زبُور 10
10
فصلِ دَهُم
1اَی خُداوند، چرا دُور ایسته شُدے؟
چرا دَ غَیتِ مُشکِلات-و-سختی مه خود ره تاشه مُونی؟
2دَ کِبر-و-غرُورِ آدمِ شرِیر آدمِ غرِیب-و-بیچاره دَر مِیگِیره؛
بیل که اُو دَ نقشه های گِرِفتار شُنه که خود شی کشِیده؛
3چُون شرِیرو دَ بَلِه خاهِشاتِ نَفس خُو اِفتخار مُونه
و طمعکارا خُداوند ره لعنت و تَوهِین مُونه.
4آدمِ شرِیر قد کِبر-و-غرُور مُوگیه:
”خُدا بازخاست نَمُوکُنه.“
تمامِ فِکر های شی امی اَسته که خُدا وجُود نَدره.
5راه-و-رَوِشِ ازُو همیشه کامیاب اَسته،
مگم قضاوَت های ازتُو بِلندتَر از فِکرِ ازُو یَه؛
اُو دَ بَلِه تمامِ دُشمَنای خُو رِیشخَندی مُونه.
6اُو دَ دِل خُو مُوگیه: ”ما هرگِز تکان نَمُوخورُم،
نسل اَندر نسل دُچارِ بَلا-و-بَدی نَمُوشُم.“
7دانِ ازُو پُر از لعنت و فریب و خُشُونَت اَسته،
دَ زیرِ زِبون شی ظُلم و شرارَت جای دَره.
8اُو دَ آغِیلا دَ کمِین مِیشِینه
و دَ جای های تاشه آدمای بےگُناه ره مُوکُشه،
چِیمای شی دَ گیتِه آدمای بیچاره اَسته.
9اُو دَ یگ جای تاشه دَ کمِین مِیشِینه،
رقمی که شیر دَ یگ گوشه دَ کمِین مِیشِینه؛
اُو دَ کمِین مِیشِینه تا آدمِ غرِیب-و-بیچاره ره دَ چنگ بیره؛
اُو آدمِ غرِیب-و-بیچاره ره دَ چنگ میره و دَ دام خُو مِیندَزه.
10 آدمِ غرِیب-و-بیچاره سرکوب و پایمال مُوشه،
و دَ زیرِ قُدرتِ ازُو موفته.
11 آدمِ شرِیر دَ دِل خُو مُوگیه: ”خُدا پُرمُشت کده،
اُو رُوی خُو ره پوشَنده و کارای مَره هرگِز نَمِینگره.“
12اَی خُداوند، باله شُو! اَی خُدا، دِست خُو ره باله کُو!
آدمای غرِیب-و-بیچاره ره پُرمُشت نَکُو!
13چرا آدمِ شرِیر خُدا ره تَوهِین کُنه
و دَ دِل خُو بُگیه: ”اُو از مه بازخاست نَمُونه“؟
14مگم تُو مِینگری! دَ حقِیقت مُصِیبت و غَم دَ زیرِ نظر تُو اَسته
تا دَز شی رَسِیدَگی کُنی.#۱۰:۱۴ دَ جای «دَز شی رَسِیدَگی کُنی» دَ زِبونِ عِبرانی «دَ دِست خُو مِیگِیری» نوِشته یَه.
آدمِ غرِیب-و-بیچاره خود ره دَز تُو مِیسپاره،
مَدَدگارِ یَتِیما، تُو اَستی.
15بازُوی آدمِ شرِیر و بَدکار ره مَیده کُو،
شرارَت شی ره ازُو بازخاست کُو
تا وختِیکه دِیگه هیچ شرارَت پَیدا نَشُنه.
16خُداوند تا اَبَداُلاباد پادشاه اَسته؛
مِلَّت های بےخُدا از سرزمِین شی نابُود مُوشه.
17اَی خُداوند، تُو آرزوی آدمای عاجِز-و-بیچاره ره پُوره مُونی،
تُو دِل های ازوا ره قَوی مُونی
تُو گوش خُو ره طرفِ ازوا مُتَوَجِه مُونی
18تا دَ حقِ یَتِیما و مظلُوما اِنصاف کنی
تاکه اِنسانِ خاکی دِیگه باعِثِ ترس-و-وَحشَت نَشُنه.
Currently Selected:
زبُور 10: HAZ
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Text of this book may be quoted in any form (written, visual, electronic or audio) up to and inclusive of five hundred (500) verses without express written permission of the publisher, provided the verses quoted do not amount to a complete book of the Bible nor do the verses quoted account for 25% of the total text of the work in which they are quoted. Notice of copyright must appear on the copyright page of the work as follows:
Scripture taken from Hazaragi Bible.
Copyright © 2025 UBS. Used by permission. All rights reserved.
