اَوِّل قُرِنتیُ 7
7
مسائل زناشویی
1حالا در مورد مسائلی که بِی مه تُنوشت: اَگِین که، «بِی مَرد خُبِن که دِسی به زن نَخارِه.» 2ولی وا خاطر وسوسه ای که به بیعفتی کِردِن هَه، هر مَردی بایه زن خو ایبَشِت و هر زنی شو خو ایبَشِت. 3شو بایه وظیفه زناشویی خو نسبت به زن خو اَنجُم هادِه و همیطوَم زن نسبت به شو خو. 4به چه که زن اختیار بدن خو اینی بلکه اختیاری وا شوشِن، همیطوَم شو اختیار بدن خو اینی بلکه اختیاری وا زنشِن. 5بِی خو اَ همدگه دریغ مَکُنین، مگه ایکه با رضایت همدگه و اُ هم موقتی، تا به خو وَخف دعا کِردِن بُکنین. ولی بعدی دوبارَه با هم بَشین، تا ایطوکا شِیطُن به شما وا خاطریکه ناتونین جلو نفس خو بگیری توو وسوسه تُنَکَردونه. 6ایی گِپی که بهتُ اَزَنُم مثه یه حکم نَن بلکه اَگَم اجازه تُهَه ایی کار بُکنین. 7آرزو مَکِرده که همه مثه خود مه ئَرِن، ولی هَرکَ یه عطای خاص اَ خدا ایگِفتِن؛ یکی یه عطا ایشَه و یه تا دگه یه عطایِ دگه.
8به اُشُویی که مجردَن و به بیوه زنُن اَگَم که بهشُ خُبِن که مثه مه مجرد بُمونِن. 9ولی اگه ناتونِن جلو نَفْس خو بُگنارِن، بایه زن و شو بِگِرِن، چونکه زن و شو کِردِن بِهتِه اَ سُختِن توو آتِش هوا و هوسِن.
10حکم مه به زن و شوئُو ایین، البته نه حکم مه، بلکه حکم خداوندِن که: زن نبایه اَ شو خو جدا بَشِت. 11ولی اگه جدا بو، دگه نبایه شو بِگِنت و یا ایکه بایه با شو خو صُل بُکنت. شو هم نبایه به زن خو طِلاک هادِه.
12به بکیه اَگَم، البته مه اَگَم نه خداوند، که اگه یه کاکائی زنی ایشَه که ایمُن اینَواردِن و اُ زن شَوات که باهاش زندگی بُکنت، اُ کاکا نبایه به زن خو طِلاک هادِه. 13اگه یه زنی شو ایشَه که ایمُن اینَواردِن و اُ مَرد شَوات باهاش زندگی بُکنت، اُ زن نبایه اَ شو خو طِلاک بِگِنت. 14چونکه شویی که ایمُن اینَواردِن وا خاطر زن خو مقدّس اِبو و زنی که ایمُن اینَواردِن وا خاطر شو خو مقدّس اِبو. اگه ایطو نَهَستَه؛ اولادُنِتُ ناپاک شابودَه؛ ولی ایطو نَن، اُشُ مقدّسَن. 15ولی اگه اُ زن یا شویی که ایمُن اینَواردِن شَوا جدا بَشِت، بُوال تا ایی کار بُکنت. توو ایطو کضیه ئُویی اُ کاکا یا دادا اسیر نَن. خدا بِی ما به صُل و سلامتی دعوت ایکِردِن. 16چونکه ای زن، اَ کا اَدونی که باعث نجات شوت نابی؟ یا ای شو، اَ کا اَدونی که باعث نجات زنِ خو نابی؟
17فَکَه، هر آدمی همطو زندگی بُکنت که خداوند بهش مَعیَن ایکِردِن و خدا دعوتش ایکِردِن. ایین قانون مه توو همۀ کلیسائُو. 18کسی هَن که وختی خدا دعوتش ایکه، سُنَّت بودَه؟ اُ آدم دُمبال ایی نَبَشِت که سُنَّت بودِن خو زَفت بُکنت؛ کسی هَن که وختی خدا دعوتش ایکه، سُنَّت نبودَه؟ اُ آدم دُمبال سُنَّت بودِن نَبَشِت. 19چون نه سُنَّت بودِن مُهمِن نه سُنَّت نِبودِن، بلکه مهم اَنجُم دادن حکموی خدان. 20هَرکَ بایه توو همو وضعی بُمونِت که وختی خدا دعوتش ایکِردِن تو اُ وضع بودِن. 21موکعی که دعوت بودِی، غُلُم هَستِری؟ باکی اِتنَبَشِت. ولی اگه اِتونی به خوت آزاد بُکنی، فرصتُ اَ دَس مَدَه. 22چونکه اُ کسی که وختی اَ طَرَه خداوند دعوت بودِن، غُلُمَه، آزادِ خداوندِن؛ همیطوَم اُ کسی که وختی دعوت بودِن، آزادَه، غُلُم مسیحِن. 23شما به یه بهایی خریده بودِین، غُلُم آدمُ نَبِشین. 24پَ، ای کاکائُن هَرکَ توو هر وضعی که دعوت بودِن، توو همو وضع با خدا بُمونِت.
مجردُ و بیوه ئُو
25حالا دربارۀ اُ دُهت و پُسویی که وخت زن و شو گِفتِنشُن، مه اَ طَرَه خداوند حکمی اُمنی؛ ولی در مقام کسی که وا خاطر رحمت خداوند کابِل اعتمادن، حکم خو اَدَم. 26به گَمونُم وا خاطر سختیوی ایی دوره زمونه، بِی آدم خُبِن که توو همو وضعی که هَه، بُمونِت. 27زن اِتهَه؟ پِی جدایی مَبَش. زن اِتنی؟ پِی زن گِفتِن مَبَش. 28ولی اگه زن بگیری، گناه تُنَکِردِن؛ و اگه دُهتی شو بُکن، گناه اینَکِردِن. با ایی حال اُشُ که زن و شو اَگیرِن، توو ایی زندگی سختی اَکِشِن و مه اُمناوا شما سختی بِکِشین.
29کاکائُن، منظورُم اَ ایی گَپ ایین که وخت خیلی کَمِن. اَ ایی به بعد، اُشُ که زن شُهَه طوری رفتار بُکنِن که انگار زن شُنی؛ 30و اُشُ که عزادارَن، انگار که عزادار نَهَن؛ و اُشُ که شادَن، انگار که شاد نَهَن؛ و اُشُ که چیزی اَخرِن، انگار که صاحب چیزی نَهَن؛ 31و اُشُ که اَ ایی دنیا سود اَبَرِن، انگار که هیچ سودی شُنبردِن. به چه که ظاهر الانی ایی دنیا اَ بین اَرِت.
32مه ازتُ مَوات که اَ نِگرونیُ آزاد بَشین. مَرد مجرد نِگرون کاروی خداوندِن، نِگرون ایکه چطو خداوندُ خشنود بُکنت؛ 33ولی مَرد زن دار نِگرون کاروی ایی دنیان، نِگرون ایکه چطو بِی زن خو خشنود بُکنت، 34و حواسش یه جا جمع نی. زن مجرد یا دُهتی که شُو اینَگِفتِن، نِگرون کاروی خداوندِن، نِگرون ایکه چطو در بدن و در روح، مقدّس بَشِت؛ ولی زن شُو دار نِگرون کاروی ایی دنیان، نِگرون ایکه چطو به شُو خو خشنود بُکنت. 35مه اییُ به نَعف خوتُ اَگَم، نه ایکه محدودتُ بُکنُم. کَصدُم ایین که وا جُنی زندگی بُکنین و بدون ایکه حواستُ جای دگه بِرَه به خو وَخف خداوند بُکنین.
36اگه یه مَردی فکر اَکُنت که رفتارش وا نُمزادی درست نَن و اگه هوا و هوسِش زیادِن که بایه اَم ایطو بَشِت باشتا اُ مَرد به خواسته خو بِرَسه بُوال تا هِیش بُکنِن، ایی کار گناه نَن. 37ولی اگه یه مَردی تصمیمش جدین و توو فشار نین، بلکه رو هوس خو تسلط ایشَه و تصمیم خو ایگِفتِن که الان با نُمزادش هِیش نَکُن، اُ مَرد هم کار خُبی اَکُنت. 38پَ اُ که با نُمزاد خو هِیش اَکُنت، کار خُبی اَکُنت؛ ولی اُ که هِیش ناکُن اَ اُ هم بِهتِه اَکُنت.
39زن تا موکعی که شویی زنده اَن، مال شوخُن. ولی اگه شویی مُرد، آزادِن به هَرکَ که شَوا شو بُکنت، البته فَکَه در خداوند. 40ولی با ایی حال بهنظر مه اگه اُ زن همطو که هَن بُمونِت شادترِن؛ و فکر اَکُنُم که مه هم روح خدائو اُمهَه!
Currently Selected:
اَوِّل قُرِنتیُ 7: PES
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
©️2024 Korpu Company
