7
فصلِ هفتُم
قضاوَت دَ بارِه دِیگرو
1 دَ بارِه دِیگرو قضاوَت نَکُنِید تا قضاوَت نَشُنِید. 2چُون هر رقم که شُمو دَ بارِه دِیگرو قضاوَت کُنِید، امُو رقم دَ بارِه شُمو قضاوَت مُوشه؛ و قد هر مَنَک که اندازه کُنِید، قد امزُو بَلدِه شُمو اندازه مُوشه. 3چرا پَرِ کاه ره دَ چِیمِ بِرار خُو مِینگری، ولے از دِستَکچیوی که دَ چِیمِ خود تُو اَسته بےخبری؟ 4یا چِطور مِیتنی که دَ بِرار خُو بُگی، ’مَره بیل که پَرِ کاه ره از چِیم تُو بُر کنُم‘ دَ حالِیکه دَ چِیمِ خود تُو دِستَکچیو اَسته؟ 5او ریاکار، اوّل دِستَکچیو ره از چِیمِ خود خُو بُر کُو، اوخته خُوبتَر مِینگری و مِیتنی پَرِ کاه ره از چِیمِ بِرار خُو بُر کُنی.
6چِیزای ره که مُقَدَّس اَسته، دَ سَگا نَدِید و مُرواری های خُو ره دَ پیشِ خُوک ها پورته نَکُنِید. نَشُنه که خُوک ها مُرواری ها ره پایمال کُنه و سَگا دَور خورده شُمو ره پاره پاره کُنه.
طلب کُنِید، بُپالِید و ٹَخ ٹَخ کُنِید
7طلب کُنِید و دَز شُمو دَده مُوشه؛ بُپالِید و شُمو پَیدا مُونِید؛ ٹَخ ٹَخ کُنِید و درگه بَلدِه شُمو واز مُوشه؛ 8چُون هر کسی که طلب کُنه، دَ دِست میره و هر کسی که بُپاله، پَیدا مُونه و هر کسی که ٹَخ ٹَخ کُنه، درگه بَلدِه شی واز مُوشه. 9آیا دَ مینکل شُمو اُوطور کسی اَسته که اگه باچِه شی ازُو نان طلب کُنه، اُو دَزشی سنگ بِدیه؟ 10و یا اگه ماهی طلب کُنه، دَزُو مار بِدیه؟ 11پس اگه شُمو که آدمای شرِیر اَستِید، مُوفامِید که چی رقم تُحفه های خُوب دَ بچکِیچای خُو بِدِید، چِیقَس کَلوتر آتِه شُمو که دَ آسمو اَسته، چِیزای خُوب ره بَلدِه کسای مِیدیه که از شی طلب مُونه.
12پس هر چِیزی که میخاهِید مردُم دَز شُمو انجام بِدیه، شُمو ام امُو چِیز ره بَلدِه ازوا انجام بِدِید؛ چُون اینَمی اَسته خُلاصِه تَورات و نوِشته های پَیغمبرا.
دَ بارِه راهِ عالمِ باله
13از درگِه تَنگ داخِل شُنِید؛ چُون درگِه که کٹه و راهی که پِراخ اَسته دَ نابُودی آخِر مُوشه و کسای که دَزشی داخِل مُوشه کَلو یَه. 14مگم درگِه که تَنگ و راهی که مُشکِل اَسته، اُو دَ زِندگی آخِر مُوشه و کسای که اُو ره پَیدا مُونه کم اَسته.
دِرخت و میوِه شی
15از پَیغمبرای دروغی اِحتیاط کُنِید، چراکه دَ کالای گوسپو دَ پیش شُمو مییه، ولے دَ باطِن گُرگای دَرِنده اَسته. 16اُونا ره از میوه های ازوا مِینَخشِید. آیا انگُور از بُوٹِه خار و انجِیر از بُوٹِه جارُو چِینده مُوشه؟ نَه! 17دَ امزی رقم، هر دِرختِ خُوب میوِه خُوب مِیدیه و هر دِرختِ بَد میوِه شی بَد اَسته. 18دِرختِ خُوب نَمِیتنه میوِه بَد بِدیه و دِرختِ بَد ام نَمِیتنه که میوِه خُوب بِدیه. 19هر دِرختِ که میوِه خُوب نَدیه، قطع شُده دَ آتِش اَندخته مُوشه. 20پس دَ امزی طرِیقه، شُمو اُونا ره از میوه های ازوا مِینَخشِید.
21نَه هر کسی که مَره «یا مَولا، یا مَولا» بُگیه دَ پادشاهی آسمو داخِل مُوشه، بَلکِه تنها کسی که اِرادِه آتِه مَره که دَ آسمو اَسته، دَ جای بیره. 22دَ امزُو روز#۷:۲۲ مقصدِ «امزُو روز» دَ اِینجی «روزِ آخِرَت» اَسته. غَدر کسا دَز مه مُوگیه، ’یا مَولا، یا مَولا، آیا مو دَ نامِ ازتُو نَبُوَت نَکدی و دَ نامِ ازتُو جِنیات ره بُر نَکدی و دَ نامِ ازتُو مُعجزای کَلو نَکدی؟‘ 23اوخته ما دَزوا واضِح مُوگُم که ’ما هرگِز شُمو ره نَشِنَختُم. از پیشِ مه دُور شُنِید، او بَدکارا!‘
مَثَلِ دُو خانه
24پس هر کسی که امی تورای مَره بِشنَوه و دَزوا عمل کُنه، رقمِ آدمِ دانای اَسته که خانِه خُو ره دَ بَلِه سنگ آباد کده. 25بارِش بارِید، سیل ها اَمَد و باد ها پُف کده امُو خانه ره زَد، مگم اُو چَپه نَشُد، چراکه تادَو شی دَ بَلِه سنگ ایشته شُدُد. 26ولے هر کسی که تورای مَره بِشنَوه و دَزوا عمل نَکُنه، رقمِ آدمِ نادانی اَسته که خانِه خُو ره دَ بَلِه ریگ آباد کده. 27بارِش بارِید، سیل ها اَمَد و باد ها پُف کده امُو خانه ره زَد و اُو چَپه شُد و خرابی شی غَدر کَلو بُود.“
28وختِیکه عیسیٰ امی تورا ره خلاص کد، مردُم از تعلِیم شی حَیرو مَند، 29چُون اُو رقمِ کسی که صاحِبِ قُدرت-و-اِختیار بَشه دَزوا تعلِیم دَد، نَه رقمِ عالِمای دِین.