Sálmarnir 116

116

1Eg Harran elski, tí at hann hoyrir mína rødd, mítt bønliga róp; 2tí at hann vendir oyra sítt til mín; eg allar mínar dagar vil kalla á hann. 3Tá ið deyðans bond verða um meg spent, og heljarræðslur mær møta, tá ið eg eri staddur í trongd og neyð, 4tá kalli eg á Harrans navn: «Sál míni bjarga tú, Harri!» 5Mildur og rættvísur Harrin er, miskunnsamur er vár Guð. 6Harrin teir verndarleysu varðar, í hjálparloysi mínum hjálpir hann mær. 7Vend aftur, sál mín, til tína ró, tí Harrin ger væl móti tær! 8Ja, tú sál míni bjargar úr deyða, mínum eyga frá gráti, mínum fóti frá falli. 9Fyri Harrans ásjón eg gangi í lívsins landi. 10Eg eri glaður og reystur, um enn eg má siga: «Sára eymur eg eri.» 11Í míni angist eg segði: «Ber blekking eru menniskju øll!» 12Hvat skal eg Harranum geva aftur fyri allar vælgerðir hans móti mær? 13Frelsunnar bikar eg hevja vil hátt, og Harrans navn eg kalla vil á. 14Míni lyfti til Harrans halda eg vil fyri eygunum á øllum hans fólki. 15Dýrur er í Harrans eygum deyðin hjá dýrkarum hans. 16Á, Harri! – eg eri tænari tín, tænari tín, sonur trælkonu tínar, tú loysir meg úr bondum mínum. 17Lovoffur vil eg tær bera, á Harrans navn vil eg kalla. 18Míni lyfti til Harrans halda eg vil fyri eygunum á øllum hans fólki, 19í tempulforgørðum Harrans, í tínari miðju, Jerúsalem! Halleluja!

Currently Selected:

Sálmarnir 116: FB

Highlight

Compare

Copy