มาระโก 5
5
11 ฝ่ายพระองค์กับเหล่าสาวกกะได้ข้ามทะเลไปเมียงเก-ราซา 22 พอพระองค์ได้ขึ้นจากเรีย มีคนหนึ่งออกมาจากอุโมงค์ฝังศพมีผีโสโครกเข้าสิงได้มาหาพระองค์ 33 ผู้ฮั่นอาศัยอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพแล้วบ่มีผู้ใด๋อิจับมัดโตเขาได้อีก ถึงแม้อิมัดด้วยโซ่ตรวนก็บ่อยู่ 44 เพราะหว่าได้มัดโซ่ใส่ตรวนหลายเถี่ย ../;;;;;;;;;;;;;;;;;...;.....แล้ว เขากะหักโซ่แล้วกะฟาดตรวนฮั่นเบิ่ดบ่มีไผ่มีแฮงหลายพอที่อิเฮ็ดให้เขาสงบลงได้ 55 เขาคลั่งฮ้องอึงอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ แล้วกะที่ภูเขาทั้งมื้อคืนมื้อเวนประจำ แล้วเอาหินบาดเนี้ยโตของโตเอง 66 พอเขาเห็นพระเยซูแต่ไกลๆ กะหวิ่งเข้ามากราบไหว้พระองค์ 77 แล้วฮ้องเสียงดังหว่า “ข้าแต่พระเยซูลูกของพระเจ้าสูงสุด พระองค์มายุ่งกับข้าน้อยเฮ็ดหยัง ข้าน้อยขอให้พระองค์สาบานในนามของพระเจ้าหว่า อิบ่มาทรมานข้าน้อย” 88 ที่เว้าเซี๊ยะนี้ เพราะพระองค์ได้เว้ากับมันหว่า “บักผีโสโครก ให้ออกมาจากผู้ฮั่นแม๊” 99 แล้วพระองค์เว้าถามซายผู้ฮั่นหว่า “เจ้าซื่อหยัง” มันตอบหว่า “ซื่อกองเพราะพวกข้าน้อยมีหลายตนนำกัน” 1010 มันกะได้อ้อนวอนพระองค์สุดสุดบ่ให้ขับไหล่มันออกจากเมียงฮั่น 1111 มีหมูฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่ที่ไหล่เขาตำบลฮั่น 1212 ผีเหล่าฮั้นกะอ้อนวอนพระองค์หว่า “ขอให้ข้าน้อยทั้งหลายเข้าสิงในหมูหมู่นี้เถอะ” 1313 พระองค์กะได้อนุญาต แล้วผีโสโครกฮั่นถึงได้ออกไปเข้าสิงอยู่ในหมู หมู่ทั้งฝูงประมาณสองพันโตกะได้หวิ่งโดดจากหน้าผาสูงซันลงไปในทะเลสมั๊กน้ำตาย 1414 เซี๊ยะฮั้นคนเลี้ยงหมูฮั่นตางคนกะต่างหนีไปเว้าเรี่ยงทั้งในเมียงกับบ้านนอกแล้วคนทั้งหลายกะได้ออกมาเบิ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นฮั่น 1515 พอเขามาฮอดพระเยซูกะเห็นคนที่ผีทั้งกองเข้าสิงฮั่นหนุ่งห่มผ้าหนังอยู่แล้วกะมีสติอารมณ์ดี เขากะเลยย้านกันหลาย 1616 แล้วคนที่ได้เห็นกะได้เว้าเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นกับคนที่ผีเข้าสิงฮั้น กับที่เกิดกับฝูงหมูให้เขาฟัง 1717 หมู่คนทั้งหลายเลยพากันอ้อนวอนพระองค์ให้ออกไปจากเขตแดนเมียงของหมู่เขา 1818 ตอนที่พระองค์กำลังอิลงไปในเรีย คนที่ผีเข้าสิงแต่ก่อนฮั่นได้อ้อนวอนขอติดตามพระองค์ไปนำ 1919 พระองค์บ่อนุญาตแต่บอกเขาหว่า “ให้ไปหาพวกพ้องของเจ้าบ้านพู้นแล้วบอกเขากับเรี่ยงเหตุการณ์ใหญ่ที่พระเป็นเจ้าได้เฮ็ดกับเจ้า กับหว่าได้เมตตาต่อเจ้าแล้ว” 2020 แล้วผู้ฮั่นกะได้ลาพระองค์ แล้วเริ่มต้นประกาศในแคว้นทศบุรี ถึงเหตุการณ์ที่พระเยซูได้เฮ็ดต่อโตเอง แล้วคนทั้งหลายกะประหลาดใจหลาย 2121 ครั้นพระเยซูได้ลงเรียข้ามฟากกลับไปแล้ว มีหมู่คนหลายคนมาหาพระองค์ แล้วพระองค์กะยังอยู่ฝั่งทะเลฮั่น 2222 มีนายธรรมศาลาคนหนึ่งซื่อหว่าไยรัสหย่างมา พอเขาได้เห็นพระเยซูกะได้กราบลงที่เท้าของพระเยซู 2323 แล้วเว้าอ้อนวอนพระองค์หว่า “ลูกสาวผู้น้อยๆ ของข้าน้อยโป่ยหนักเกียบอิตายแล้ว ขอให้พระองค์ไปวางมือบนเขาเผี่ยเขาอิได้หายโรคแล้วกะบ่ตาย” 2424 แล้วพระองค์กะได้ไปกับคนฮั่นมีหมู่คนเป็นจำนวนหลายตามไปแล้วกะเบียดเสียดพระองค์ 2525 มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นโรคเลียดตกได้สิบสองปีมาแล้ว 2626 ได้ทนทุกข์ลำบากมาเถิง มีหมอหลายคนมารักษา แล้วได้เสียทรัพย์สินจนเบิ่ดสิ้น โรคฮั่นกะบ่ได้ดีขึ้น แต่กลับหยิ่งกำเริบขึ้นกว่าเก่า 2727 ครั้นพอผู้หญิงฮั้นได้ยินเรียงพระเยซูเขากะได้หย่างปะปนไปกับประซาซนที่เบียดเสียดกันแน่นทางหลังพระองค์ แล้วกะได้ถืกเสื้อพระองค์ 2828 เพราะคิดหว่า “ถ้าโตเองได้ถืกแต่เสี้ยพระองค์โตเองกะอิหายจากโรค” 2929 ทันใดฮั้นเลียดที่ตกกะได้หยุดแห้งไป แล้วผู้หญิงฮั่นกะรู้สึกโตหว่าโรคหายแล้ว 3030 บัดนี้พระเยซูกะรู้สึกโตหว่าฤทธิ์ซ่านได้ออกจากโตเอง เลยเหลวหลังเว้าหว่า “แม่นไผถืกต้องเสียของเฮา” 3131 ฝ่ายเหล่าสาวกกะเว้าหว่า “พระองค์กะเห็นแล้วหว่าประซาซนกำลังเบียดเสียดพระองค์กันแน่น แล้วพระองค์กะยังมาถามอีกใหม่ติหว่า ‘ไผถืกเฮา’ 3232 แล้วพระเยซูกะได้เบิ่งไปรอบๆ เผี่ยอิได้เห็นผู้หญิงที่ได้เฮ็ดอันฮั่น 3333 ฝ่ายผู้หญิงฮั้นกะได้หย้านจนตัวสั่น เพราะฮู้เรี่ยงที่เกิดกับโตเองฮั้น เลยมากราบลงบอกพระองค์ตามความเป็นจริงทั้งเบิ่ด 3434 พระองค์เลยเว้ากับผู้หญิงฮั่นหว่า “ลูกสาวเอย ที่เจ้าหายโรคฮั้นกะเพราะเจ้าเซี่ย จงไปเป็นสุขแล้วหายโรคอันนี้เด้อ” 3535 พอพระองค์เว้ายังบ่ทันขาดคำมีบางผู้หนึ่งได้มาจากบ้านนายธรรมศาลาบอกหว่า “ลูกสาวของเจ้าตายแล้วยังอิรบกวนอาจารย์เฮ็ดหยัง” 3636 ฝ่ายพระเยซูบ่ได้ฟังความเว้าเขาฮั่น เลยเว้ากับนายธรรมศาลาหว่า “อย่าวิตกกังวลเลย ให้เซี่ยถ่อนั้นเถอะ” 3737 พระองค์บ่อนุญาตให้ผู้ใดไปนำ เว้นแต่เปโตร ยากอบ แล้วกะยอห์น น้องซายของยากอบ 3838 ครั้นพระองค์ไปฮอดเฮียนนายธรรมศาลาแล้ว กะได้เห็นคนวุ่นวายฮ้องไห้คร่ำครวญกันหลาย 3939 พอพระองค์เข้าไปแล้วเลยถามเขาหว่า “หมู่สูเจ้าพากันฮ้องไฮ้วุ่นวายไปเฮ็ดหยัง เด็กน้อยฮั่นบ่ตายแต่นอนหลับอยู่” 4040 เขากะพากันหัวเราะเยาะพระองค์แต่พอพระองค์ไหล่หมู่คนทั้งหลายออกไปแล้ว กะได้เอาแหม่กับสาวกสามคนที่ตามพระองค์มาฮั่น เข้าไปในบ่อนที่เด็กน้อยผู้หญิงอยู่ 4141 พระองค์เลยจับมือเด็กน้อยผู้หญิงเว้าหว่า “ทาลิธา คูมิ” แปลาหว่า “เด็กหญิงเอย เฮาหว่ากับเจ้าหว่าให้ลุกขึ้นเถอะ” 4242 ทันใดฮั้นเด็กผู้หญิงฮั่นกะได้ลุกขึ้นหย่าง เพราะหว่าเด็กน้อยฮั่นอายุได้สิบสองปี ในทันใดฮั้นหมู่คนทั้งหลายกะประหลาดใจสุดสุด 4343 พระองค์กะได้กำซับห้ามเขาอย่างจริงจังบ่ให้บอกผู้ใด๋ให้ฮู้เหตุการณ์นี้ แล้วสั่งให้เขาให้เอาอาหารมาให้เด็กน้อยกิน l
Currently Selected:
มาระโก 5: MARK
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
This translation is © [2025] by [Obedience]. It may not be reproduced in whole or in part in any form or by any means without the prior written permission of [Obedience].
