YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 32

32
اِعترافِ گُناه و طلبِ بَخشِش
قَصِیدِه#۳۲‏:۰ دَ جای «قَصِیده» دَ زِبونِ عِبرانی «مَسکِیل» نوِشته یَه که اِمکان دَره «شعر یا مُوسِیقی ماهِرانه» معنیٰ بِدیه. داوُود.
1نیک دَ بَختِ کسی که خطای شی بخشِیده شُد
و گُناهِ شی پوشَنده.
2نیک دَ بَختِ کسی که خُداوند گُناهِ ازُو ره دَ حِساب شی نَمیره
و دَ روحِ ازُو حِیله-و-مَکر نَبَشه.
3وختِیکه ما دَ بارِه گُناهِ خُو چُپ شِشتُم،
استُغونای مه پوسِیده شُد
از آه-و-نالِه که تمامِ روز مُوکدُم.
4چُون دِست تُو شاو و روز دَ بَلِه مه گِرَنگی مُوکد؛
تَری-و-تازَگی مه دَ خُشکی تایستو تبدِیل شُدُد. سِلاه.
5اوخته ما گُناهِ خُو ره دَ پیش تُو اِقرار کدُم
و جُرم خُو ره تاشه نَکدُم؛
گُفتُم: ”ما خطاهای خُو ره دَ پیشِ خُداوند اِعتراف مُونُم،“
و تُو جُرمِ گُناهِ مَره بخشِیدی.
6پس بیل که هر بندِه مومِن تُو
دَ حالِیکه تُو مُیَسَر اَستی، دَ پیش تُو دُعا کُنه؛
اوخته اگه آوهای کَلو ام سیل کُنه، دَزُو نَمِیرَسه.
7تُو پناهگاهِ مه اَستی؛
تُو مَره از سختی-و-مُشکِلات نِگاه مُوکُنی
و سرُود های نِجات ره دَ چاردَور مه قرار مِیدی.
8 خُداوند مُوگیه: ”ما تُو ره هِدایت مُونُم،
و راه-و-طرِیقی ره دَز تُو تعلِیم مِیدُم که باید بوری؛
دَ حالِیکه چِیمای مه دَ بَلِه تُو اَسته، دَز تُو مشوَره مِیدیُم.
9رقمِ اَسپ یا قاطِر اَلّی نادو نَبَش،
که فقط دَ وسِیلِه نُخته و لَغام رام مُوشه،
دَ غَیرِ ازُو، نزدِیک تُو نَمییه.“
10رَنج-و-عذابِ آدمِ شرِیر کَلو اَسته،
لیکِن رَحمت دَ چاردَورِ کسی اَسته
که دَ خُداوند تَوَکُل دَره.
11اَی آدمای عادِل، دَ حُضُورِ خُداوند خوش بَشِید و خوشحالی کُنِید؛
اَی آدمای دِل راست، آواز خوشی بُر کُنِید.

Currently Selected:

زبُور 32: HAZ

Highlight

Share

Compare

Copy

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in