Sealm 142
142
Sealm 141
1Min stefn to þe styrmeð, Drihten,
and ic mid strangere stefne swylce
eam biddende bealde Drihten.
2Ic mine bene bealde swylce
on his gesihðe symble ageote,
and mine earfeþu ealle full georne
fore him sylfum sæcge geneahhe,
3Gif mine grame þenceað gast teorian,
and þu mine stige strange ongeate.
On þyssum grenan wege, þe ic gange on,
me oferhydige æghwær setton
gearwe grine; geara ic sceawade,
4geseah on þa swyðran, ne me sylfne þær
ænig mid gode ongitan wolde.
Ða me eac frecne fram fleam gedydan,
næs þa þe mine sawle secean wolde,
5þa ic to þe, Drihten, digle cleopode
and sona cwæð : “Þu eart min se soða hiht;
eart þu on lifigendra lande swylce
se gedefa dæl, Drihten, æghwær.”
6Beheald mine sawle, hæleþa wealdend,
for þon ic geeadmeded eom ungemete swiðe.
Alys me fram laþum; hi me lungre synt
ealle ofer me ungemete strange.
7Alæd me of carcernes cluse swylce
mine sawle, þæt ic syþþan forð
þinne naman mote neode sæcgean.
Min soðfæste snotere bidað,
oþ þæt þu me edlean eft forgylde.
Currently Selected:
Sealm 142: ASPsa
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
The first 50 psalms are credited to King Alfred the Great and were written in c.890-899 AD, and the last 100 psalms were translated c.900-950 AD by an unknown poet.