انجیل لوقا 12
12
از ریاکاری دوری بُکنِ
1اَم دَم، اِزارُن نَفَر یَکجا جَم شَدِ بودِ، جُرِ کِ یَکُدگِ خا لَغَ مِکَردِ. عیسی اول خِ شاگردُن خا ارف ب°زَ نُ ب°گَ: «از خمِرما اِ عالِمُنِ فرقه فَریسی کِ دورُّدورَنگیَ، دوری بُکنِ. 2ایچچیزِ پوشیدِ نیّیَ کِ وَرمَلا ن شیَ نُ ایچچیزِ زِرِ نیّیَ کِ مَعلوم ن شیَ. 3اَرچی کِ دَر تاریکی گُفتَ اِ، دَر روشنایی اَشنیدَ مِ شُ، نُ اُچیزِکِ پَشت دَرِ بستَ دَر گُشِ اَم گُفتَ اِ، از رو سَرخُنَ آ اعلام مِ شُ.
4اِ دُستُنِمِ، وَ ش°ما مِگُ از اُشُن کِ جسمَ مِکشِ نُ بِشتَر از ای کارِ از دَسشُ وَر ن مِیَّ، مترسِ. 5وَلِ وَش°ما مِگُ کِ از کِ با اَد ب تَرسِ: از اُ ب تَرسِ کِ بعد از کشتَ، قدرَت دارَ وَ جَاَندَم پَرنَ. بله، وَ ش°ما مِگُ، از اُ ب تَرسِ. 6مَگَ پنج تا چُقُکَ وَ دوُ قِرو ن مِفرُشِ؟ وَلِ، اَتّی یکِّ ازشُ پِشِ خدا ف رامُش ن مِشیَ. 7اَتّی تمامِ مواِ سرِش°ما ش ماردَ ش°تَ. نَفَ مترسِ، وَخاطِرِ کِ ارزش ش°ما بِشتَر از اِزارُن چُقُکَ.
8وَ ش°ما مِگُ، اَرکَ م°نَ پِشِ مر دم اقرار بُکنَ، پ سِ اِنسانَ اُ نَ پِش فرشتَگُنِ خدا اقرار مِ نَ. 9وَلِ اَرکَ پِشِ مردم م°نَ انکار بُکنَ، اُ اَ پِش فرشتَگُنِ خدا انکار مِ شُ. 10اَرکَ اَرفِ وَرضد پ سِ اِنسان بُگَ، بَخشیدَ مِ شُ، وَلِ اَرکَ وَ روحالقدس کفر بُگَ، بَخشیدَ ن مِ شُ. 11دَم که ش°ما رَ وَ کنیسه آ، پِش آکِمُ وَ اُشُن کِ قدرت دَر دَسِشنَ، بَردِه، دلواپَس ن بَشِ کِ ش°تُ از خا دفاع بُکنِ یا چِ زِ بُگِ، 12وَخاطِرِکِ دَر اُدَم روحالقدس وَ ش°ما یاد مِدَکِ چِزِ با اَد بُگِ.»
مَثَل ثروتمند نادُ
13بعد یَکِّ از بِنِ جمعیت وَ اُ ب°گَ: «اُستاد، وَ ب رِمِ بُگَک اِرثِ پدری رَ خِ مِ تَقسیم بُکنَ.» 14وَلِ عیسی جوا ب°دا: «ای مرد، که م°نَ بِنِ ش°ما وَر حَکَمی انتخاب کَ یا کَسِ که ارثَ بِنِشما قِسمَت بُکنَ؟» 15عیسی وَ مردم ب°گَ: «وَاُش بَشِ نُ از اَرجُر ط مَع دوری بُک نِ، وَخاطِرِ کِ زندگی انسان وَ زیادی مالُ منالیُ نیّیَ.» 16بعد ای مَثَلَ وَشُ ب گَ: «مردِ دارا اِ از کَشتَ اِ خا خِلِ محصول بَرداشت کَ. 17نَفَ خِ خا فِک کَ، ”چ کار بُکنُ، وَخاطِرِ کِ جا اِن دارُ که محصولِ خا دَریُ انبارکُنُ؟“ 18بعد ب گَ: ”ای کارَ مِنُ! انبارِ خا خراب مِ نُ نُ انبارِ کَلُتَر د رُس مِنُ نُ اَمِّ غله اُ بقیه اجناسِ خا دَرِیُ جَم مِ نُ. 19بعد خِ خا مِ گُ: ای جُنِ مِ، تو خِلِ مال جَم کَردِه. اذقَر که وَر سالِ طولانی وَر تو بَسَ. آلا رآاَت باش، ب خارَکُ بشَمَکُ کِیف کُ.“ 20وَلِ خدا وَ اُ ب گَ: ”ای نادُ! اَمی اِمشُ جُنِت رَ مگیرُ. نَفَ چیزِ کِ جَم کَردِ، وَر کِ مِمُنَ؟“ 21اینَ آخِر عاقِبَتِ کَسِیَ کِ وَر خا مالُ منال جَم مِ نَ، وَلِ پِش خدا دَسیُ خالیَ.»
دلواپَسِ زندگی ن بَشِ
22بعد عیسی وَ شاگردُن خا ب°گَ: «نَفَ وَر اَمی وَش°ما مِگُ، نه دلواپَسِ زندگی خان بَشِ کِ چِ زِ ب خَرِ، نُ نَ دلواپَسِ بدن خا که چِ زِ پُشِ. 23وَر ای کِ زندگی از خاردَ بالاتَرَنُ بدن از پوشیدَ. 24گَراغا رَ سِ کُنِ: که نه م کارِ نُ نه درُ مِنِ، نه کَ دُونِ دارِ نُ نه انبار؛ وَلِ بازَ خدا وَ شُ روزی م ِدَ. ارزِشِ ش ما چِندِ بِشتَر از مَرغُنَ! 25کَدَکِش ما مِتنَ خِ دلواپَسی، اَتّی یَک ساعَت وَعُمرِ خا اضافَ بُکنَ؟ 26نَفَ، اَگَ ای تُ کارِ خوردِ رَ ن مِتنِ انجام ب دَ، وَر چه دلواپَسِ بقیه کارا اَستِ؟ 27گُلِ سوسَنَ که دَر عَلَفا سوز مِنِ، سِ کُنِ کِ ش°تُ کَلُ مِ شَ؛ نه زَمَت م کَشِ نُ نه م رِسِ. وَ ش°ما مِگُ اَتّی سلیمانِ پادشاهَ خِ اَمِّ شکوه اُ جلالِ خا، مثلِ یکِ از اُشُ آراسته نبو. 28نَفَ اَگَ خدا علف صحرا رَ کِ امرُز اَستَ نُ فردا دَر تَندور پَرُندَ مِشُ، ایطو م پُشَ، چِندِ بِشتر ش°ما رَم پُشُنَ، ای کَم ایمانُ! 29نَفَ رَدِ ای ن بَشِ کِ چِ زِ ب خَرِ یا چِ زِ ب شَمِ؛ دلواپَسِ ایشُ ن بَشِ. 30وَخاطِرِ کِ اَمِ مِلَّتِ دنیا رَدِ ای تُ چیزا اَستِ، وَلِ بَبِ آسمُنی ش°ما م فَمَ کِ وَ تمامِ ای چیزا نیاز دارِ. 31وَجایُ ش°ما، رَدِ پادشایی خدا بَشِ، کِ ایچیزا وَ ش°ما دادَ مِ شُ.
32اِ گله خورد، مَتَرسِ، وَخاطِرِ کِ خوشی بَبِ آسمُنیش°ما اینَ کِ اُ پادشایی رَ وَ ش°ما ب دیَ. 33اَر چی کِ دارِ بَفرُشِ نُ وَ فَقرُ ب دَ؛ وَر خا کیسَ اِ آمادَ بُکنِ کِ پوُسیدَه نشیَ نُ گنجِ دَر آسمُ که از تمامی نیَّ، جا اِ کِ نه دوز بیَ یَ نُ نه بِد اُنَ از بِن بَ رَ. 34وَخاطِرِ کِ اَرجا گنجِ ش ما استَ، دلِش ما اَ اَمجیَ.
آمادَه بَشِ
35کمر وَ خدمت بَندِ نُ چراغِ خا رُشِ ن گَ دَرِ. 36مثلِ اُشُنِ بَشِ کِ چَش وَ رَ اَستِ که اربابِشُ از جشن عروسی وَرگردَ، تَ دَم که از رَ ب رَسَ نُ دَرَب زَنَ، بِ مَعطَلی دَرَ وَر اُ واکُنِ. 37خوش وَ حال خادِمُنِ کِ دَم که اربابِشُ وَرگردَ، اُشنَ بِدار اُ اُشیار بینَ. اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ کِ، خودیو کمر وَ خدمتشُ م بَندَ؛ بله، اُشنَ سَر سفرَه مِ رشُنَ نُ پِش میآ اَنُ، وَشُ خِدمَت مِ نَ. 38خوش وَ حال خادمُنِ کِ دَم که اَربابِشُ از رَ ب رَسَ، اُش نَ بِدار اُ شیار بینَ، چه نِصفِ شُ بَشَ، چه صُب پِگَ. 39وَ اُش بَشِ کِ اَگَ صابخُنَ م فَمی دوز دَر چه ساعتِ م یااَ، ن مِشتَک از خُنِیُ دوزّی بُکنِ. 40نَفَ ش°ما اَ بآ اَد آمادَ بَشِ، وَخاطِرِکِ پ سِ اِنسان دَر ساعتِ م یااَ کِ انتظار ن دارِ.»
41پِطرُس پَرسی: «اِ آقا، منظورتو از ای مَثَل ما اَستِ یا اَمَّ؟» 42خداوند عیسی دَر جواب ب°گَ: «اُ ناظِر امین اُ دانا کِ نَ کِ اربابیُ اُ نَ مسئولِ خادِمُنِ خُنِ خا اِشتَ تَ سَمِ خوراکِ ش نَ وَ موقع ب دیَ؟ 43خوش وَ حال اُ غلامی، کِ دَم که اربابِ یُ وَرگردَ اُ نَ ایجور، مشغول کار بینَ. 44اَقِقَتَ وَ ش°ما مِگُ کِ نظارَتِ اَمِّ دارایی خا وَ اُ مِدَ. 45وَلِ اَگَ اُ غلام خِ خا بُگَ ”ارباب مِ وَ ای زودی میَیَ،“ نُ غلامُ نُ کَنیزُنَ ب زَنَ نُ مشغول وَخاردَنُ شَمیدَنُ مستی شیَ، 46دَر رُزِ که اُ خادِم منتظرِ اربابِ خا نیَّ نُ دَر ساعَتِ کِن مِفَمَ، ارباب م رَسَنُ، اُ نَ دو شَقَّ مِنَ، نُ دَر جا اِ که وَر خائِنُ آمادَشتَ م پَرنَ.
47غلامی کِ خواستِ اربابِ خا م فَمَ نُ بازَ خود خا وَر انجامیُ آمادَ ن مِنَ، خِلِ شلاق م خارَ. 48وَلِ اُ کِ خواست اربابِ خا ن مِفَمَ نُ کارِ مِ نَ کِ سزایُ چُ خاردَنَ، کمتر چُ م خارَ. وَ اَرکَه بِشتر دادَ شیَ، از اُ بِشترَ خواستَ مِ شُ؛ وَ اَرکَ مسئولیت یُ بِشتر بَشَ، جوابگویی یُ اَ بِشتر مِشُ.
اُشدار درباره اختلافُ تفرقَه
49مِ اُمدا تا رو زمی آتِش رُشِ بُکنُ نُ کاش کِ تَ آلا رُشِ ش°تَ بو! 50وَلِ مِ تعمیدِ دارُ که با اَد ب گیرُ، وَ تَ دَم که ایکار ب شیَ خِلِ دَر فشارُ. 51ش ما گمُ مِنِ مِ اُمدا تَ صلح وَ زمی ب یَرُ؟ وَ ش ما مِگُ وَرعکس، مِ اُمدا تَ جدایی پَرنُ. 52ور خاطِرِکه از ای وَ بعد، بِنِ پنج نَفَر از اهل یک خُنَ جدایی م یَفتَ؛ سَ تا وَرضِدِّ دوُ تا مِ شَ نُ دوُتا وَرضِدِّ سَ تا. 53بِنِ ایشُ جدایی م یَفتَ؛ بَبُ وَرضدِّ پ سَر اُ پ سَر وَرضدِّ بَبُ، مُکَ وَرضدِّ کِنجَ نُ کِنجَ وَرضِدِّ مُکَ، خُش وَرضِدِّ عَرُس اُ عَرُس وَرضِدِّ خُش.»
تعبیر زمان
54بعد عیسی وَ جماعت ب°گَ: «دَم که م بینِ اَبرِ از غرب دیدَه مِ شُ، فوری مِ گِ: ”بارِش مِنَ،“ نُ بارِشَ مِنَ. 55وَ دَم که بادِ جنوب میا اَ، مِ گِ: ”اَوا گرم مِ شُ،“ نُ اَمتُ اَ مِشُ. 56ای دورُّ دورَنگُ! ش°ما کِ خوب م فَمِ ش°تُ ظااِرِ زمی نُ آسمُ نَ تعبیر بُکنِ، چ کارَ کِ ن مِتنِ ن شونی ای زمانَ تعبیر بُکنِ؟
57وَرچِه خودِشما درباره چیزِ که د رُستَ قضاوَت ن مِنِ؟ 58دَم کِ خِ کَسِ که ازتو شاکیَ پِشِ قاضی مِرِ، تَلاش کُ تَ دَر رَایی، خِ اُ صلح بُکنی، نَوَدا ت رَ پِش قاضی بَرَ نُ قاضی ت رَ دَسِ نگَبان ب دیَ نُ نگَبان ت رَ وَ زِندُ پَرنَ. 59وَ تو مِگُ تَ قِرُنِ آخرَ ن دِ، ایچوَقت از زِندُ بیرو ن مِ یَ یِ.»
Currently Selected:
انجیل لوقا 12: SBT
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company
