Atti 15
15
Councili d’i Apostoul sù la circouncisioun e la giustificassioun për la legge.
1Oura queicadun, ch’a l erou calà da la Giudea, a insegnavou i fratei: S’i si nen circouncis secound l’uso dë Mose, i peuli nen essi salv.
2Sù laqual cosa una gran countestassioun e una gran disputa essend‐se soulevà ëntra Paul e Barnaba, e lour aiti, a s’è counclus chë Paul e Barnaba, e’queicadun aiti tra dë lour, a mountëriou a Gerusalem dai apostoul e dai ansian, për coula questioun.
3Lour dounque essend mandà për part dë la ciesa, a l han travërsà la Fenicia e la Samaria, countand la counvërsioun d’i gentii; e a l han proucurà una gran allegria a tutti i fratei;
4E essend arrivà a Gerusalem, a soun stait ricevù da la ciesa, e dai apostoul, e dai ansian, e a l han countà tutte le cose ch’Iddiou a l avia fait për meso dë lour.
5Ma, a disiou, queicadun dë la setta d’i Farisei ch’a l han crëdù, a soun aussà‐sse, disand ch’a van circouncis, e ch’a bësogna coumandé‐ie d’ousservé la legge dë Mose.
6Anloura i apostoul e i ansian a soun radunà‐sse për esaminé coul affè.
7E dop un gran dibat, Pietrou a s’è aussà‐sse e a l ha di‐ie: Omini fratei, i savi chë da loung temp Iddiou a l ha elett tra dë noui, afin ch’i gentii a senteissou da mia bouca la parola dë l’evangeli, e ch’a crëdeissou.
8E Iddiou, ch’a counos i cœur, a l ha rendù‐ie testimouniansa, dasand‐ie l’ Spirit Sant l’istess ch’a noui aiti.
9E a l ha fait nëssuna differensa tra noui e lour; avend purificà i so cœur për la fede.
10Adess dounque, përché tente‐ve Iddiou voulend impouni ai dissepoul un gioug chë nè i nosti pare, nè noui aiti i ouma nen poudù pourté?
11Ma i crëdouma ch’i sarouma salv për la grassia dël Sëgnour Gesu Crist, coum lour dëcò.
12Anloura tutta l’adunansa a s’è tasù‐sse, e a scoutavou Barnaba e Paul, ch’a countavou quai proudigi e quale maravie Diou a l avia fait për meso dë lour tra i gentii.
13E dop ch’a soun stait chiet, Giacou a l ha pià la parola, e a l ha dit: Omini fratei, scoute‐me!
14Simoun a l ha countà coum Diou a l ha, ën prim leug, guardà i gentii për gavéne un popoul counsacrà al so nom.
15E a l è ënt lolì ch’a van d’accordi le parole d’i proufeta, secound ch’a l è scrit:
16Apress dë lon i tournëreu e i riedifichëreu ’l tabernacoul dë David, ch’a l è toumbà; i riparëreu soue ruine, e i lou tournëreu aussé;
17Afin chë tutti i aiti omini a sercou ’l Sëgnour, e tutte le nassioun dëcò sù lequai mè nom a l è invoucà, a dis ’l Sëgnour, ch’a fa tutte ste cose.
18Iddiou a counos soue opere ab eterno.
19D’apress a lon i soun dë sentiment dë nen inquieté coui dë gentii ch’a së counvërtissou a Diou;
20Ma dë scrivi‐ie ch’a s’astenou dë le countaminassioun d’i idoul, e dë la fournicassioun, e dë le bestie suffoucà, e dël sang.
21Përché ën quant a Mose, a i è fin dal antichità, ënt ogni sità, dë gent ch’a lou predicou, da già ch’a lou lesou ënt le sinagoghe ogni dì dë sabbat.
22Anloura a l ha sëmià‐ie boun ai apostoul e ai ansian, coun tutta la ciesa, dë mandé a Antiochia ënsem a Paul e Barnaba d’omini elett tra dë lour; ch’a soun Giuda, ch’a i diou Barsaba, e Sila, ch’a l erou d’i principai tra i fratei.
23E a l han scrit për meso dë lour ënt sti termin: I apostoul, e i ansian, e i fratei, ai fratei tra i gentii a Antiochia, e ën Siria, e ën Cilicia, Salute!
24En causa ch’i ouma senti chë queicadun ch’a l erou parti d’ënsem a noui, a l han counturbà‐ve coun certi discours, agitand voste anime, ënt ’l coumandé‐ve d’essi circouncis, e d’ousservé la legge, sensa ch’i aveissou dài‐ne nëssun ourdin;
25I souma stait dë sentiment, essend radunà tutti d’accordi coumun, dë mandé da voui, ënsem a nosti carissim Barnaba e Paul, d’omini ch’i ouma elett;
26E ch’a soun d’omini ch’a l han espost soue vite për ’l nom dë nost Sëgnour Gesu‐Crist.
27I ouma dounque mandà Giuda e Sila, ch’a vë faran senti l’istesse cose dë bouca.
28Përché a l ha sëmià boun al Spirit Sant e a noui, dë nen butté sù voui dë peis pi gros chë ste cose sì necessarie,
29Ch’i v’astene dë le cose sacrificà ai idoul, e dël sang, e dë le bestie suffoucà, e dë la fournicassioun; dë lequai cose, s’i vë n’a pie guarda, i farì ben. Salute!
30Dounque dop d’avei pià coungè, a soun vënù a Antiochia, e avend radunà la ciesa, a l han counsëgnà le lettere.
31E quand a l han avù‐ie lësùe, a soun rëstà rallegrà da la counsoulassioun.
32Për l’istess Giuda e Sila, ch’a l erou dëcò proufeta, a esourtavou i fratei coun diversi dëscours, e a i fourtificavou.
33E dop d’essi stait lì queich temp, a soun stait mandà ën darè ën pass dai fratei vers i apostoul.
34Ma a l ha sëmià‐ie boun a Sila dë sté lì.
35E Paul e Barnaba a soun dëcò rëstà a Antiochia, insegnand e announsiand, coun diversi aiti, la parola dël Sëgnour.
36E queich dì dop, Paul a l ha dit a Barnaba: Tournoumë‐ssëne a visité nosti fratei për tutte le sità doua ch’i ouma announsià la parola dël Sëgnour, për vëdi ënt che stat ch’a soun.
37Oura Barnaba a dasia për counsei dë pié‐sse ënsem Giouan, ch’a i diou Marc.
38Ma a sëmiava nen rasounevoul a Paul, chë coul ch’a s’era separà‐sse da lour fin da la Panfilia, e ch’a l era nen ëndait ënsem a lour për coul’opera ënsili, a fussa aggiount a lour aiti.
39Da lì a i è nassù‐ie una countestassioun tra dë lour ch’a l ha fait ch’a soun separà‐sse un da l’aut, e chë Barnaba, piand Marc, a l ha navigà ën Cipro.
40Ma Paul avend elett Sila për accoumpagné‐lou, a l è parti da lì, dop d’essi stait racoumandà a la grassia d’Iddiou dai fratei.
41E a l ha travërsà la Siria e la Cilicia, fourtificand le ciese.
Currently Selected:
Atti 15: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 15
15
Councili d’i Apostoul sù la circouncisioun e la giustificassioun për la legge.
1Oura queicadun, ch’a l erou calà da la Giudea, a insegnavou i fratei: S’i si nen circouncis secound l’uso dë Mose, i peuli nen essi salv.
2Sù laqual cosa una gran countestassioun e una gran disputa essend‐se soulevà ëntra Paul e Barnaba, e lour aiti, a s’è counclus chë Paul e Barnaba, e’queicadun aiti tra dë lour, a mountëriou a Gerusalem dai apostoul e dai ansian, për coula questioun.
3Lour dounque essend mandà për part dë la ciesa, a l han travërsà la Fenicia e la Samaria, countand la counvërsioun d’i gentii; e a l han proucurà una gran allegria a tutti i fratei;
4E essend arrivà a Gerusalem, a soun stait ricevù da la ciesa, e dai apostoul, e dai ansian, e a l han countà tutte le cose ch’Iddiou a l avia fait për meso dë lour.
5Ma, a disiou, queicadun dë la setta d’i Farisei ch’a l han crëdù, a soun aussà‐sse, disand ch’a van circouncis, e ch’a bësogna coumandé‐ie d’ousservé la legge dë Mose.
6Anloura i apostoul e i ansian a soun radunà‐sse për esaminé coul affè.
7E dop un gran dibat, Pietrou a s’è aussà‐sse e a l ha di‐ie: Omini fratei, i savi chë da loung temp Iddiou a l ha elett tra dë noui, afin ch’i gentii a senteissou da mia bouca la parola dë l’evangeli, e ch’a crëdeissou.
8E Iddiou, ch’a counos i cœur, a l ha rendù‐ie testimouniansa, dasand‐ie l’ Spirit Sant l’istess ch’a noui aiti.
9E a l ha fait nëssuna differensa tra noui e lour; avend purificà i so cœur për la fede.
10Adess dounque, përché tente‐ve Iddiou voulend impouni ai dissepoul un gioug chë nè i nosti pare, nè noui aiti i ouma nen poudù pourté?
11Ma i crëdouma ch’i sarouma salv për la grassia dël Sëgnour Gesu Crist, coum lour dëcò.
12Anloura tutta l’adunansa a s’è tasù‐sse, e a scoutavou Barnaba e Paul, ch’a countavou quai proudigi e quale maravie Diou a l avia fait për meso dë lour tra i gentii.
13E dop ch’a soun stait chiet, Giacou a l ha pià la parola, e a l ha dit: Omini fratei, scoute‐me!
14Simoun a l ha countà coum Diou a l ha, ën prim leug, guardà i gentii për gavéne un popoul counsacrà al so nom.
15E a l è ënt lolì ch’a van d’accordi le parole d’i proufeta, secound ch’a l è scrit:
16Apress dë lon i tournëreu e i riedifichëreu ’l tabernacoul dë David, ch’a l è toumbà; i riparëreu soue ruine, e i lou tournëreu aussé;
17Afin chë tutti i aiti omini a sercou ’l Sëgnour, e tutte le nassioun dëcò sù lequai mè nom a l è invoucà, a dis ’l Sëgnour, ch’a fa tutte ste cose.
18Iddiou a counos soue opere ab eterno.
19D’apress a lon i soun dë sentiment dë nen inquieté coui dë gentii ch’a së counvërtissou a Diou;
20Ma dë scrivi‐ie ch’a s’astenou dë le countaminassioun d’i idoul, e dë la fournicassioun, e dë le bestie suffoucà, e dël sang.
21Përché ën quant a Mose, a i è fin dal antichità, ënt ogni sità, dë gent ch’a lou predicou, da già ch’a lou lesou ënt le sinagoghe ogni dì dë sabbat.
22Anloura a l ha sëmià‐ie boun ai apostoul e ai ansian, coun tutta la ciesa, dë mandé a Antiochia ënsem a Paul e Barnaba d’omini elett tra dë lour; ch’a soun Giuda, ch’a i diou Barsaba, e Sila, ch’a l erou d’i principai tra i fratei.
23E a l han scrit për meso dë lour ënt sti termin: I apostoul, e i ansian, e i fratei, ai fratei tra i gentii a Antiochia, e ën Siria, e ën Cilicia, Salute!
24En causa ch’i ouma senti chë queicadun ch’a l erou parti d’ënsem a noui, a l han counturbà‐ve coun certi discours, agitand voste anime, ënt ’l coumandé‐ve d’essi circouncis, e d’ousservé la legge, sensa ch’i aveissou dài‐ne nëssun ourdin;
25I souma stait dë sentiment, essend radunà tutti d’accordi coumun, dë mandé da voui, ënsem a nosti carissim Barnaba e Paul, d’omini ch’i ouma elett;
26E ch’a soun d’omini ch’a l han espost soue vite për ’l nom dë nost Sëgnour Gesu‐Crist.
27I ouma dounque mandà Giuda e Sila, ch’a vë faran senti l’istesse cose dë bouca.
28Përché a l ha sëmià boun al Spirit Sant e a noui, dë nen butté sù voui dë peis pi gros chë ste cose sì necessarie,
29Ch’i v’astene dë le cose sacrificà ai idoul, e dël sang, e dë le bestie suffoucà, e dë la fournicassioun; dë lequai cose, s’i vë n’a pie guarda, i farì ben. Salute!
30Dounque dop d’avei pià coungè, a soun vënù a Antiochia, e avend radunà la ciesa, a l han counsëgnà le lettere.
31E quand a l han avù‐ie lësùe, a soun rëstà rallegrà da la counsoulassioun.
32Për l’istess Giuda e Sila, ch’a l erou dëcò proufeta, a esourtavou i fratei coun diversi dëscours, e a i fourtificavou.
33E dop d’essi stait lì queich temp, a soun stait mandà ën darè ën pass dai fratei vers i apostoul.
34Ma a l ha sëmià‐ie boun a Sila dë sté lì.
35E Paul e Barnaba a soun dëcò rëstà a Antiochia, insegnand e announsiand, coun diversi aiti, la parola dël Sëgnour.
36E queich dì dop, Paul a l ha dit a Barnaba: Tournoumë‐ssëne a visité nosti fratei për tutte le sità doua ch’i ouma announsià la parola dël Sëgnour, për vëdi ënt che stat ch’a soun.
37Oura Barnaba a dasia për counsei dë pié‐sse ënsem Giouan, ch’a i diou Marc.
38Ma a sëmiava nen rasounevoul a Paul, chë coul ch’a s’era separà‐sse da lour fin da la Panfilia, e ch’a l era nen ëndait ënsem a lour për coul’opera ënsili, a fussa aggiount a lour aiti.
39Da lì a i è nassù‐ie una countestassioun tra dë lour ch’a l ha fait ch’a soun separà‐sse un da l’aut, e chë Barnaba, piand Marc, a l ha navigà ën Cipro.
40Ma Paul avend elett Sila për accoumpagné‐lou, a l è parti da lì, dop d’essi stait racoumandà a la grassia d’Iddiou dai fratei.
41E a l ha travërsà la Siria e la Cilicia, fourtificand le ciese.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835