มาระโก 12
12
11 พระองค์จึงเว้ากับเขาเป็นคำเปรียบเปรยหว่า “ยังมีผู้ซายคนหนึ่งเฮ็ดสวนหมากองุ่น แล้วล้อมฮั้วไว้โดยรอบ เขาได้ขุดบ่อเก็บน้ำองุ่น แล้วสร้างหอคอยเฝ้า ให้ซาวสวนเส่า แล้วกะไปต่างประเทศ 22 ครั้นพอฮอดฤดูหมากองุ่นแล้ว เขากะใซ้บ่าวคนหนึ่งไปหาคนเส่าสวนฮั่น เผี่ยอิได้ฮับส่วนแบ่งของหมากองุ่นจากสวนของเขา 33 ฝ่ายคนหมู่ฮั่นกะได้จับบ่าวฮั่นเฆี่ยนตีแล้วไหล่ให้กลับไปมือเปล่า 44 อีกเถี่ยหนึ่งเจ้าของสวนใซ้บ่าวอีกคนหนึ่งไปหาคนเส่าสวน คนเส่าสวนฮั่นกะทำร้ายเฮ็ดให้หัวบ่าวฮั่นแตก แล้วเฮ็ดให้ขายขี้หน้าน่าอับอายต่างๆ 55 ภายหลังเจ้าของใซ้บ่าวไปอีกคนหนึ่ง เขากะฆ่าบ่าวฮั่นทิ่ม แล้วใซ้บ่าวไปอีกหลายคนเขากะเฆี่ยนตีบ้าง ฆ่าบ้าง 66 เจ้าของสวนยังมีอีกคนหนึ่งเป็นลูกซายที่ฮัก จึงใซ้ลูกคนฮั่นไปเป็นครั้งสุดท้าย เว้าหว่า ‘เขาคงอิเคารพลูกของเฮา’ 77 แต่คนเส่าสวนเว้ากันหว่า ‘คนนี้แน้วที่เป็นทายาท ฆ่าทิ่มเลย แล้วมรดกฮั่นกะอิตกเป็นของเฮา’ 88 เขาจึงพากันจับลูกฮั่นฆ่าทิ่ม แล้วเอาศพทิ่มไว้นอกสวน 99 เจ้าขอสวนอิเฮ็ดเซี้ยะใด เขากะต้องอิมาฆ่าคนเส่าสวนหมู่ฮั่น แล้วกะเอาสวนองุ่นฮั่นให้ผู้อื่นเส่า 1010 หมู่เจ้าทั้งหลายอ่านพระคัมภีร์ตอนนี้แล้วแม่นบ่หว่า ‘ก้อนหินที่ส่างก่อสร้างได้ทิ่มแล้ว ยังได้เป็นก้อนหินหลักสำคัญ 1111 อันนี้เป็นมาจากพระเจ้า เป็นการมหัศจรรย์ประจักษ์แก่ตาเฮา’ 1212 ฝ่ายเขากะเลยอยากจับพระองค์ แต่หว่าเขาย้ายประซาซน เพราะหว่าเขาฮู้อยู่หว่าพระองค์ได้เว้าคำเปรียบเปรยมานี่กระทบหมู่พวกเขาเอง แล้วเขากะไปจากพระองค์ 1313 เขาจึงใซ้บางคนในพวกฟาริสีกับพวกเฮโรดไปหาพระองค์ เผี่ยคอยจับผิดในคำเว้าของพระองค์ 1414 ครั้นมาฮอดแล้วกะถามพระองค์หว่า “อาจารย์ ข้าน้อยทั้งหลายฮู้อยู่หว่า ท่านเป็นคนสัตย์ซื่อแล้วกะบ่ได้เอาใจผู้ใด เพราะท่านบ่ได้เห็นแก่หน้าไผแต่สั่งสอนทางของพระเจ้าแท้ๆ การที่อิส่งส่วยให้แก่ซีซาร์ฮั่นควรบ่ 1515 เฮาอิส่งดีหรือหว่าบ่ส่งดี” แต่พระองค์ฮู้ถึงกลอุบายของเขาจึงเว้าหว่า “หมู่เจ้าทั้งหลายมาจับผิดเฮาเฮ็ดหยัง ให้เอาเงินเหรียญหนึ่งมาให้เฮาเบิ่ง” 1616 เขากะเอามาให้ พระองค์ถามเขาหว่า “รูปกับคำเขียนนี่เป็นของไผ” เขาตอบพระองค์หว่า “ของซีซาร์” 1717 พระเยซูจึงเว้ากับเขาหว่า “ของของซีซาร์ให้ถวายแก่ซีซาร์ แล้วของของพระเจ้าให้ถวายแก่พระเจ้า” ฝ่ายเขาก็ประหลาดใจในพระองค์อย่างหลาย 1818 มีพวกสะดูสีบางคนมาหาพระองค์ พวกนี้เป็นผู้สอนหว่าการฟื้นขึ้นมาจากความตายฮั้นบ่มี เขาถามพระองค์หว่า 1919 “อาจารย์ โมเสสได้เขียนสั่งข้าน้อยทั้งหลายไว้หว่า ถ้าผู้ซายผู้ใดตายแล้วเมียยังอยู่ แต่บ่มีลูกให้น้องซายฮับพี่สะใภ้ฮั่นไว้ เป็นเมียของโตเองเผี่ยสืบเซี้ยสายของอ้ายไว้ 2020 ยังมีซายพี่น้องเจ็ดคน อ้ายหัวปีมีเมียแล้วตาย บ่มีลูก 2121 น้องคนที่หนึ่งได้ฮับผู้หญิงฮั่น มาเป็นเมีย แล้วกะตาย ยังบ่มีลูก แล้วน้องคนที่สองกะฮับไว้คือกัน แต่กะตาย บ่มีลูก 2222 พี่น้องทั้งเจ็ดคนนี่กะได้ฮับผู้หญิงฮั่นไว้เป็นเมียแล้วกะบ่มีลูก ในที่สุดผู้หญิงฮั่นกะตายพร้อม 2323 เซี๊ยะนั้นในมื้อที่อิฟื้นขึ้นมาจากความตาย ผู้หญิงฮั่นอิได้เป็นเมียของไผ เพราะนางได้เป็นเมียของผู้ซายทั้งเจ็ดคนแล้ว” 2424 พระเยซู จึงเว้ากับเขาหว่า “ข้อนี้หมู่พวกเจ้าผิดแล้วบ่แม่นคือเจ้าทั้งหลายบ่ฮู้พระคัมภีร์หรือฤทธิ์เดชของพระจ้า 2525 เพราะตอนที่คนอิฟื้นขึ้นมาจากความตายฮั่น อิบ่มีการแต่งงานกัน หรือยกให้เป็นผัวเมียกันอีก แต่อิเป็นเหมือนทูตในฟ้าสวรรค์ 2626 แต่เรี่ยงคนที่ตายแล้วที่เขาอิถืกซุบให้เป็นขึ้นมาใหม่อีกฮั่น หมู่เจ้าทั้งหลายยังบ่ได้อ่านคัมภีร์ของโมเสสตอนเรี่ยงพุ่มไม้ติ คือพระเจ้าได้เว้ากับโมเสสหว่า เฮาเป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของไอแซค แล้วพระเจ้าของยาโคบ 2727 พระองค์บ่ได้เป็นพระเจ้าของคนตาย แต่เป็นพระเจ้าของคนเป็น หมู่เจ้าทั้งหลายผิดหลายๆเลย 2828 มีธรรมาจารย์คนหนึ่ง มาฮอดแล้วได้ยินเขาซักใซร้ไล่เลียงกัน แล้วหเห็นหว่า พระองค์ตอบเขาได้ดี จึงถามพระองค์หว่า “พระบัญญัติข้อใดเป็นเอกเป็นใหญ่กว่าพระบัญญัติทั้งเบิ่ด” 2929 พระเยซูกะตอบคนฮั่นหว่า “พระบัญญัติเอกฮั้นคือหว่า โอ ซนอิสราเอลจงฟังเด้อ พระเจ้าของเฮาทั้งหลายเป็นพระเจ้าเดว 3030 แล้วพวกเจ้าจงฮักพระเจ้า ด้วยสุดจิตสุดใจของเจ้า ด้วยสุดความคิด แล้วกะด้วยสิ้นสุดกำลังของเจ้า 3131 แล้วพระบัญญัติที่สองฮั่นคือ จงฮักเพี่ยนบ้านเหมือนฮักโตเอง พระบัญญัติอื่นที่ใหญ่กว่าพระบัญญัติทั้งสองนี่บ่มี” 3232 ฝ่ายธรรมาจารย์คนนั้นเว้าหว่า “ดีแล้ว อาจารย์ท่านเว้าถืกแท้หว่าพระเจ้ามีแต่พระองค์เดว แล้วนอกจากพระองค์แล้วพระเจ้าอื่นบ่มีเลย 3333 แล้วที่อิฮักพระองค์ด้วยสุดจิตใจ สุดความเข้าใจแล้วกะสุดสิ้นกำลังกับฮักเพี่ยนบ้านเหมือนฮักโตเอง กะประเสริฐกว่าเครี่ยงเผาบูซากับของถวายทั้งเบิ่ด” 3434 พอพระเยซูเห็นแล้วหว่าคนฮั่นเว้าโดยใซ้ความคิด จึงเว้ากับเขาหว่า “เจ้าบ่ไกลจากแผ่นดินของพระเจ้า” ตั้งแต่ฮั่น บ่มีไผอิถามพระองค์อีกต่อไป 3535 เมี่ยพระเยซูสั่งสอนอยู่ในบริเวณพระวิหารได้ถามหว่า “ที่พวกธรรมาจารย์หว่าพระคริสต์เป็นเซี้ยสายของดาวิดฮั่นเป็นได้อย่างใด 3636 ด้วยหว่ากษัตริย์ดาวิดเองได้เว้าโดยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์หว่า พระเจ้าเว้ากับองค์พระผู้เป็นเจ้าของเฮาหว่า ‘จงหนั่งที่ขวามือของเฮา จนกว่าเฮาอิปราบศัตรูของเจ้าให้อยู่ใต้เท้าท่าน’ 3737 กษัตริย์ดาวิดยังได้เอิ้นท่านหว่า เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านอิเป็นเพียงเซี้ยสายของดาวิดได้อย่างใด”ฝ่ายปรซาซนฟังพระองค์ด้วยความซื่นชมยินดี พระเยซูประณามพวกธรรมาจารย์ 3838 พระเยซูสอนเขาหว่า “จงระวังพวกธรรมาจารย์ให้ดี ผู้ที่มักในเสี้ยยาวหย่างไปมาซอบให้คนคำนับกลางกลางตลาด 3939 ซอบหนั่งทางหน้าในธรรมศาลาแล้วกะในงานเลี้ยง 4040 เขามักริบเอาเฮียนของหญิงม่ายกับเสแสร้งอธิษฐานให้ยืดยาว เขาทั้งหลายกะอิต้องมีโทษหนักหยิ่งขึ้น” 4141 พระเยซูได้อยู่ตรงหน้าตู้เก็บเงินถวาย ได้สังเกตประซาซนเอาเงินมาใส่ได้ในตู้ฮั่น แล้วคนรวยหลายคนเอาเงินมาใส่ในฮั่น 4242 มีหญิงม่ายคนหนึ่งเป็นคนจนเอาเหรียญทองแดงสองอันมีค่าประมาณสลึงหนึ่งมาใส่ไว้ 4343 พระองค์เลยเอิ้นหมู่เหล่าสาวกมาเว้ากับเขาหว่า “เฮาบอกความจริงแก่เจ้าทั้งหลายหว่า หญิงมายจนคนนี้ได้ใส่ไว้ในตู้เก็บเงินถวายหลายกว่าคนอื่นทั้งเบิ่ดที่ใส่ไว้ในฮั่น 4444 เพราะหว่าหมู่คนทั้งปวงฮั่นได้เอาเงินเหลียใซ้ของเขามาใส่ไว้ แต่ผู้หญิงนี่ขัดสนที่สุด ยังได้เอาเงินที่มีอยู่สำหรับเลี้ยงซีวิตของโตเองมาใส่จนเบิ่ด”
Currently Selected:
มาระโก 12: MARK
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
This translation is © [2025] by [Obedience]. It may not be reproduced in whole or in part in any form or by any means without the prior written permission of [Obedience].
