لوقایِ انجیل 12
12
فَریسی خمیر مایه جا دوری بُکونید
1اَ وقت درون، هیزاران نفر جمَ بوستید، اَنقَدکی همدیگرَ پایَ دَمَجستن دیبید. عیسی اول خو شاگردان مرا بنا به گب زئن بُکود و بگفت: «فَریسی فرقه عالمان خمیر مایه جا کی هو ریاکاری ایسه، دوری بُکونید. 2هیچّی جخُفته نیه کی آشکار نبه و هیچّی جیگا بُخورده نیه کی بیده نبه. 3اونچیَ کی ظولمات درون بگفته ئید، روشنائی درون ایشتاوسته بِه، و اونچیَ کی دَوَسته دران پوشت پچ پچ بُکوده ئید، جه بام ئانِ جُور، جار بزه به.»
4«رفقان، شمرأ گَم اوشان جا کی جانَ کوشیدی و ویشتر جه اون کاری نتانید کودن، نترسید. 5شمرأ نیشان دئم کی جا وا ترسئن: اونی جا بترسید کی وقتی شیمی جانَ بیگیفت، اَ قدرت و ایختیارَ دَره کی شمرأ جهندم درون تَوَده. بله، شمرأ گَم، اونِ جا وا تَرسئن. 6مگه پینج تا چی چی نیَ، دو قِران نُفروشیدی؟ جه اَ رو، حتی ایتا جه اوشان خُدا ورجه فراموشَ نیبه. 7حتی تمان شیمی سر مو بیشمارده یه. پس نترسید، چونکی شیمی ارزش جه هیزاران چی چی نی ویشتره.»
8«شمرأ گَم، هرکی مَرا مردوم ورجه اعتراف بُکونه، انسان پسرَم اونَ، خُدا فیریشته ئان ورجه اعتراف خوائه کودن. 9ولی هرکی مردوم ورجه مَرا حَشا بُکونه، خُدا فیریشته ئان ورجه حَشا خوائه بوستن. 10هرکی گبی، ضدّ انسان پسر بگه، ببَخشه خوائه بوستن، ولی هرکی روح القدسِ کُفر بگه، ببَخشه نخوائه بوستن. 11هَطو کی شمرأ عبادتگائان و حاکمان و پیله تران ورجه ببردید، دیل نیگران نیبید کی چُطو جه خودتان دیفاع بُکونید یا چی بیگید، 12چونکی اُ زمات روحالقدّس اونچیَ کی بایسی بیگیدَ شمرأ آموجانه.»
نادان ارباب نَقل
13اینفر خلق میان اون بگفت: «اوستاد، می برار بُگو می پئر ارثَ می اَمرا قسمت بُکونه.» 14ولی عیسی جواب بدَه: «اَی مرداک، کی مَرا شیمی میان قاضی یا مُقَسّیم بُکوده؟» 15پس مردومِ بگفت: «واخُب بیبید و شمرأ حرص و طمع جا دور بدَرید، چونکی آدمی زندگی، به اونِ زیادی مال و منال داشتن نیه.» 16بازون اَ نَقل اَشانَ ره باورد: «ایتا اربابِ زمین، خَیلی محصول بدَه. 17پس اُ ارباب خو مرا فیکر بُکود، ”چی بُکونم، چونکی جایی نارَم می محصولَ انبار بُکونم؟“ 18بازون بگفت: ”دانم چی وا کودن! می تیلامبارانَ فگوردانم و تیلامباران پیله تر چاکونم و تمان گندم و می دارائیَ اویا ذغیره کونم. 19و می جانَ گَم: اَی جان، خَیلی سال ره اَنقَد دارائی جمَ کوده ئی. حَلا آرام بگیر؛ بُخور و بُنوش و خوش بُبو.“ 20ولی خُدا اون بگفت: ”ای نادان! هه امشب تی جان تی جا فیگیفته به. هسّا دارایی ئی کی جمَ کوده ئی کیَه فارسه؟“ 21اَنه، عاقیبت کَسی کی خوره دارائی جَما کونه ولی خُدا ره، دارا نیه.»
نیگران نیبید
22بازون عیسی خو شاگردانِ بگفت: «پس شمرأ گَم، شیمی زیوَستنِ نیگران نیبید کی چی بُخورید، و نه نیگرانِ شیمی تَن کی چی دُکونید. 23زیوَستن جه خوردن، و تَن رخت و لباس جا با ارزش تره. 24کلاچانَ فندرید: نه کاریدی و نه بینیدی، نه تیلامبار دَریدی و نه کندوج؛ با اَن همه خُدا اوشان روزی فَدِه. و شُمان چَندَر با ارزشتر جه پَرنده ئانید! 25کیسه جه شُمان کی بتانه نیگرانی مرا، ایتا ذرِّه خو عُمرَ زیادَ کونه؟ 26پس اَگه اَ کوج کارِ نَتانید کودن چی واسی الباقیَ نیگرانید؟ 27سوسنان فندرید کی چُطو پیله بیدی نه زحمت کیشیدی و نه بافیدی. با اَ حال شمرأ گَم کی حتی سلیمانِ پادشا ئم خو شُکوه و جلال مرا ایتا جه اَ سوسنانِ قشنگی مانستن نُبوست. 28پس اَگه خُدا صارا واشَ کی ایمرو نئَه و فردا تُنور میان تَوَدَه به، اَطو پوشانه، چندر ویشتر شمرأ، اَی کم ایمانان! 29پس اَنِ دُمبال نیبید کی چی بُخورید یا چی بُنوشید؛ اَشان واسی نیگران نیبید. 30چونکی اَ دُنیا مردومان، اَجور چیان دُمبال ایسید، و شیمی پئر دَنه کی همه ی اَشانَ احتیاج دَرید. 31پس بجای اون شُمان، اونِ پادشائی دُمبال بیبید، و همۀ اَشانم شمرأ فَدَه خوائه بوستن.
32«اَی کوچ گله، هراسان نیبید، چونکی شیمی پئرِ رضایت اَنه کی پادشائیَ شمرأ فَده. 33اونچیَ کی دَریدی بُفروشید و مختاجانَ فَدید؛ شمرأ کیسه ئانی جورا کونید کی نُپوسه، و گنجی آسمان درون ذغیره بُکونید کی تمانَ نیبه، اُ جائی کی نه دوزد اَیه و نه بید زَنه. 34چونکی هرجا کی شیمی گنج نئَه، شیمی دیلم اویا نئَه.
حاضِیر بِئسید
35«همیشَک رخت دکوده خیدمت ره حاضیر بیبید! 36هوشانی مانستن بیبید کی خوشان ارباب رافا ئید تا عروسی جا واگرده، تا هَطو کی راه جا فارِسه ودرَ بُکوبه، تُند و تأکیدی مرا درَ اون ره وازا کونید. 37خوشا به حال هو خیدمتکارانی کی وقتی اوشان ارباب واگرده، اَشانَ بیدار بیدینه. حئیقتن، شمرأ گَم، خودش خو رختَ خیدمت ره دُکونه؛ اوشانَ سُفره سر نیشانه و اَیه اَشانِ ره خیدمت کونه. 38خوشا به حال خیدمتکارانی کی وقتی اوشان ارباب راه جا فارسه، چی نصفه شب ببه، چی صوب دَم! اوشانَ بیدار بیدینه.»
39«ولی اَنه بدانید کی اَگه صاحاب خانه دانستی کی دوزد چی ساعتی خوائه اَمون، وَنَهشتی خو خانه جا دوزدی ببه. 40پس شُمانم حاضیر بأسید، چونکی انسان پسر، هو وقتی خوائه اَمون کی اون رافا نیئید.»
41پِطرُس عیسی جا واورسه: «آقا، اَ نقلَ امرا باوردی یا همه کَس ره؟» 42عیسی خُداوند بگفت: «پس اُ مباشیر اَمین و دانا کیسه کی اونِ ارباب اَنه خو خیدمتکاران خانه پیله تر چاکونه تا اوشانِ خوراک سَامَ بموقع فَده؟ 43خوش به حال اُ غُلامی کی وقتی اونِ ارباب واگرده، اونَ خو کارِ سر بیدینه. 44حئیقتن شمرأ گَم کی اونَ خو تمان دارائی سرِ جُور خوائه نَئن. 45ولی اَگه اُ غُلام خو مرا بگه کی ”ارباب دیرا کوده،“ و بنا به نوکران و کولفتانَ اذیت و آزار بُکونه و بُخوره و بُنوشه و مستَ کونه، 46هو موقع روجی کی خو ارباب رافا نیه و هو وقتی کی جه اون واخُب نیه خوائه اَمون و اونَ دوخالا کونه و خیانت کاران میان تَوَده.
47غُلامی کی خو ارباب خواسته یَ دَنه و با اَ وجود، خوره اُ کارِ واسی حاضیرَ نُکونه، حیسّابی چوب خوره. 48ولی اونکی خو ارباب خواسته یَ نانه و کاری کونه کی تنبیه قابیلِ، کمتر چوب خوره. هر کیَ ویشتر فَدَه ببه، اون جا ویشتر حیساب فیگیفته به و هر کیَ ویشتر واسپارده ببه، ویشترم جواب پس خوائه دَئن.
آشتی نه، سیوا بوستن
49«مَن باموم تا زمین سر آتش واگیرانم، و اَی کاش تا هسّا ول بیگیفته بو! 50من ایتا تعمید دَرم کی بایسی بیگیرم، و تا اون به انجام فارسه خَیلی پریشانم. 51خیال کونیدی باموم زمین سر آشتی باورم؟ نه، شمرأ گَم باموم تا سیوایی تَودم. 52چونکی بازین پس پینج نفر جه اهل ایتا خانه میان سیوایی دکفه! سه نفر ضّد دونفر و دونفر ضّد سه نفر. 53اوشان میان سیوایی دکفته به! پئر ضّد پسر و پسر ضّد پئر، مار ضّد کُر و کُر ضّد مار، مردومار ضّد عروس و عروس ضّد مردومار.»
زماتِ تعبیر
54بازون خلقِ بگفت: «هَطو کی بیدینید ایتا ابر مغرب جا پیدا بُبوست، تُند و تأکید گیدی: ”وارش خوائه اَمون،“ و وارش وارِه. 55و هَطو کی جنوب جا باد اَیه، گیدی: ”هوا خَیلی گرمش خوائه بوستن،“ و هَطو به. 56اَی ریاکاران! شُمان کی خُب دانیدی زمین و آسمان ظاهیرَ چطو تعبیر بُکونید، چُطو به جه تعبیر اَزماتی کی اونِ درون ایسائید بمانسته ئید؟
57چره خودتان اونچی باره کی دُرستِ قضاوت نُکونید؟ 58وقتی تی شاکی مرا حاکم ورجه شی، تقلّا بُکون کی راه درون اون مرا سُلوُک بُکونی، نبه کی تره قاضی ورجه ببره و قاضی تره مأمورَ واسپاره، و خولتانک درون دکفی. 59تره گَم تا آخرین قرانَ فاندی، خولتانک جا بیرون نخوائی اَمون.»
Currently Selected:
لوقایِ انجیل 12: GIL
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
