YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 31

31
دُعا بَلدِه خلاصی از دِستِ دُشمنا
بَلدِه سردِسته خانِنده ها. زبُورِ داوُود.
1اَی خُداوند، ما دَزتُو پناه میرُم،
هرگِز نَیل که شرمِنده شُنُم؛
بخاطرِ عدالت خُو مَره خلاصی بِدی.
2گوش خُو ره سُون ازمه بِگِیر
و مَره دَ زُودی خلاصی بِدی.
بَلدِه مه قادِه محکم بَش
و قلعِه مُستَحکم، تا مَره نِجات بِدی.
3واقعاً که تُو قادِه مه و قلعِه مه اَستی،
پس بخاطرِ نام خُو مَره هِدایَت و رهبری کُو.
4مَره از دامی که بَلدِه مه ایشته شُده، خلاص کُو،
چراکه تُو پناهگاهِ مه اَستی.
5ما روحِ خُو ره دَ دِستِ ازتُو مِیسپارُم؛
اَی خُداوند، خُدای حق، تُو مَره بازخرِید کدی.
6ما از کسای که دَ بُت های بےاَرزِش وابَسته یَه، بَد مُوبرُم؛
ولے ما دَ خُداوند تَوَکُل دَرُم.
7ما بخاطرِ رَحمت تُو خوشی و خوشحالی مُونُم،
چراکه تُو سختی-و-مُصِیبت مَره دِیدے،
و دَ فِکرِ پریشانی های جان مه اَستی؛
8تُو مَره دَ دِست دُشمو تسلِیم نَکدے،
بَلکِه پایای مَره دَ جای پِراخ قرار دَدی.
9اَی خُداوند، دَ بَلِه مه رَحم کُو،
چراکه ما بیچاره اَستُم؛
چِیمای مه از غَم-و-غُصّه خِیره شُده،
و جان و جِسم مه پژمُرده.
10زِندگی مه دَ غَم تیر شُد
و سال های عُمر مه دَ آه-و-ناله؛
بخاطرِ گُناهِ مه قُوَت مه از دِست رفته
و استُغونای مه پوسِیده شُده.
11ما دَ پیشِ تمامِ دُشمنای خُو رِیشخَند شُدیم،
دَ پیشِ همسایه‌گون خُو از حد کَلو.
ما بَلدِه آشنا های خُو مایِه وَحشَت شُدیم؛
هر کسی که مَره دَ بُرو مِینگره، از مه دُور دُوتا مُونه.
12ما رقمِ مُرده اَلّی از یادِ مردُم رفتیم
و مِثلِ کوزِه مَیده جور شُدیم.
13ما شُک شُکِ غَدر کسا ره مِیشنَوُم
و ترس-و-وَحشَت دَ هر طرف اَسته؛
چُون اُونا یگجای دَ ضِد مه نقشه مِیکشه
و دَ قَصدِ گِرِفتونِ جان مه تَوطیه مُوکُنه.
14ولے ما دَزتُو تَوَکُل مُونُم، اَی خُداوند
و مُوگیُم: ”تُو خُدای مه اَستی.“
15سرنَوِشتِ زِندگی مه دَ دِستِ ازتُو یَه،
مَره از چنگِ دُشمنای مه
و کسای که مَره آزار-و-اَذیَت مُونه، خلاص کُو.
16بیل که رُوی تُو دَ بَلِه خِدمتگار تُو روشَنی کُنه؛
بخاطرِ رَحمت خُو مَره نِجات بِدی.
17اَی خُداوند، نَیل که شرمِنده شُنُم،
چراکه ما تُو ره بَلدِه کومَک کُوی مُونُم؛
بیل که شرِیرو شرمِنده شُنه
و دَ عالمِ مُردا رفته چُپ شُنه.
18بیل که لب های دروغگوی بَند شُنه،
که مغرُورانه دَ ضِدِ آدمای عادِل
قد کِبر و تَوهِین توره مُوگیه.
19آه، چِیقَس پِرَیمو اَسته خُوبی های تُو
که تُو بَلدِه کسای نِگاه کدے که از تُو ترس دَره،
و تُو اُونا ره دَ پیشِ چِیمِ بَنی آدم
نصِیبِ کسای مُونی که دَزتُو پناه مِیگِیره.
20تُو اُونا ره دَ پناهِ حُضُور خُو
از تَوطیه های اِنسان تاشه مُونی؛
و اُونا ره از کشمَکشِ زِبونای مردُم
دَ خَیمِه خُو پَناه مِیدی.
21حمد-و-ثنا دَ خُداوند،
که رَحمت خُو ره بطَورِ حَیرَت‌آوَر دَز مه نِشو دَد
دَ غَیتی که ما مِثلِ یگ شارِ محاصِره-شُده بُودُم.
22ما دَ وختِ وَرخطایی خُو گُفتُم:
”ما از نظر تُو اُفتَدیم!“
لیکِن تُو آوازِ عُذر-و-زاری مَره شِنِیدی
وختِیکه ما دَ پیش تُو ناله-و-فریاد کدُم.
23اَی تمامِ مومنِینِ خُداوند،
اُو ره دوست بِدَنِید.
خُداوند از آدمای وفادار حِفاظَت مُونه،
لیکِن مردُمای کِبری-و-مغرُور ره کَلو جَزا مِیدیه.
24اَی پگِ کسای که چِیم دَ راهِ خُداوند اَستِید،
قَوی بَشِید و دِل شُمو باجُراَت بَشه.

Currently Selected:

زبُور 31: HAZ

Highlight

Share

Compare

Copy

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in