نامه وَ عبرانیگُ 12
12
تأدیب خدا وَر گُچَگُن خا
1نَفا دَم کِه ایطو اَبرِ کَلُنِ از شاهدُن اَ دورتادور خا دارِ، ب یَ اِ أَر بارِ اضافی اُ أَر گنا رَ که آسُ وَدَس اُ پُ ما م پِچَ، از خا دور بُکنِ نُ خه استقامت دَر مسابقه که وَر ما تعیین ش°ت اَ، ب داوِ. 2نُ چَش إِ خود خا وَر قهرمان اُ مظهر کامل ایمُ یعنِ عیسی ب دُز إِ که وَخاطر اُ خوشی که پیشِ رو دِشت، صلیب اَ تحمل ب°کَ نُ ننگ اُ نَ ناچیز إِساب کَ نُ آلا وَ سونِ راست تخت خدا ش نَسته استَ. 3وَ اُ فِکر بُکنِ که اُطو مخالفت رَ از سوُنِ گناهکارُ تحمل کَ، تَ خسته اُ دلسرد ن شَ اِ.
4اَنو دَر جنگ خا خه گنا تَ پُ جُ مقاومت ن کَرد أَ. 5نُ اُ إَرف تشویقآمیز اَ از یاد بردَ که ش°مَ رَ پ سَرُ خطاب کرده، مِ گَ:
«ای پْسِمِ، ادب کردَنِ خداوند اَ خوار إِساب مَکُ،
اُ دَم کِه ت رَ سرزنش بُکنَ، دلسرد مشو.
6ورَخاطِرِکه خداوند اُشُن اَ که دُس دارَ، ادب مِنَ،
نُ أَر گُچِ خود خا که مورد لطف اُ استَ، تنبیه مِنَ.»
7سختی آ رَ وَ عنوان ادب کردَ تحمل بُکنِ؛ خدا خه ش°ما مثلِ پ سَرُ رفتار مِ نَ. ورَخاطِرِکه کَدُ پ سَر اَ که بَبِ یو اُ نَ ادب نَکنَ؟ 8اَگَ ش°ما ادب نَشت أَ، دَر حالِ که اَمَّ از اُ سهمِ دِشتَ نَفا حرومی اَستِ، نه گُچَگُنِ وَ راستی. 9در ضمن، اَمِّ ما پدرُنَ زْمینی دِشت أَ که مَرَ ادب مِکَردِ، نُ ما وَ اُشُ احترام مِ شت أَ. آلا، چِندِ بِشتر باأَد بَبِ روح إِ خا رَ اطاعت بُکنِ تَ زندگی دِشتَ بَ شِ. 10پدرُنَ ما وَقتِ کُته بنا وَر مصلحت خا، مَ رَ ادب کَردَ. وَلِ خدا وَر خیر خودما مَ رَ ادب مِ نَ تَ دَر قدّوس بودَنِ اُ شریک ب شَ اِ. 11ایچ ادب کَردَنِ وَ دَمِ انجام ش تَ، خوشایند نیَّ، بلکه دردناک اَستَ. وَلِ بعد وَر اُشُن که از طریق اُ تربیت شْ تَ، میوۀ آرامش اُ صالح بودَن وَبار م یارَ.
12نَفا دَس إِ سست اُ زینی إِ خه لرز خود خا قوی بُکنِ! 13وَر پُ إِ خا رَ إِ هموار ب سازِ، تَ پُ لنگ بِشتر صدمه نْ بینَ، بلکه شفا ب گیرَ.
اخطار دَر باره وَرگَشتَک وَ گنا
14خِلِ تَلاش بُکنِ که خه اَمِّ مردم دَر صلح اُ صفا زندگی بُکنِ نُ مقدّس بَشِ، ورَخاطِرِکه بِ قدّوس بودَ ایچکَ خداوند اَ ن مِ بینَ. 15مواظب بَشِ کَسِ از فیض خدا محروم نْ شِیَ، نُ ایچ رِ شِ تلخِ رشد نَکنَ، نَوَدا باعث ناآرُمی ب شیَ نُ خِلِ آ رَ آلودَه بُکنَ. 16شْ یار بَشِ که ایچ کَدَک از ش°ما فاسد یا مثلِ عیسو دنیا یی ن شیَ که وَخاطر کاسه آش، حقِ پ°سِ ارشد بودن خود خا بَف رُخت. 17اُ اَمطو کِه مْ فَمِ، بعد که خواهان وَ میراث بَردَنِ اُ برکت بو، مورد قبول واقع نَشَ. نُ أَر چِند خه زاری وَ رَد اُ بو، جااِ توبه وَدی نَکَ.
18ورَخاطِرِکه وَ کُ اِ نزدیک نَشتَ که ب شِیَ لمس بُکنِ، کُ اِ که آتِش گْرَفتَ وَ آتِش بَشَ؛ نُ نه وَ تاریکی اُ تیرگی اُ باد تُند؛ 19اُ نه وَ صدااِ شیپور اُ یا وَ آواز کلامِ که اُشُن که مْ یَشنِ التماس ب کَردِ د°گَ خه اُشُ گَف ن زَنِ. 20ورَخاطِرِکه تحمّل اُ فرمُ نَ ن دِشتِ که مِزَ «حتی اَگَ حِوُنِ کُ رَ لمس بُکنَ، با اَد سِنگسار ب شیَ.» 21اُ منظره طورِ ترسناک بو که موسی ب°گَ: «از ترس وَ خا م لرزُ.»
22بلکه وَ کُ اِ صَهیون نزدیک ش تَ، وَ اورشلیم آسمُنی که شهر خدا اِ زندَ اَستَ. وَ جمع شادمانۀ هزارُن هزار فرشته اُمدَ، 23وَ کلیسااِ نخستزادگانی که اسم إِ شُ دَر آسمُ ن ویشتَ ش°ت اَ. وَ خدا نزدیک شْ تَ، وَ خدا اِ که داور اَمَّ آدَمُ استَ، نُ وَ روح إِ آدَمُنِ صالحِ که کامل شْ تَ، 24نُ وَ عیسی که واسطۀ عهدِ جدید استَ، اُ وَ خونِ پاشیده که بهتر از خونِ هابیل گَف مْ زَنَ.
25شْیار بَشِ که از گُش دا دَ وَ اُ که گَف مْ زَنَ، سر باز مَزَنِ. اَگَ اُشُن که وَ اُ که رو زمی وَشُ اخطار دادَ بو گُش ن دادَ، رِ فرارِ وَدی نْکَردِ، نَفا ما چه رِ فرارِ دار اِ اَگَ از گُش دا دَ وَ اُ که از آسمُ وَ ما اخطار مِدَ، سر باز ب زنِ. 26دَر اُ دَم، صدا اِ اُ زمین اَ وَ لَرزَه درب یاردَک، وَلِ آلا وعدَ داد اَ که «یگ لِ د°گَ نه فَقَط زمی بلکه آسمُ نَ اَمطو وَ لَرزَه در م یارُ.» 27عبارتِ یگ لِ د°گَ وَ از میون وَردِشتَ شدنِ چیز إِ اشاره دارَ که وَ لَرزَه درم یای إِ - یعنِ چیز إِ آفریدَ ش°تَ - تَ اُچیزِ که تزلزلناپذیر اَ، باقی مُنَ.
28نَفا دَم کِه پادشاهیای رَ پیدا مِنِ که تزلزلناپذیر استَ، ب یَ اِ شکرگزار بَ شِ، نُ ایطو پرستش مقبولِ وَ خدا پِشکش بُکنِ کِ خِ اُرمت اُ ترس اَمرا اَستِ. 29ورَخاطِرِکه «خدا اِ ما آتِش سوزاننده اَستَ.»
Currently Selected:
نامه وَ عبرانیگُ 12: SBT
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company
