دوّمتا نامه قُرنتیانِ ره 12
12
پولُس رویائان و اونِ جسمِ خار
1من بایستی هُطو افتخار بُکونم. هرچن کی اونِ جا هی منفعتی نبرَم، هسّا می افتخارَ رویائان و خُداوند مکاشفات گفتنِ اَمرا ادامه دَئَم. 2اینفرَ مسیح درون ایشناسَم، کی چارده سال پیش سِیوم آسمان بَبرده بُبوست- نانم تنِ درون یا بیرون جه تن، خُدا دَنه. 3و من دَنم کی اَ آدم بهشت بَبرده بُبوست- نانم تن درون یا بیرون جه تن، خُدا دَنه- 4و اون چیزایی بشتاوست کی نشه گفتن، کی آدم ره خُب نیه اوشان باره گب بزنه. 5من اَجور آدم ره افتخار کونم، ولی خودم باره جغیر ضَعفانی کی دَرَم افتخار نُکونَم- 6هرچن اَگه بخوام افتخار بُکونم، نادان نَیَم، چونکی حئیقتَ گفتن دَرَم؛ ولی اَ کار جا دوری کونم تا نبه کی ایکس خیال بُکونه، من جه اونچی کی می درون دینه و می جا ایشتاوه پیله ترم.
7پس اَنه واسی اَ پیله مکاشفات کی بی حد و اندازه یَم ایسه، مَره مغرور نُکونه، ایتا خار می جسمِ درون مَره فدَه بُبوست، یعنی شیطانَ روانه کود، تا مَره عذاب بدِه و وَئنلانه کی من مغرور بَبم. 8خُداوندِ جا هه جریانِ ره سه وار خواهش بُکودم کی اَنه می جا اوسانه، 9ولی خُداوند مَره بُگفت: «می فیض تره وَسِ، چونکی می قُدرت، ضَعفان درون کامل به.» پس، اَنه واسی من ویشتر جه قبل شادی اَمرا می ضعفانِ ره افتخار خوائم کودن تا مسیح قُدرت می سر قرار بیگیره. 10پس مسیح خاطری، ضَعفان، فاش ئان، سختیائان، آزارواذیت و بَلائان درون، راضی ام. چون وقتی ضَعیفم، پس قوی ایسَم.
11من ایتا نادان بوم! شُمان مَرا مجبور بُکودید، چونکی بایستی می جا تعریف بُکوده بید. چون هر چن کی هیچی نیم، ولی اَ ’پیله رسولان‘ جا هیچی کم نارم. 12ایتا حئیقتی رسول نیشانه ئان، نهایت صبر و تحمل مرا شیمی میان آشکار بُبوست، نیشانه ئان و مُعجزات و کارانی کی قُدرت مرا ایسه. 13چونکی چی درون الباقی کلیسائان جا کمتر شمرأ لوطف بُبوست جغیر اَنکی من خودم ایتا بار شیمی کول سر نُبوم؟ می اَ خطایَ ببخشید!
14الان سیومین مرتبه ره حاضرم شیمی دِئن ره بایم، و هی باری شیمی کول سر نخوام نَئن. چره کی شیمی مال و منال دمبال نیَم بلکی خودتانَ خوائم. چونکی زاکان وظیفه نیه کی خوشان پئر و مار ره مال و منال جما کونید، بلکی پئر و مارِ وظیفه ایسه. 15من ذوق مرا شیمی جان ره خرج کونم و می جانم نَئم. اگر من شمرأ ویشتر دوست دَرم، مگه بایستی شُمان مَرا کمتر دوست بدَرید؟
16ولی با اَنکی قُبیل دَریدی من باری شیمی کول سر نُبوم لابد گیدی حُقِ بازم و حیله مَرا شمرأ بدَس باوردم. 17مگه بواسطه هرتا جه اوشان کی شیمی ورجه اوسه کودم شیمی جا منفعت بَبردم؟ 18من تیتوس جا خواهش بُکودم کی شیمی ورجه بایه و اَمی برارم اونِ مَرا اوسه کودم. مگه تیتوس شیمی جا منفعتی بَبرده؟ مگه امان ایتا روحِ درون عمل نُکونیمی؟ مگه همدیگر اَمرا ایتا راهَ نُشوئیم؟
19مگه تا هسّا اَطو گُمان بُکودید کی امان تقّلا کونیم شیمی جُلُو اَمی جا دفاع بُکونیم؟ اَمان خُدا محضر میان اوشانِ مانستن گب زنیم کی مسیحِ درونید، ای عزیزان هر اونچی کی کونیم، شیمی ایمانِ بنا کودن واسی ایسه.
20چونکی من ترسم شیمی ورجه بایم و اوجور کی انتظار دَرم شمرأ نیدینم، و شُمانم اوجور کی انتظار دَریدی مَرا نیدینید- شاید شیمی میان جنگ و جدال، حسودی، غیظ، دُشمندی، بُهتان، غیبت، غرورر و هرکی هرکی بِبه. 21و اونِ ترسَم دَرم کی وقتی ایوارده شیمی ورجه بایم، می خُدا شیمی جُلُو مَرا فروتن بُکونه و من مجبور بَبم بعضیان واسی کی قبلا گُناه بُکودید و جه خوشان ناپاکی، بی حیائی و خوش گُذرانی جا توبه نُکوده اید، عزا داری بُکونم.
Currently Selected:
دوّمتا نامه قُرنتیانِ ره 12: GIL
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
