وَحی 16
16
هفت کَسات خشم خدا
1مِ موکَوا ما صدای بلندی از معبد اُمشُنُفت که شُ مِ هفتا فرشتَهوا اَگُت: «اُچی و هفتا کَسات خشم خدائا لِی زِمی بِلِزی.» 2پَ فرشتَه اوّل چو و کَساتُش شُ لِی زِمی لِت، و زخمِی زشت و دردناکی، لِی جون آدامِی اُشزاد که نِشونَه مِ جونوَر وحشِنا شُهاد و بُتُش شواَپَرستی.
3فرشتَه دوّم کَساتُش شُ تِک دریا لِت و دریا آ خون بو، خونی که چُنِ خون آدام مُردَه هاد، و هَمَهِ جوندارِی که تِک دریا هادِت مُردِت.
4فرشتَه سوّم کَساتُش شُ تِک ریخونَهیّا و چشمَهئِی هُو لِت، و ریخونَهیّا و چشمَهیّا آ خون بُدِت. 5ما اُمشُنُفت فرشتَهای که مسئول هاویا هاد اَگِه:
«تو تِی اِ حُکمِی که اُتکِه، عادلِش
تو کِه هِش و بُستِش، اَی کدّوس؛
6اَسِی که آنایا خون مکدّسیا و پیغامبریا شُلِتِه،
و تو تُ آنایا خون دَدِ تَ واخرِت
اِ هَمِ چِییه که حَکشوئِه!»
7ما اُمشُنُفت که از کُربونگاه جواب اُمَ که:
«بله، اَی خداوندْ خدای کادر مطلک،
حَکِه و عَدلِه حُکمِی که تو اَکنِش.»
8فرشتَه چهارم کَساتُش شُ لِی خورشید لِت، و اُ خورشید اجازَه دَدَ بو تَ مردُما وَ تَش بِسُخِنِه. 9مردم از گِراهِ شدید سُتِت و اُ اسم خدایی که کُدرت اِ بَلائیَهوا شُ دستِه، لعنت شُکِه. آنایا توبَه شُنِکِه و اُ آنا جلال شُنِدَ.
10فرشتَه پنجم کَساتُش شُ لِی تختِ مِ جونوَر وحشِنا لِت و مملکت پادشاهیش گرفتار تاریکی بو. مردم از بُری درد زابوشو شواَخواست 11و وَخاطر دردیا و زخمیاشو اُ خدای آسِمو لعنت شواَکِه. آنایا از کَریاشو توبَه شُنِکِه.
12فرشتَه ششم کَساتُش شُ لِی رود گات فُرات لِت و هاوُش هُشک آبو تَ رَه اَسِی پادشاهِی که از شَرک دِئِت، آمادَه بِبِه. 13مِ موکَوا اُمدی که از کَپ مِ اَژدَهائا و از کَپ مِ جونوَر وحشِنا و از کَپ مِ نَبِنِ دارُوی سه تا روح ناپاک که چُنِ بُکِهیا هادِت دَر اُندِت. 14اَسِی که آنایا روحِی شیطونِنی هِت که نِشونَه و معجزهیّا اَنجوم اَتِت و حَدِ پادشاهِی تَموم دنیا اَچِت تا اُ آنایا اَسِی جنگ تِی مِ رازِ گات خدای کادر مطلک جمع آکنِت.
15«بِبِن، ما چُنِ یَک دُز دِیام! خوش وَ حال آناکِه بیدار اَدَمانِه و جُمَش شُبار بِه نِکو لُخت و پَتی اُ رَه بِفتِه و رسوای عالم بِبِه.»
16مِ سه تا روح ناپاک پادشاهِی زِمیا تِی جَی که وَ زابُنِ عِبرانی ’حارمَگِدّون‘ اَگائِت جمع شُناکِه.
17فرشتَه هفتم کَساتُش شُ تِی هوا لِت و از مِ تختی که تِک معبد هاد صدای بلندی اُمَ که شَگُت: «تَموم بو!» 18و بَرک آسِمو و صدائِی بلند و غُرِشت هاد و زلزلَه گاتی بو اوناکِه از زَمونی که انسان لِی زِمی زندگی شَکِه، اصلا اینا زلزلَه گاتی نِبُستاد. 19شهر گات اُ سه کِسمت تکسیم بو و شهرِی ملتیا چَلِئِست. و خدا بابِل گاتا شُ یاد اَئو تا مجبورُش بِکو از پیالَه شراب پُر از تَش خشمُش واخَه. 20هَمَه جزیرَهیّا گُروختِت و کاویا نیست بُدِت. 21تِغَرگِی گاتی که هر دونَش نَزیک پنجاه کیلو هاد از آسِمو لِی سِرِ مردم لِزِئِست. و مردم وَخاطر بَلای تِغَرگ خدائا لعنت شُکِه، اَسِی که اِ بَلائا از بَس که سخت هاد.
Currently Selected:
وَحی 16: LAB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
