Atti 4
4
Persecussioun d’i Apostoul; numer d’i fedei uni ën spirit e ën carità.
1Ma coum a parlavou al popoul, i sacrificatour, e ’l capitani dël tempio, e i Sadducean a soun arrivà,
2Essend ën gran fastidi përché ch’a insegnavou ’l popoul, e ch’a announsiavou la risurressioun d’i mort ën nom dë Gesu.
3E avend‐ie fait arrësté, a l han buttà‐ie ën prësoun fin a landouman, përché ch’a l era già tard.
4E diversi dë coui ch’a l aviou senti la parola, a l han crëdù; e ’l numer dë le përsoune a l è stait dë sinq mila ën circa.
5Oura a l è arrivà chë landouman i so gouvernatour, i ansian e i scriba, a soun radunà‐sse a Gerusalem;
6Coun Anna, gran sacrificatour, e Caifa, e Giouan, e Alessandro, e tutti coui ch’a l erou dë la rassa sacerdoutal.
7E avend fait coumpari dënans a lour Pietrou e Giouan, a l han ciamà‐ie: Coun qual poutensa e ën nom dë chi l’eve fait sò‐ssi?
8Anloura Pietrou, essend pien dël Spirit Sant, a l ha di‐ie: Gouvernatour dël popoul, e voui aiti ansian d’Israel;
9Da già ch’i souma esaminà ëncheui për un ben ch’a l è stait fait ënt la persouna d’un impoutent, për savei coum a l è stait guari;
10I l eve da savei tutti voui aiti, e tut ’l popoul d’Israel, ch’a l è stait ën nom dë Gesu‐Crist ’l Nazareo, ch’i eve crucificà, ch’ Iddiou a l ha arsussità d’i mort; a l è ën nom sò chë st’om ch’a compar sì dënans a voui aiti, a l è stait guari.
11A l è coula pera, ch’i eve campà via voui aiti ch’i fabriche, ch’a l è rëstà la pera dël angoul.
12E a i è nëssuna salute ënt nëssun autri; përché a i è pa dëcò nëssun autr’ nom souta ’l ciel ch’a sia dait ai omini për ’l qual i debbiou essi salv.
13Lour vëdand la fermëssa dë Pietrou e dë Giouan, e savend dëcò ch’a l erou d’omini sensa studi, e idiota, a së stupiou, e a counoussiou prou ch’a l erou stait coun Gesu.
14E vëdand chë l’om ch’a l era stait guari a l era present ënsem a lour, a poudiou di niente ën countrari.
15Anloura, avend‐ie coumandà dë seurti fora dël counsei, a counferiou tra dë lour;
16Disand: Cosa faroum‐ne a ste gent? përché a së sa da tutti i abitant dë Gerusalem, ch’un miracoul a l è stait fait da lour, e lolì a l è coussì evident, ch’i poudouma nen neghé‐lou.
17Ma për nen ch’a së divulga dë pi fra ’l popoul, bësogna ch’i i prouibissou coun dë minaccie espresse, ch’a l abbiou pi nen da parlé ënt coul nom a chi së sia.
18Avend‐ie dounque ciamà, a l han coumandà‐ie dë pi nen parlé nè d’insegné dë nëssuna manera ën nom dë Gesu.
19Ma Pietrou e Giouan rëspoundand, a l han di‐ie: Giudiche, s’a l è giust dënans a Diou d’ ubbidi a voui aiti pitost ch’a Iddiou.
20Përché i poudouma nen fé divers dë di le cose ch’i ouma vëdù e senti.
21Anloura a l han lassà‐ie ëndé coun dë minaccie, nen trouvand coum a poudriou castighé‐ie, për causa dël popoul, përché tutti a dasiou gloria a Diou dë lon ch’a s’era fà‐sse.
22Përché l’om ënt ’l qual a l era staita faita coula guarigioun miracoulousa a l avia pi dë quarant ’anni.
23Oura dop ch’a l han avù‐ie lassà ëndé, a soun ëndait da i sò, e a l han countà‐ie tut lon ch’i principai sacrificatour e i ansian a l aviou di‐ie.
24Laqual cosa avend senti, a l han elevà tutti ënsem la vouss a Diou, e a l han dit: Sëgnour! të seus ’l Diou chë t’has fait ’l ciel e la terra, ’l mar, e tutte le cose ch’a i soun;
25E chë t’has dit për bouca dë to sërvitour David: Përché soun‐ne agità‐sse le nassioun, e i popoul han‐ne prougetà dë cose inutil?
26I re dë la terra a soun trouvà‐sse ën persouna, e i prinsi a soun uni‐sse ënsem countra ’l Sëgnour, e countra so Crist.
27Difatti, countra to Sant Fieul Gesu, chë të l’has ounzù, a soun radunà‐sse Erod e Ponzio Pilat, coun i gentii, e i popoul d’Israel,
28Për fé tutte le cose chë toua man e to counsei a l aviou già dë dënans determinà ch’a sariou faite.
29Adess dounque, Sëgnour, fa attensioun a soue minaccie, e counced ai to sërvitour d’announsié toua parola coun fermëssa;
30Spourzand toua man për ch’a së fassa dë guarigioun, e dë proudigi, e dë maravie, ën nom dë to Sant Fieul Gesu.
31E quand a l han avù pregà, ’l leug doua a l erou radunà a l ha tramoulà; e a soun rëstà tutti riempi dël Spirit Sant, e a announsiavou la parola d’Iddiou arditament.
32Oura la moltitudine dë coui ch’a crëdiou, a l erou mac un cœur e un ’anima; e nëssun a disia dë le cose ch’a poussedia, ch’a fussou soue; ma ogni cosa a l era coumuna tra dë lour.
33Dëcò i apostoul a rendiou testimouniansa coun una gran forsa a la risurressioun dël Sëgnour Gesu; e una gran grassia a l era sù tutti lour aiti.
34Përché a i era pa nëssun tra dë lour ch’a fussa ënt ’l bësogn, përché tutti coui ch’a poussediou dë camp o dë ca, a i vendiou, e a pourtavou ’l pressi dë le cose vendùe,
35E a lou buttavou ai pè d’i apostoul; e a l era distribui a ciaschedun secound ch’a n’ avia da bësogn.
36Oura Giose, chë dai apostoul a l è stait sovranominà Barnaba, ch’a veul di fieul dë counsoulassioun, levita, e nativ dë Cipro,
37Avend un pousses, a l’ha vendù‐lou, e a l ha pourtà‐ne ’l pressi, e a l’ha buttà‐lou ai pè d’i Apostoul.
Currently Selected:
Atti 4: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
