دوّمتا نامه قُرنتیانِ ره 7
7
1پس اَی عزیزان، هسّا کی امان اَ واده ئانَ دَریمی، بائید اَمرا جه هر ناپاکیِ جسم و روح پاکَ کونیم و خُدا ترس مَرا، مقدّس بوستنَ به کمال فاراسانیم.
پولُس خوشحالی
2اَمرا شیمی دیلِ درون جا بدید. امان هیکّس حقِ درون بَدی نُکودیم، هیکّسَ خرابَ نُکودیم و هیکّس جا سو استفاده نُکودهایم. 3من اَنه نگم تا شمرأ محکوم بُکونم چونکی پیشتر شمرأ بگفتم کی اَمی دیل درون جا دَریدی تا همدیگر اَمرا بیمیریم و همدیگر اَمرا زیندگی بُکونیم. 4من دیل و جرأت مَرا شیمی اَمرا گب زئن دَرم. شمرأ خَیلی افتخار کونم؛ من خَیلی تسلی دَرَم. من تمانِ می مُصیبتانِ درون، خوشحالی جا پُرم.
5چونکی حتی وقتی کی امان مقدونیه فارسه ائیم، اَمی تن استراحت نُکود، بلکی جه هر طرف امان مُصیبت درون بیم- بیرون دعوا مرافه داشتیم و دیل درون ترس. 6ولی اُ خُدایی کی بشکفته دیلانَ تسلی دِئه، اَمرا تیتوس اَمون مَرا تسلی بدَه، 7و نه فقط تیتوسِ اَمون مَرا، بلکی اُ تسلی اَمرا کی تیتوس شیمی جا بیافته بو. تیتوس شیمی حسرت جا، غُرصه و غیرتی کی شُمان می واسی دَریدی، مِره خبر باورد اوجور کی من ویشتر خوشحالَ بوستم.
8چونکی حتی اَگه من می نامه مرا شمرأ غمگینَ کودم، می بُکوده جا پشیمان نییَم- با اَنکی ایپیچه پشیمان بوم- اَنه واسی کی دینَم می اُ نامه، شمرأ غمگینَ کود، هرچند فقط ایپیچه زمات. 9ولی الان خوشحالم، نه اَنه واسی کی غمگینَ بوستید، بلکی شیمی اَ غمگینی، باعث بُبوست کی توبه بُکونید. چونکی شیمی غم خُدا واسی بو، تا هی ضرری اَمی جا شمرأ فانرسه. 10چونکی اُ غَمی کی خُدا واسی بِبه، توبه باعث بِه، کی سرآخر نجاتَ ختم بِه و پشیمانی ناره. ولی غَمی کی دُنیا واسی ایسه، سرآخر مَردنَ ختم بِه. 11چونکی بیدنید اَ غم کی خُدا واسی بو چی شوقی شیمی درون به بار باورده: البت هه شوقِ کی نیشان دِئه تقصیر کار نیئید، چی غیض درون، چی ترس درون، چی ناجی درون، چی غیرت درون، چی مجازات درون، جه هر طرف ثابت بُکودید کی اُ قضیه درون بیتقصیر بید. 12پس هرچن کی اَ نامه یَ شمرأ بینیویشتم ولی نه اُ آدم واسی کی بَدی بُکوده یا نه اُ آدم واسی کی اونَ سر بَدی بُبوسته، بلکی اَنِ واسی بو کی خُدا محضر میان شیمی اُ غیرت کی اَمرا دَریدی آشکار بِبه. 13اَنه واسی امان تسلی دَریمی.
بعلاوه یِ اَمی تسلی، امان، تیتوس دِئن مَرا ویشتر شادَ بوستیم، چونکی اونِ روح شیمی همتانِ واسی تازه بُبوست. 14چونکی من اونِ ورجه جه هر نظر شمرأ افتخار بُکودم و شُمان مَرا شرمنده نُکودید. بلکی هر اونچی شمرأ بگفتیم دُرُست بو، ثابت بُبوست کی اَمی افتخار تیتوس ورجه بِجا بو. 15هر بار کی تیتوس شیمی همتانِ فرمانبردنَ یاد آوره کی چُطو ترس و لرز اَمرا اونَ قُبیل کودید، شمرأ ویشتر دیل دَوَده. 16خوشحالم کی تمان و کمال شمرأ اطمینان دَرم.
Currently Selected:
دوّمتا نامه قُرنتیانِ ره 7: GIL
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
