YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 39

39
زِندگی اِنسان پُر از رَنج و زُودگُذر اَسته
بَلدِه یدُوتُون سردِسته خانِنده ها. زبُورِ داوُود.
1ما قد خُو گُفتُم: ”فِکر خُو ره سُون راه-و-رفتار خُو مِیگِیرُم
تا قد زِبون خُو گُناه نَکنُم؛
ما دان خُو ره قد لَغام اِداره مُونُم
تا وختِیکه آدمای شرِیر دَ نزدِیک مه بَشه.“
2ما چُپ و آرام بُودُم،
و تورِه خُوب ام نَمُوگُفتُم،
ولے دَرد-و-رَنج مه کَلو شُد
3و دِل مه دَ سِینِه مه دَر گِرِفت.
وختِیکه چورت مِیزَدُم، آتِش اَلَنگه مُوکد؛
اوخته دَ زِبو اَمَده گُفتُم:
4”خُداوندا، آخِرِ زِندگی مَره بَلدِه مه معلُومدار کُو
و تعدادِ روزای عُمر مَره؛
بیل که بِدَنُم که زِندگی مه چِیقس زُودگُذر اَسته.
5تُو روزای زِندگی مَره یگ قرِیش جور کدے و بس،
و عُمر مه دَ نظر تُو ھیچ اَسته.
واقِعاً که عُمرِ هر اِنسان کَلوتر از یگ نَفَس کشِیدو نِییه. سِلاه.
6یقِیناً اِنسان سایِه اَسته که دَرگُذره،
اُونا بےفایده تَپ-و-تلاش مُونه؛
اُونا مال-و-دارایی جم مُونه و نَمِیدَنه که کِی صاحِب شی مُوشه.
7و آلی، اَی خُداوند، ما چِیم دَ راهِ چِیزخیل بَشُم؟
اُمِید مه دَزتُو یَه.
8مَره از چنگِ پگِ خطاهای مه خلاص کُو
و مَره رِیشخندِ آدمای لَوڈه جور نَکُو.
9ما گُنگه شُدیم و دان خُو ره واز نَمِیتنُم،
چُون تُو اِی کار ره کدے.
10بَلا-و-مُصِیبت خُو ره از مه دُور کُو؛
ما از ضَربه های دِست تُو از بَین مورُم.
11تُو اِنسان ره بخاطرِ گُناهِ شی قد جَزا ها سرزنِش مُونی
و چِیزای دوست-دَشتنی شی ره مِثلِ کویه اَلّی مُوخوری.
یقِیناً که عُمرِ هر اِنسان کَلوتر از یگ نَفَس کشِیدو نِییه. سِلاه.
12خُداوندا، دُعای مَره بِشنَو
و دَ ناله-و-فریاد مه گوش بِدی.
آو دِیدِه مَره نادِیده نَگِیر،
چُون ما دَ پیش تُو رقمِ یگ مِهمو اَستُم
و رقمِ یگ مُسافِر، مِثلِ بابه‌کَلونای خُو.
13نِگاهِ خَشم آلُود خُو ره از مه دُور کُو تاکه ما بسم لَبخَند بِزنُم،
پیش ازی که از دُنیا بورُم و وجُود نَدَشته بَشُم.“

Currently Selected:

زبُور 39: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in