Orðtøk Sálomons 29
29
Framhald av fjórða savni
1Tann maður, sum ofta hevur fingið revsing, og tó er andbráður, hann man brádliga verða sundurbrotin, og einki er hann at grøða. 2Tá ið rættvísir nørast, gleðist fólkið, men tá ið gudleysir koma til ræðið, stynjar fólkið. 3Tann, sum elskar vísdóm, gleðir faðir sín, men tann, sum fer í hóslag við skøkjur, oyðir ognir sínar. 4Ein kongur heldur landi sínum uppi við rætti, men tann, sum tekur mutur, leggur tað í oyði. 5Tann maður, sum søtorðaður er móti næsta sínum, hann leggur net fyri føtur hans. 6Í ilsmans misgerð er ein snerra, men rættvísur maður fegnast og gleðist. 7Rættvísur maður veit um viðurskifti arminganna, hin gudleysi leggur ikki í at vita um nakað. 8Spottarar loypa øsing í ein stað, men vísir menn stilla vreiðina. 9Tá ið vísur maður hevur sak við ein dára, tá leikar hann í og flennir, so har verður eingin friður. 10Drápsfúsir menn hata hin sakleysa, og hinum rættiligu liggja teir eftir lívinum. 11Øllum illsinni sínum sleppir dárin út, men hin vísi doyvir tað til endans. 12Tá ið høvdingi lýðir á lygnarorð, tá verða allir tænarar hans níðingar. 13Hin fátæki og ríkiskroppurin hittast, eyguni í báðum letur Harrin lýsa. 14Tann kongur, sum dømir armingar við rættvísi, hásæti hans skal standa trygt allar ævir. 15Koyril og agi veita speki, men ein agaleysur drongur ger móður síni skomm. 16Tá ið gudleysir taka til, tekur syndin til, men rættvísir skulu síggja fall teirra. 17Aga tú son tín, tá skal hann geva tær ró og veita sál tíni sælu. 18Við ongum hugsjónum villist fólkið, men sælur er tann, sum varðveitir lógina. 19Ein trælur verður ikki agaður við orðum, tí at hann skilir tey væl, men leggur ikki í tey. 20Sært tú ein mann, sum er skjótur við orðum, tá er størri vón um dáran enn um hann. 21Gevur maður træli sínum eftirlæti frá ungdómi, tá vil hann vanvirða hann til endans. 22Illførur maður veldur klandur, og bráðlyndur maður ger manga misgerð. 23Mansins hugmóð førir til fals, men hin eyðmjúki skal fáa æru. 24Tann, sum er í parti við tjóvinum, hatar sál sína, hann hoyrir bannanina, men sigur tó ikki frá. 25Mannaótti leiðir í snerrur, men tann, sum lítur á Harran, verður bjargaður. 26Mangir royna at fáa høvdingans yndi, men frá Harranum fær hvør maður sín rætt. 27Ein andstygd fyri rættvísum er ein órættvísur maður, og ein andstygd fyri gudleysum er tann, sum fer rættiliga at.
©1961 Bibelselskabet, The Danish Bible Society