لوقایِ انجیل 1
1
1عالیجناب تِئوفیلوس: جه اویا کی خیلیان بنا به نیویشتنِ جریاناتی کی اَمی میان ایتفاق دکفته بُکوده ئید؛ 2هَطوکی خادمان کلام و شاهدانی کی جِه اَ سر اُ جریاناتَ خوشان چومان مرا بیده بید، اَمَره واسپاردید، 3منم کی همه چیانَ جِه اَ سر حیسّابی وارّسی بُکودم، خیرَ اَطو بیدِم کی اوشانَ به قایده شیمی واسی، بینیویسم، 4تا جِه راستیِ اونچی کی بامُختیدی، حَتم بدَرید.
تعمید دئنده یحیای زا روجِ پیشگویی
5هیرودیس زمات درون، کی یهودیه پادشا بو، زکریا نامی کی یهودیانِ معبد کاهن و جِه اَبیّا دسته بو زیوستی. اونِ زنانه الیزابت ئم جِه هارونِ کاهنِ نَسل بو. 6زکریا و الیزابت هر دو خُدا نظر درون صالح بید و خُداوندِ تمان حکمان و قوانین بی هی کم و کاستی بجا اَوردید. 7ولی اوشان زاکی ناشتید، چونکی الیزابت ره زای نُبوستی و هر دو پیر بید.
8ایوار کی زکریا دسته خیدمَت واده بو، و اون خُدا حضور درون در مقام کاهنی خیدمت کودن دوبو، 9بنابه کاهنان داب، خُداوندِ معبدِ بدرون شئون و بُخور سوجاننِ قرعه اون نام ره دکفت. 10بُخور سوجاننِ زمات، معبد صارا میان تمانِ خلق گرمِ دُعا بید 11کی ناخبر ایتا جه خُداوند فیریشته ئان زکریا ره ظاهیرَ بوست و آتشدانِ راستِ وَر بأسا. 12زکریا اون دِئن مرا، خَیلی پریشانَ بوست و اون دیلِ زاله بترکست. 13ولی فیریشته اون بگفت: «اَی زکریا، هراس نَوا داشتن! تی دُعا قُبیل بُبوسته. تی زنانه الیزابت تره ایتا پسر زائه و تو وا اون نامَ یحیی بنی. 14تو ذوق و شوق خوائی داشتن و خَیلی کَسانَم جِه اونِ زاستن شاد بیدی، 15چونکی خُداوندِ نظر درون پیله خوائه بوستن. یحیی نبایسی هرگس شراو یا اَجورچیانَ توک بزنه. اون حتی جه مارِ شکم، روح القدس جا پُر خوائه بوستن، 16اون خَیلی کسانَ، بنی اسرائیل جا اوشان خُداوند، خُدا سو خوائه واگردنئن. 17اون ایلیا پیغمبرِ روح و قوّتِ درون، جُلُوتر جه خُداوند خوائه شئون تا پئرانِ دیلَ زاکان سو واگردانه، و یاغیانَ باموجه کی خوشان پئران مانستن مردومی خُدا ترس بیبید و اَطو به کی مردومی آماده خُداوند ره مهیا بُکونه.» 18زکریا فیریشته جا واوَرسه: «اَنه جه کویا وا بدانم؟ من ایتا پیر مرداکم و می زنانه ئم پیره.» 19فیریشته جواب بدَه: «من جبرائیلم کی خُدا حضور درون ایسم. هسّا اوسه بُبوستم تا تی مرا گب بزنم و اَ خبِ خبرَ تره فارسانم. 20بیدین اَلان لال خوائی بوستن و گب زئن نایَ نخوائی داشتن تا اُ روج کی زای بزاسته ببه. چونکی می گبانَ کی خو وقتِ درون به انجام فارسه، واوَر نُکودی.»
21اَ میان، خلق، زکریا رافا بید و اَنه واسی کی اونِ ایسان معبد درون انقد به درازا فاکشه حَیرانَ بوسته بید. 22هَطو کی بیرون بامو، نتانستی مردوم اَمرا گب بزنه. پس بفهمستید ایتا رؤیا معبد درون بیده، چونکی لال لالکی نیشان دئی و گب زئن نایَ ناشتی. 23زکریا خو خیدمت زماتِ تمان بو پسی، خو خانه وَر واگردست.
24چن وقت بازون، اونِ زنانه الیزابت شکم دار بُبوسته و پنج ما خوره خانه درون مردومِ جا جیگا بدَه. 25الیزابت گفتی: «خُداوند می واسی اَطو بُکوده. اون مَرا لوطف بُکوده و اونچی کی مردوم میان مَرا ننگ بو، می جا اوساده.»
عیسی زا روج پیشگویی
26ششمین ما، الیزابت حاملگی میان، خُدا جبرائیلِ فیریشته یَ ایتا شار ناصره، کی جلیلِ ولایت درون بو اوسه کود، 27کی دختری باکره، مریم نامِ ورجه بشه. مریم ایتا مردایِ نامزد بو، یوسف نام، جه داوود نسل. 28فیریشته اونِ ورجه بُشو و بگفته: «سلام به تو اَی کی لوطفِ جا قرار بیگیفتی. خُداوند تی امرایه.» 29ولی مریم اونِ گبان ایشتاوستن مرا خَیلی پریشانَ بوست و خو مرا فیکر بُکود کی اَن چُطو سلامی ایسه. 30فیریشته اون بگفت: «مریم، ترسن نوا! چونکی خُدا تره لوطف بُکوده. 31هسّا شکم دار بی، ایتا پسر خوائی زاستن و اونِ نامَ عیسی نیئی. 32اون پیله خوائه بوستن و خُدای متعالِ پسر دخواده به. خُداوندْ خُدا اونِ جدّ داوودِ پادشائی تختَ، اونِ بخشه. 33اون تا به اَبد مردوم اسرائیل نسلِ سر پادشائی خوائه کودن و اونِ پادشائی هرگس تمانَ نیبه.» 34مریم فیریشته جا واورسه: «اَن چُطو به، چونکی من هی مردی مرا نُبوم؟» 35فیریشته جواب بدَه: «روحالقدّس تره خوائه اَمون و خُدای متعال قوّت تی سر سایه خوائه تَوَدن. جه اَ رو، اُ زای، مُقدّس و خُدا پسر دخواده خوائه بوستن. 36هسّا اِلیزابِتم کی تی خویش و قومِ، پیری سِند درون شکم دَره و پسری راه درون دَره. الان، اونکی گیدی اونِ ره زای نیبه، شیش مائه کی شکم دَره. 37چون هی کاری نیه کی خُدا نتانه بُکونه!» 38مریم بگفت: «خُداوند کولفَتم. اونچی کی می باره بگفتی، ببه.» هوموقع فیریشته جه اون ورجه بُشو.
مریم اِلیزابِتَ سر زنه
39اُ روجان درون، مریم ویرشت و تأدی مرا ایتا شار یهودیه کو کمر درون بُشو، 40و زکریا خانه، بدرون بامو و الیزابتَ سلام بگفت. 41وقتی الیزابت مریمِ سلامَ بیشتاوست، زای اونِ شکم درون تکان بخورد، و الیزابت روح القدس جا پُرَ بوست و 42هَرا مرا بگفت: «تو زناکان میان موارکی، و اُ زاکی ئم کی تی شکم درون دَره موارکه! 43من کی ببَم کی می خُداوندِ مار می ورجه بایه؟ 44هَطو کی تی سلام می گوشَ فارسه، زای جه ذوق می شکم درون تکان بُخورد. 45خوشا به حالِ اُ زنی کی واور بُکود کی اونچی خُداوندِ جا اون بگفته بُبوسته، به انجام فارسه.»
مریم خُدای ستایش کونه
46مریم بگفت:
«می جان، خُداوندَ ستایش کونه
47و می روح می نیجات دئنده خُدا درون، به ذوق اَیه،
48چونکی خو کولفَت فقیریَ فندرست.
بازین، تمانِ نسلان مرا موارک خوائید خواندن،
49چون اونکی قدرت دَره، مَرا پیله کاران بُکوده،
اونِ نام قدوسه.
50اونِ رَحمت، پوشت در پوشت،
تمانِ اوشانی ره ایسه کی اونِ جا ترس دَریدی.
51اون خو بازو مرا، قوّتِ اَمرا عمل بُکوده
و اوشانیَ کی خوشان دیل درون منَم منَم اَمرا فیکر کودید، بپاشانه؛
52حاکمانَ جه تخت بجیر فاکشه
و فقیرانَ بُجورمرتبه بُکوده؛
53ویشتایانَ خب چیان مرا سیرا کوده
ولی پولدارانَ دسخالی روانه بُکود.
54اون خو رَحمتَ بهیاد باورده،
و خو خیدمتکار اسرائیلَ یاری بدَه،
55هَطو کی اَمی پئران، ابراهیم و اونِ نسلَ
واده بدَه بو کی تا به اَبد اَطو بُکونه.»
56مریم دوروَر سه ما اِلیزبِت ورجه بأسا و بازون بخانه واگردست.
یحیی زا روج
57اُ زمات کی اِلیزبِت زائان وقت فارسه، ایتا پسر بزاستِ. 58هُطو کی هَمسادان و خویش و قوم بیشتاوستید کی خُداوند خو پیله رحمتَ اون ره پیش کش بُکوده، اونِ ذوقِ درون شریک بُبوستید.
59هشتم روج، قنداقه زایِ ختنه واسی باموئید و خواستیدی اونِ پئرِ نام، زکریا یَ اونِ سر بنید. 60ولی زایِ مار بگفت: «نه! اونِ نام وا یحیی ببه.» 61بگفتید: «جه تی خویش و قوم هیکّس اَطو نامی ناشتی.» 62پس لال لالکی، زاکِ پئرِ جا واورسه ئید اُ زاکِ نامَ چی خوائه بنه؟ 63زکریا ایتا تخته نیویشتن ره بخواست و بینیویشت: «اونِ نام یحیی ایسه!»، اوشان همتان ماتا بوستید. 64هو دَم، اونِ زوان وازا بوست و خُدایَ پرستش بُکود. 65تمان هَمسادانَ ترس اوساد و مردوم سراسر یهودیه کو کمر درون اَنِ واسی گب زئید. 66هرکی اَ گبانَ ایشتاوستی، خو دیل درون فیکر کودی کی: «اَ زای چُطو کسی خوائه بوستن؟» چونکی خُداوندِ دَس اونِ مرا بو.
زکریا نبّوت
67بازون اونِ پئر، زکریا، روح القدس جا پُرَ بوست و اَطو نبوّت بُکود:
68«متوراک ببه اسرائیلِ خُداوندْ خُدا،
چونکی خو مردومِ یاری ره بامو و اَشانَ آزادَ کود.
69اون امرا ایتا پیله نیجات دئنده
خو خادمِ نسلِ جا داوود اوسه کوده،
70هَطو کی جه قدیم
خو مُقدّسِ پیغمبرانِ زوانِ جا واده بدَه بو کی
71امرا جه دُشمندانِ دَس
و همۀ اوشانی کی جه اَمان خَفت دَریدی، نیجات بدِه،
72تا خو رحمتَ اَمی پئرانَ نیشان بده
و خو مُقدّسِ عهدَ به یاد باوره؛
73هو قَسمیَ کی
اَمی پئر ابراهیم واسی بُخورده امرا فدِه
74کی امرا جه دُشمندِ دَس جیویزانه
و امرا یاری بدَه کی اونَ بی هی هراسی پرستش بُکونیم،
75و تمان اَمی عمر اون محضر درون
قدّوسیت و عیدالت مَرا سر بُکونیم.
76و تو، می زای، خُدای متعالِ پیغمبر دخواده خوائی بوستن؛
چونکی پیشتر جه خُداوند خوائی شئون تا رائانَ اون ره آبادَ کونی،
77و اونِ مردومَ اَ شناغَ فَدی
کی اوشانِ گُنائان بخشنِ مَرا، اَشانَ نیجات دِئه.
78چونکی اَمی خُدا ایتا دیل دَره پُر جه رَحمت،
جه اَ رو، جه بُجوری آسمان، آفتاو، امرا فتاوه.
79تا هوشانیَ کی ظولمات و مرگِ سایه درون ایسائید، روشنائی فَده،
و اَمی قدمانَ آشتی و سلامتی راه درون رائنمایی بُکونه.»
80و ولی اُ زای پیله بوستی و روح درون باقُوا، و تا اُ روج کی اسرائیلِ مردوم ره خیدمَت بُکونه، ویاوانِ درون سر کودی.
Currently Selected:
لوقایِ انجیل 1: GIL
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
