هرچن اَگه بخوام افتخار بُکونم، نادان نَیَم، چونکی حئیقتَ گفتن دَرَم؛ ولی اَ کار جا دوری کونم تا نبه کی ایکس خیال بُکونه، من جه اونچی کی می درون دینه و می جا ایشتاوه پیله ترم.
پس اَنه واسی اَ پیله مکاشفات کی بی حد و اندازه یَم ایسه، مَره مغرور نُکونه، ایتا خار می جسمِ درون مَره فدَه بُبوست، یعنی شیطانَ روانه کود، تا مَره عذاب بدِه و وَئنلانه کی من مغرور بَبم.