یگدِیگِه خُو ره از حقِ زَن-و-شُویی محرُوم نَکُنِید سِوای که رضایَتِ هر دُو طرف بَلدِه یگ وختِ مُعیَّن بَشه تا خودون ره وَقفِ دُعا کُنِید؛ ولے بعد ازُو دُوباره یگجای شُنِید، نَشُنه که شَیطو شُمو ره بخاطرِ حاکِم نَبُودو دَ بَلِه نَفس شُمو، وَسوَسه کُنه.