اوّلِ قُرِنتیا 7

فصلِ هفتُم

دَ بارِه رابِطِه زَن و شُوی

1آلی دَ بارِه چِیزای که بَلدِه ازمه نوِشته کده بُودِید: ”بَلدِه مرد خُوب اَسته که دَ خاتُو دِست نَزَنه.“ 2لیکِن بخاطرِ پیشگِیری از فِسادِ اخلاقی، هر مرد باید از خود خُو خاتُو دَشته بَشه و هر خاتُو از خود خُو شُوی. 3شُوی باید حقِ زَن-و-شُویی خاتُون خُو ره اَدا کُنه و امی رقم خاتُو ام حقِ زَن-و-شُویی شُوی خُو ره اَدا کُنه. 4خاتُو اِختیارِ جِسم خُو ره نَدره، بَلکِه شُوی شی دَره؛ امی رقم شُوی ام اِختیارِ جِسم خُو ره نَدره، بَلکِه خاتُون شی دَره. 5یگدِیگِه خُو ره از حقِ زَن-و-شُویی محرُوم نَکُنِید سِوای که رضایَتِ هر دُو طرف بَلدِه یگ وختِ مُعیَّن بَشه تا خودون ره وَقفِ دُعا کُنِید؛ ولے بعد ازُو دُوباره یگجای شُنِید، نَشُنه که شَیطو شُمو ره بخاطرِ حاکِم نَبُودو دَ بَلِه نَفس شُمو، وَسوَسه کُنه. 6امی ره ما مُوگُم بطَوری که جایز اَسته، نَه بطَوری که حُکم کنُم. 7کشکِه تمامِ مردُم رقمِ ازمه مُوبُود. مگم هر کس تُحفِه خاص از طرفِ خُدا دَره، یگ نفر یگ رقم و دِیگه نفر دِیگه رقم.

8دَ نفرای مُجَرَد و خاتُونوی بیوه مُوگیُم که بَلدِه ازوا خُوب اَسته که مُجَرَد بُمَنه، امُو رقم که ما اَستُم. 9ولے اگه نَمِیتنه که دَ بَلِه نَفس خُو حاکِم بَشه، اُونا باید توی کُنه، چُون توی کدو از سوختو دَ آتِشِ شهوَت کده بِهتَر اَسته. 10بَلدِه کسای که توی کده یَه، اینی حُکم ره مِیدیُم، نَه خود مه بَلکِه مَولا حُکم مِیدیه که خاتُو باید از شُوی خُو جدا نَشُنه. 11ولے اگه جدا مُوشه، اُو باید مُجَرَد بُمَنه یا دُوباره قد شُوی خُو آشتی کُنه؛ شُوی ام باید خاتُون خُو ره خط نَدیه. 12بَلدِه دِیگرو ما مُوگُم، نَه مَولا، که اگه کُدَم کس از مینکلِ بِرارو خاتُونِ بےایمان دَره و امُو خاتُو راضی اَسته که قد ازُو زِندگی کُنه، اُو بِرار نَباید اُو ره خط بِدیه. 13امی رقم اگه یگ خاتُو شُوی بےایمان دَره و امُو مرد راضی اَسته که قد ازُو زِندگی کُنه، اُو خاتُو نَباید اُو ره خط بِدیه. 14چُون شُوی بےایمان دَ وسِیلِه خاتُون خُو مُقَدَّس مُوشه و خاتُونِ بےایمان دَ وسِیلِه شُوی ایماندار#۷‏:۱۴ دَ جای «شُوی ایماندار» دَ زِبونِ یونانی «بِرار» نوِشته یَه که مقصد شی «بِرارِ ایماندار» اَسته. خُو مُقَدَّس مُوشه. دَ غَیرِ ازی اَولادای شُمو ناپاک مُوبُود، لیکِن آلی اُونا مُقَدَّس اَسته. 15ولے اگه نفرِ بےایمان بِخایه جدا شُنه، بیل که جدا شُنه؛ چُون دَ اِی صُورت بِرار یا خوارِ ایماندار دِیگه دَ بند نِیَسته. مگم خُدا مو ره بَلدِه صُلح-و-سلامَتی کُوی کده. 16چُون اَی خاتُو، تُو چی مِیدَنی، شاید تُو باعِثِ نِجاتِ شُوی خُو شُنی؟ یا تُو اَی مرد، چی مِیدَنی، شایدتُو باعِثِ نِجاتِ خاتُون خُو شُنی؟

17دَ هر حال، امُو رقم که مَولا دَ هر کس نصِیب کده و امُو رقم که خُدا کُوی کده، اُو امُو رقم زِندگی کُنه. اینَمی حُکم مه بَلدِه تمامِ جماعت های ایماندارا اَسته. 18اگه یَگو کس دَ غَیتِیکه دَ پادشاهی خُدا کُوی شُده، خَتنه شُده بُوده، اُو دَ امزُو حالت بُمَنه.#۷‏:۱۸ دَ جای «اُو باید دَ امزُو حالت بُمَنه» دَ زِبونِ یونانی «ناخَتنه نَشُنه» نوِشته یَه. و اگه یَگو کس دَ وختِ کُوی شُدون خُو ناخَتنه بُوده، اُو خَتنه نَشُنه. 19خَتنه شُدو چِیزی نِیَسته و ناخَتنه شُدو ام چِیزی نِیَسته، بَلکِه اِطاعَت کدو از احکامِ خُدا مُهِم اَسته. 20پس هر کس دَ هر حالَتی که کُوی شُده، دَ امزُو حالت باقی بُمَنه. 21آیا وختِیکه خُدا تُو ره کُوی کد، غُلام بُودی؟ دَ فِکر شی نَبَش؛ لیکِن اگه مِیتَنی که آزاد شُنی، از فرصت اِستِفاده کُو. 22چُون کسی که دَ وختِ غُلامی دَ وسِیلِه مَولا کُوی شُده، اُو آزاد شُدِه مَولا اَسته. و امی رقم کسی که دَ غَیتِ آزادی کُوی شُده، اُو غُلامِ مسیح اَسته. 23شُمو دَ یگ قِیمَت خرِیده شُدِید؛ پس غُلامِ اِنسان ها نَشُنِید. 24پس اَی بِرارو، هر کُدَم شُمو دَ هر حالتِ که کُوی شُدِید، دَ امزُو حالت دَ حُضُورِ خُدا باقی بُمَنِید.

25دَ بارِه دُخترونِ خانه ما کُدَم حُکم از طرفِ مَولا نَدرُم؛ ولے بحَیثِ کسی که دَ وسِیلِه رَحمتِ مَولا قابِلِ اِعتِماد اَستُم، ما نظر خُو ره مُوگیُم. 26ما فِکر مُونُم که بخاطرِ شرایطِ خرابِ زمانِ حاضِر، بَلدِه اِنسان امی خُوب بَشه که هر رقمِ که اَسته امُو رقم بُمَنه. 27آیا دَ بندِ خاتُو اَستی؟ پُشتِ جدا شُدو نَگرد. آیا دَ بندِ خاتُو نِیَستی؟ پُشتِ خاتُو گِرِفتو نَگرد. 28لیکِن اگه توی کُنی گُناه نَمُونی؛ و اگه یگ دُخترِ خانه توی کُنه، اُو ام گُناه نَمُونه. مگم کسای که توی مُوکُنه، اُونا دَ اِی زِندگی دَ مُشکِلات گِرِفتار مُوشه و ما میخایُم که شُمو ره از مُشکِلات دُور نِگاه کنُم. 29اَی بِرارو، مقصد مه اِی اَسته که وخت کم مَنده. ازی اُوسُو، حتیٰ کسای که خاتُو دَره اُونا باید رقمی بَشه که بُگی خاتُو نَدره. 30کسای که ماتم مُونه رقمی بَشه که بُگی ماتم نَمُونه. کسای که خوشحال اَسته، رقمی بَشه که بُگی خوشحال نِیَسته. کسای که خرِیدارِ یَگو چِیز اَسته، رقمی بَشه که بُگی صاحِبِ امزُو چِیز نِیَسته 31و کسای که چِیزای ازی دُنیا ره اِستِفاده مُونه، رقمی بَشه که بُگی اِستِفاده نَمُوکُنه، چراکه شکلِ فِعلی امزی دُنیا از بَین رفتَنی اَسته. 32ما میخایُم که شُمو از تشوِیش دُور بَشِید. آدمِ مُجَرَد دَ بارِه کارای مَولا فِکر مُونه که چی رقم رضایَتِ مَولا ره حاصِل کُنه، 33لیکِن آدمِ توی کده دَ بارِه کارای دُنیا فِکر مُونه که چی رقم خاتُون خُو ره خوش کُنه؛ 34اُو دَ دُوراهی بَند اَسته. دَ عَینِ رقم، خاتُونِ مُجَرَد و دُخترِ خانه ام دَ بارِه کارای مَولا فِکر مُونه تا دَ جِسم و روحِ خُو پاک-و-مُقَدَّس بَشه. مگم خاتُونِ توی کده دَ بارِه کارای ازی دُنیا فِکر مُونه تا شُوی خُو ره خوش کُنه. 35ما امی چِیزا ره بَلدِه فایدِه شُمو مُوگُم؛ اِیطور نِیَسته که کُدَم قَید-و-بند دَ بَلِه شُمو قرار بِدُم، بَلکِه میخایُم که شُمو بطَوری که مُناسِب اَسته زِندگی کُنِید و بِدُونِ مَوانِع خود ره بَلدِه خِدمتِ خُداوند وَقف کُنِید. 36اگه کُدَم کس فِکر مُوکُنه که رفتارِ ازُو دَ برابرِ نامزاد شی مُناسِب نِییه، و اگه دُختر دَ حدِ بُلُوغ رسِیده و باچه فِکر مُونه که توی کُنه، امُو رقم که میخایه توی کُنه؛ اِی گُناه نِیَسته. بیلِید که اُونا توی کُنه. 37ولے اگه کُدَم کس دَ تصمِیم خُو محکم اَسته و مجبُوریَت نَدره، بَلکِه دَ بَلِه نَفس خُو حاکِم اَسته و دَ دِل خُو تصمِیم گِرِفته که قد نامزاد خُو توی نَکُنه، اُو کارِ خُوب مُوکُنه. 38پس کسی که قد نامزاد خُو توی مُوکُنه، کارِ خُوب مُوکُنه؛ مگم کسی که توی نَمُوکُنه، اُو کارِ خُوبتَر مُونه.#۷‏:۳۸ آیه های ۳۶ تا ۳۸ مِیتَنه اینی رقم ام معنیٰ بِدیه: اگه کُدَم کس فِکر مُونه که رفتارِ ازُو دَ برابرِ دُخترِ خانِه شی مُناسِب نِییه، و اگه دُختر از حدِ بُلُوغ تیر شُده و اُو نفر فِکر مُونه که دُختر شی توی کُنه، امُو رقم که اُو میخایه شُنه، اِی گُناه نِیَسته. بیلِید که توی کُنه. ولے اگه کُدَم کس دَ تصمِیم خُو محکم اَسته و مجبُوریَت نَدره، دَ اِرادِه خُو محکم اَسته و دَ دِل خُو تصمِیم گِرِفته که دُختر خُو ره نِگاه کُنه، کارِ خُوب مُوکُنه. پس کسی که دُختر خُو ره دَ شُوی مِیدیه کارِ خُوب مُوکُنه. و کسی که دُختر خُو ره دَ شُوی نَمِیدیه کارِ خُوبتَر مُوکُنه. 39یگ خاتُو تا وختی دَ بَندِ شُوی خُو اَسته که شُوی شی زِنده یَه؛ ولے اگه شُوی شی بُمُره، اُو آزاد اَسته که قد هر کس که دِل شی شُنه توی کُنه، لیکِن تنها قد کسی که دَ مَولا ایمان دَره. 40ولے دَ نظرِ ازمه اگه امُو رقم که اَسته بُمَنه، خوشحالتَر زِندگی مُونه؛ و ما فِکر مُونُم که ما ام روحِ خُدا ره دَرُم.

Currently Selected:

اوّلِ قُرِنتیا 7: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in

Text of this book may be quoted in any form (written, visual, electronic or audio) up to and inclusive of five hundred (500) verses without express written permission of the publisher, provided the verses quoted do not amount to a complete book of the Bible nor do the verses quoted account for 25% of the total text of the work in which they are quoted. Notice of copyright must appear on the copyright page of the work as follows:

Scripture taken from Hazaragi Bible.

Learn More About Hazaragi Bible