dël proufeta:
49’L ciel a l è mè trono, e la terra a l è ’l marcia‐pè d’i mè pè; qual’ è‐la la ca ch’i më fabrichërè, a dis ’l Sëgnour, oppura qual poudrië‐lou essi ’l leug dë mè ripos?
50Mia man l’ha‐la nen fait tutte coule cose?
51Gent dël col reidi, e incircouncis dë cœur e d’ourie, i v’oustine sempre countra ’l Spirit Sant; i fe coum a l han fait vosti pare.
52Qual è‐lou d’i proufeta coul ch’i vosti pare a l abbiou nen perseguità? A l han fin a massà coui ch’a l han predet la vënùa dël Giust, dël qual adess i si stait i traditour e i omicida;
53Voui aiti ch’i eve ricevù la legge për ’l ministeri d’i angel, e ch’i eve nen ousservàla.
54Sentand coule cose, i so cœur a soun infiammà‐sse dë colera, e a zgrësinavou i dent countra dë chiel.
55Ma chiel essend pien dël Spirit Sant, e avend i eui attacà al ciel, a l ha vëdù la gloria d’Iddiou, e Gesu essend a la dritta d’Iddiou.
56E a l ha dit: Eccou, i vëdou i ciei duvert, e ’l Fieul dë l’om essend a la dritta d’Iddiou.
57Anloura a soun buttà‐sse a crié fort, e a soun stoupà‐sse i ourie, e tutti d’accordi a soun campà‐ssie acol.
58E avend‐lou rablà fora dë la sità, a l’han lapidà‐lou; e i testimoni a l han buttà soue vëstimente dë lour ai pè d’un giouvou, për nom Saul.
59E a lapidavou Stevou, ch’a pregava e a disia: Sëgnour Gesu! arsseiv mè spirit.
60E essend‐se ëngënouià, a l ha crià a auta vouss: Sëgnour, imput‐ie nen coul pëcà; e dit lon, a s’è ëndurmi‐sse.
Currently Selected:
Atti 7: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 7
7
Stevou soustënand soua causa coun dë rimproveri ai Ebreou, a l è lapidà pregand për lour.
1Anloura ’l gran sacrificatour a l ha dit: Coule cose soun‐ne coussì?
2E chiel a l ha rispost: Omini, fratei e pare, senti; ’l Diou dë gloria a l è coumpars a nost pare Abraam, dël temp ch’a l era ën Mesopotamia, prima ch’a steissa a Carran,
3E a l ha di‐ie: Seurt da to pais, e d’ënsem a toua parentela, e ven al pais ch’i të moustrëreu.
4Dounque a l è surti dal pais d’i Caldean, e a l è ëndait sté a Carran; e da lì, dop chë so pare a l è stait mort, Iddiou a l’ha fà‐lou passé ënt coust pais doua ch’i ste adess.
5E a l ha dà‐ie niente ënt coust pais, gnanca la larghëssa d’un pè dë terra, bin ch’a l aveissa proumëtù dë dei‐ne ’l pousses, e a soua pousterità dop chiel, ënt un temp ch’a l avia ëncoura nen dë fioulansa.
6E Diou a l ha parlà‐ie coussì: Toua pousterità a sougiournërà quat sent anni ënt una terra fourëstera; e lì a sarà faita sciava, e a la maltratëran.
7Ma i giudichëreu la nassioun ch’a l avrà fà‐la sciava, Iddiou l ha dit; e dop dë lon a seurtiran, e a më sërviran ënt st’leug sì.
8Peui a l ha dà‐ie l’alleansa dë la circouncisioun; e dop dë lon a l ha generà Isac, ch’a l ha circouncis l’outav dì; e Isac a l ha generà Giacob; e Giacob i doudess patriarca.
9E i patriarca essend pien d’invidia, a l han vendù Giusep ën Egit: ma Diou a l era coun chiel;
10Ch’a l’ha liberà‐lou da tutte soue afflissioun; e avend‐lou riempi dë saviëssa, a l ha fà‐ie voulei ben da Faraoun, re d’Egit, ch’a l’ha stabili‐lou gouvernatour sù l’Egit, e tutta soua ca.
11Oura a l è vënù‐ie ënt tut ’l pais d’Egit, e ën Cananea, una famina e una gran disoulassioun; talmente chë nosti pare a poudiou nen trouvé da mangé.
12Ma quand Giacob a l ha senti di ch’a i era dë gran ën Egit, a l ha mandà‐ie për la prima volta nosti pare;
13E la secounda volta Giusep a l è stait arcounoussù dai so fratei, e la famia dë Giusep a l è staita counoussùa da Faraoun.
14Anloura Giusep a l ha mandà ciamé Giacob so pare, e tutta soua famia, ch’a l erou sëttante sinq persoune.
15Giacob dounque a l è calà ën Egit, e a l è mort ënsilà, chiel e nosti pare;
16Ch’a soun stait traspourtà a Sichem, e buttà ënt ’l sepulcro ch’Abraam a l avia coumprà a pressi dë dëne dai fieui d’Emmore, dë Sichem.
17Ma coum a s’avësinava ’l temp dë la proumessa për laqual Diou a l avia giurà a Abraam, ’l popoul a s’è aumentà‐sse e a s’è multiplicà‐sse ën Egit;
18Fin ch’a i è vënù‐ie ën Egit un aut re, ch’a l avia nen counoussù Giusep,
19E chë usand d’astussie countra nosta nassioun, a l ha maltratà nosti pare, fin a fé espouni soue masëna a l’abbandoun, për fé fin dë la rassa.
20Ënt coul temp lì a i è nassù‐ie Mose, ch’a l era divinament bel; e a l è stait nuri tre meis ënt la ca dë so pare.
21Ma essend stait espost a l’abbandoun, la fia dë Faraoun a l’ha pourtà‐lou via, e a s’è ënlëvà‐ssëlou coum so fieul.
22E Mose a l è stait instrut ënt tutta la siensa d’i Egissian; e a l era poutent ën parole e ën assioun.
23Ma quand a l è stait arrivà a l’età dë quarant ’anni, a l ha fait ’l prouget d’ëndé a visité i so fratei, i fieui d’Israel.
24E vëdand un dë lour ch’a i fasiou tort, a l’ha difendù‐lou, e a l ha vendicà coul ch’a l era insultà, massand l’Egissian.
25Oura a crëdia ch’i so fratei a l avriou capi ch’Iddiou a i liberëria për meso dë chiel; ma a l’han nen capi‐lou.
26E ’l dì dop a s’è trouvà‐sse ën mes dë lour mentre ch’a ciacoutavou, e a proucurava dë butté‐ie d’accordi, disand: Omini, i si fratei, përché vë fe‐ve dë tort tra dë voui aiti?
27Ma coul ch’a fasia tort a so prossim, a l’ha arbuttà‐lou, disand‐ie: Chi è‐lou ch’a l ha stabili‐te prinsi e giudisse sù noui?
28Veus‐tu massé‐me, coum t’has massà ier l’Egissian?
29Anloura Mose a l è scapà sù un tal dëscours, e a l è stait fourëste al pais dë Madian, doua a l ha avù doui fieui.
30E quarant ’anni essend coumpi, l’angel dël Sëgnour a i è coumpars al dësert dë la mountagna dë Sina, ënt una fiamma dë feu ch’a l era ënt un bussoun.
31E quand Mose a l’ha vëdù‐lou, a l è rëstà stupi dë la visioun; e coum a s’avësinava për guardé lon ch’a l era, la vouss dël Sëgnour a s’è adressà‐sse a chiel,
32I soun ’l Diou d’i to pare, ’l Diou d’Abraam, ’l Diou d’Isac, e ’l Diou dë Giacob. E Mose tramouland tut, a ëncalava nen guardé lon ch’a l era.
33E ’l Sëgnour a l ha d‐ie: Dëscaussa le scarpe da i to pè; përché ’l leug doua chë të seus, a l è una terra santa.
34I heu vëdù, i heu vëdù l’afflissioun dë mè popoul ch’a l è ën Egit, e i heu senti i so souspir, e i soun calà giù për liberé‐ie: dounque adess ven; i të mandëreu ën Egit.
35Coul Mose, ch’a l aviou arbuttà, disand: Chi è‐lou ch’a t’ha stabili‐te prinsi e giudisse? A l è coul ch’Iddiou a manda për prinsi e për liberatour për meso dël angel ch’a i era coumpars al bussoun.
36A l è coul ch’a l ha gavàie fora, fasand dë miracoul e dë proudigi ënt ’l mar Rouss, e al dësert, durant quarant ’anni.
37A l è coul Mose ch’a l ha dit ai fieui d’Israel: ’L Sëgnour vost Diou a vë sussitërà un proufeta parei dë mi d’ën mes a vosti fratei; scoute‐lou.
38A l è coul ch’a l è stait ënt l’adunansa al dësert coun l’angel ch’a i parlava sù la mountagna dë Sina, e ch’a l è stait ënsem ai nosti pare, e ch’a l ha ricevù le parole dë vita për dé‐nie;
39Al qual nosti pare a l han nen voulsù ubbidi; ma a l’han arbuttà‐lou, e a soun tournà‐sse voulté coun ’l cœur ën Egit,
40Disand a Aroun: Fa‐ne dë diou ch’a vadou dënans a noui; përché i savouma nen cosa a sia arrivà‐ie a Mose, ch’a l ha mënà‐ne fora dël pais d’Egit.
41Coussì ënt coui dì lì a l han fait un vitel, e a l han ouffert dë sacrifissi al Idoul, e a soun ralegrà‐sse ënt l’opera dë soue man.
42Dëcò a l è ën causa dë lon ch’Iddiou a s’è voultà‐sse ën fora, e a l ha abbandounà‐ie a servi l’armada dël ciel, coum a l è scrit al liber d’i proufeta: O ca d’Israel, m’eve ouffert d’i sacrifissi e d’oublassioun durant quarant ’anni al dësert?
43Ma i eve pourtà ’l tabernacoul dë Moloch, e la steila dë vost diou Remfan, ch’a soun dë figure ch’i eve faite për adouré‐ie; ën causa dë lon i vë trasportëreu dëlà dë Babilonia.
44’L tabernacoul dë testimouniansa a l è stait coun i nosti pare al dësert, coum a l avia coumandà coul ch’a l avia dit a Mose, dë fé‐lou secound ’l moudel ch’a l avia vëdù‐ne.
45E nosti pare avend‐lou ricevù a l’han pourtà‐lou, souta la coundouta dë Giosue, al pais ch’a l era ën pousses dë le nassioun ch’Iddiou a l ha scassà dë dënans a nosti pare, fin ai dì dë David;
46Ch’a l ha trouvà grassia dënans a Diou, e ch’a l ha ciamà dë poudei fé un tabernacoul al Diou dë Giacob.
47E Saloumoun a l ha fabricà‐ie una ca.
48Ma ’l Souvran a abita nen ënt dë tempio fait coun la man, secound ste parole dël proufeta:
49’L ciel a l è mè trono, e la terra a l è ’l marcia‐pè d’i mè pè; qual’ è‐la la ca ch’i më fabrichërè, a dis ’l Sëgnour, oppura qual poudrië‐lou essi ’l leug dë mè ripos?
50Mia man l’ha‐la nen fait tutte coule cose?
51Gent dël col reidi, e incircouncis dë cœur e d’ourie, i v’oustine sempre countra ’l Spirit Sant; i fe coum a l han fait vosti pare.
52Qual è‐lou d’i proufeta coul ch’i vosti pare a l abbiou nen perseguità? A l han fin a massà coui ch’a l han predet la vënùa dël Giust, dël qual adess i si stait i traditour e i omicida;
53Voui aiti ch’i eve ricevù la legge për ’l ministeri d’i angel, e ch’i eve nen ousservàla.
54Sentand coule cose, i so cœur a soun infiammà‐sse dë colera, e a zgrësinavou i dent countra dë chiel.
55Ma chiel essend pien dël Spirit Sant, e avend i eui attacà al ciel, a l ha vëdù la gloria d’Iddiou, e Gesu essend a la dritta d’Iddiou.
56E a l ha dit: Eccou, i vëdou i ciei duvert, e ’l Fieul dë l’om essend a la dritta d’Iddiou.
57Anloura a soun buttà‐sse a crié fort, e a soun stoupà‐sse i ourie, e tutti d’accordi a soun campà‐ssie acol.
58E avend‐lou rablà fora dë la sità, a l’han lapidà‐lou; e i testimoni a l han buttà soue vëstimente dë lour ai pè d’un giouvou, për nom Saul.
59E a lapidavou Stevou, ch’a pregava e a disia: Sëgnour Gesu! arsseiv mè spirit.
60E essend‐se ëngënouià, a l ha crià a auta vouss: Sëgnour, imput‐ie nen coul pëcà; e dit lon, a s’è ëndurmi‐sse.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835