نامه رومیان ره 7
7
شریعت جا آزاد بوستن
1ای براران، مگه نانیدی- چونکی اوشانِ اَمرا گب زئندرم کی شریعتَ دانیدی- فقط تا اُ موقع کی آدم زنده یِ، شریعت اون سر حکومت کونه؟ 2چونکی بنا به شریعت، ایتا زنای کی مَرد دَره تا اُ موقع کی اونِ مَردای زنده یِ، اونِ وابسته یِ. ولی اَگه اونِ مَردای بیمیره، اُ زنای، شرعا دِه اونِ جا آزادَه به. 3پس اَگه اُ موقع کی اونِ مَرد زنده یِ، ایتا دیگر مَرداکِ اَمرا ببه، زینا کارِ. ولی اَگه اونِ مَردای بیمیره، اَ شریعتِ جا آزاده، و اَگه ایتا دیگر مَرداکِ اَمرا عروسی بُکونه، زیناکار نیه.
4اَنه واسی، ای می براران، شُمانم بواسطه ی مسیحِ تن شریعتِ واسی بمردید تا اینفر دیگرِ اَمرا وَصلت بُکونید، یعنی اونِ اَمرا کی مُرده ئانِ جا زنده بُبوست، تا خُدا ره ثمر باوریم. 5چون اُ زمات کی امان جسمِ درون زیندگی کودیم، اَمی هوا و هوس کی گُناه جا پُر بو، و بواسطه شریعت بیدارَ بوسته بو، اَمی اوسم و اعضا درون کار کودی تا مرگِ ره ثمر باوریم. 6ولی هسّا امان شریعتِ جا آزادَ بوستیم و اونچیِ واسی کی اونَ گرفتار بیم بمردیم، تا روح القدّسِ امرا ایتا تازه راهِ درون خیدمت بُکونیم نه قدیمِ راه، کی ایتا بینیویشته ویشتر نیه.
شریعت و گناه
7پس چی بیگیم؟ مگه شریعت گُناه ایسه؟ هرگس! با اَحال اگه شریعت نُبو، نانستیم کی گُناه چیسه. چونکی اَگه شریعت نُگفته بو «طمع نُکون»، نانستیم کی طمع کودن چیسه. 8ولی گُناه بواسطه ی شریعتِ حُکم فرصت بیافت کی هر جور طمعَ می درون به وجود باوره. چونکی جدا جه شریعت، گُناه بمرده یه. 9من ای زمات جدا جه شریعت زنده بوم؛ ولی وقتی کی شریعتِ حُکم بامو، گُناه زنده بُبوست و من بمردوم. 10هو حُکم کی زیندگی واده یَ فدَئی، می مرگِ باعث بُبوست. 11چونکی گُناه، بواسطه ی شریعتِ حُکم فرصت بیافت، مَرا گول بزه و بواسطه ی اون مَرا بُکوشت. 12پس، شريعت مُقّدسِ و شريعت حُكمَم مُقّدسِ، دُرُست و خُبِ.
13پس مگه اونچی کی خُب بو می مرگِ باعث ببوست؟ هرگس! بلکی گُناه بواسطه ی اونچی کی خُب بو، مرگَ می درون به وجود باورد تا اَطویی معلوم ببه کی گُناه، گُناه ایسه و بواسطه ی شریعتِ حُکم، معلوم ببه کی گُناهِ پلیدی چنقد بی حد و حسابِ.
14چون اَمان دانیم کی شریعت، روحانی ایسه ولی من ایتا جسمانی آدمم و ایتا نوکر مانستن گُنایَ بُفروخته بُبوستم. 15چره کی من نانم چی کودن دَرم. چون اونچیَ که خوائم نُکونم، بلکی اونچیَ کی اونِ جا بیزارم کودَن دَرم. 16هسّا اگه اونچیَ کی نخوام، کودن درم پس قُبیل کودَن دَرم کی شریعت خُبِ. 17پس اَطویی، دِه من نیَم کی اُ کارَ کودَن دَرم، بلکی اُ گُناه ایسه کی می درون نئه. 18چون دانَم کی می درون، یعنی می جسمِ درون، هی خُبی نَنه. چونکی خوائم اونچیَ کی دُرُستِ بُکونم، ولی نتانم اونَ انجام بِدَم. 19چون اَ خُبِ کارَ کی خوائم، نُکونَم، بلکی اُ بَدِ کارَ کی نخوائَم، هطو کودَن دَرم. 20هسّا اَگه اُ کاریَ کی نخوائم بُکونَم، کونَم دِه اون من نیئَم کی اُ کارَ کونه، بلکی اُ گُنائی ایسه کی می درون نَئه.
21پس اَ قانونَ فَهمم کی وقتی خوائم خُبی بُکونم، بَدی، دَس فارس نَئه. 22چونکی من می باطنِ درون خُدا شریعتِ جا کیف کونَم، 23ولی ایتا دِه قانون می اوسم وعضا درون دینَم کی اُ شریعتِ اَمرا کی می عقل اونَ قُبیل کونه، دَعوایی دَره و مَرا گُناهِ شریعتِ اسیر چاکونه، کی می اوسم و اعضا درون نَئه. 24وای کی چی آدم سیاه بختی ایسم! کیسه کی مَرا اَ بمرده تنِ جا آزادَ کونه؟ 25خُدایَ شُکر بواسطه ی اَمی خُداوند عیسی مسیح!
پس من می عقلِ اَمرا خُدا شریعتَ نوکری کونم، ولی می جسم مرا، گُناهِ شریعتِ نوکر ایسم.
Currently Selected:
نامه رومیان ره 7: GIL
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
