اوّلتا نامه قُرنتیانِ ره 11
11
1پس، می جا سرمقش بيگيريد، هُطوکی من مسيح جا سرمقش گيرم.
سرَ پوشانِن
2هسّا شیمی جا تعریف کونم کی همه چی میان مرا یاد آوریدی و حتی اُ رسم و رسوم ئانَ هُطوکی شمرأ واسپاردم، دَریدی. 3ولی خوائم بفهمید کی هر مردِ سر مسیح ایسه، زنِ سر مردِ و مسیحِ سر خُدا ایسه. 4هر مردای کی خو سَرَ بُپوشانه و دُعا یا نبّوت بُکونه، خودشِ سَرَ بی حُرمت بُکوده دَره. 5ولی هر زنای کی خو سرَ نُپوشانه، دُعا یا نبّوت بُکونه، خو سرَ بی حُرمت بُکوده دَره، اونِ اَ کار، دُرُست اَنه مانه کی خو سرَ بتاشته بِبه. 6چونکی اَگه ایتا زنای خو سرَ نُپوشانه، پس بایستی خو مویَ کوتاه بُکونه. ولی جه اویا کی ایتا زنِ ره باعث خجالتِ کی خو مویَ کوتاه بُکونه یا بتاشه، پس بایستی خو سرَ بُپوشانه. 7مَرد نبایستی خو سره بُپوشانه، چونکی اون، خُدا شکل و شمایل و جلال ایسه ولی زنای مرداکِ جلال ایسه. 8چونکی مَرد، زنِ جا به وجود نامو، بلکی زن، مَردِ جا به وجود بامو؛ 9و مَرد، زنِ ره خلق نُبوسته، بلکی زن، مَرد ره خلق بُبوسته. 10جه اَ رو زن فیریشته ئانِ خاطری، بایستی قُدرت و ایختیارِ نیشانیَ، خو سرِ رو بدَره. 11با اَن همه، خُداوندِ درون، نه زن مَردِ جا سیوا ایسه، و نه مَرد زنِ جا. 12هُطوكی زن، مَردِ جا به وجود بامو، مردَم بواسطه ی زَن به وجود اَيه، و تمانِ اَ چیان خُدا جا ایسه. 13خودتان قضاوت بُكونيد: زنِ ره دُرُست ایسه کی خو سرَ نُپوشانه و خُدا محضرِ میان دُعا بُکونه؟ 14مگه طبیعت، خودش شمرأ ياد نِدِه كی، اَگه ایتا مَردای بُلند مو بدَره، اونِ ره عارِه، 15ولی اَگه ایتا زن بُلند مو بدَره، اونِ ره ایفتخار ایسه؟ چونکی بُلندِ مو، پوشاننِ واسی زنَ فدَه بُبوسته. 16اَگه اینفر بخوائه خورَه خو سازَ بزنه، بایستی بگم کی نه اَمرا و نه خُدا کلیسائانِ ره، اَجور چی داب نیه.
خُداوند شام
17ولی اونچی درون کی هسّا شمرأ حُکم کونم، اصلا شیمی جا تعریف نُکونم، چون وقتی کی شُمان همدیگر اَمرا جَما بیدی، فايده کی ناره هیچ، ضررم دَره. 18اول اَنكی ايشتاوم، هو موقع کی کلیسا ره همدیگر اَمرا جَما بیدی، شیمی میان دو دستگی دَکفه، و اَنه ایپیچه واوَر کونم. 19چونکی اَ دو دستگی بایستی شیمی میان بِبه تا اَطویی شیمی میان اوشانی کی راس راسی ایمان دَریدی، معلوم بیبید. 20وقتی کی شُمان ایتا جا همدیگر اَمرا جَما بیدی، خُداوندِ شام خوردنِ واسی نیه. 21چون هو موقع کی شام خوردن دریدی، هرتا جه شُمان بدونِ اَنکی دیگری رافا بئسه خورِه خو شامَ خورِه، جوری کی اینفر ویشتا مانه و اویتا مستَ کونه. 22مگه خانه ناریدی کی اونِ درون بُخورید و بُنوشید؟ یا اَنکی خُدا کلیسایَ بی حُرمت کونیدی و نادرانَ کوچیکَ کونیدی؟ شمرأ چی بگم؟ اَ کارِ واسی شیمی جا تعریف بُکونم؟ نه نُکونم.
23چونکی من اونچیَ کی شمرأ واسپاردم خُداوند جا فیگیفتم، کی عیسایِ خُداوند اُ شبِ درون کی اونَ دُشمند دَس فَده ئیدی، نانَ اوساد، 24و اونِ شُكر بُکودِ بو پَسی، پلکَ كود و بُگفت: «اَنه می تن، شیمی واسی. اَنه می ياد ره بجا باوريد.» 25هَطویَم، بعد شام، جامَ اوساد و بُگفت: «اَ جام، جدیدِ عهدِ می خون میان. هر بار کی اونِ جا خوریدی، می یادِ واسی اَطو بُکونید.» 26چونکی هر موقع اَ نانَ بُخورید و اَ جام جا بُنوشید، خُداوندِ مردنَ اعلام کونیدی تا اُ موقع کی واگرده.
27پس هرکس اوجور کی دُرُست نیه، نانَ بُخوره و خُداوند جامِ جا بُنوشه، عیسایِ خُداوند خونِ واسی تقصیرکار خوائه بوستن. 28هركس پیش جه اونکی نانِ جا بُخوره و جام جا بُنوشه، خودشَ امتحان بُکونه. 29چونکی هرکس بی اونکی خُداوند تنَ تشخیص بدِه، بُخوره و بُنوشه، خو محکومیتِ بُخورده و بُنوشته. 30اَنه واسی ایسه، کی خَیلی جه شُمان ضعیف و ناخوش ایسید و دسته ای هم بَمرده اید. 31ولی اَگه خودمان ره حُکم بُکوده بیم، اَمی سَر حُکم نُبوستی. 32ولی هو موقع کی خُداوند اَمی سَر حُکم کونه، اَدب بیم تا دُنیا مَرا محکوم نیبیم.
33پس می براران، وقتی خوردنِ واسی همدیگر اَمرا جَما بید، بقیه یِ رافا بأسید. 34اَگه اینفر ویشتایِ، خو خانه درون غذا بُخوره، تا شیمی جَما بوستن، همدیگر اَمرا به محکوم بوستن خَتم نَبه. وقتی شیمی ورجه بایَم، بقیه چیان باره، شمرأ گَم چی بُکونید.
Currently Selected:
اوّلتا نامه قُرنتیانِ ره 11: GIL
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
