Orðtøk Sálomons 24
24
Framhald av øðrum savni
1Øvunda ikki vándar menn og hav ikki hug at vera millum teirra; 2tí at hjarta teirra hugsar um illverk, og varrar teirra mæla um vanlukku. 3Við vísdómi verða hús bygd, og við vitsku verða tey grundfest; 4við kunnskapi verða búrini full av alskyns dýrum og góðum ognum. 5Vísur maður er betri enn sterkur, og vitur maður er betri enn kraftamikil; 6tí at tú mást ráðleggja væl, tá ið tú ert í hernaði, har sum mangir eru ráðvísir, gongst alt væl. 7Vísdómurin er dáranum ov høgur; í staðarliðinum letur hann ikki munnin upp. 8Tann, ið hugsar um at gera ilt, hann tey svikara kalla. 9Syndin er fávitsku ráð, og spottarin er monnum ein andstygd. 10Bilar tær hugur á neyðardegi, tá er máttur tín lítil. 11Bjarga teimum, sum leidd verða til deyða, og halt teimum aftur, sum fara vinglandi á rættarstaðin. 12Um tú sigur: «Vit vistu tað ikki!» – man tá ikki tann, sum vegur hjørtuni, verða varur við tað, og tann, sum gevur sál tíni gætur, vita um tað? Og hann lønir manninum eftir verkum hans. 13Et hunang, sonur mín, tí at hann er góður, og hunangskøka er søt fyri góm tín. 14Lær á sama hátt vísdóm fyri sál tína; finnur tú hann, tá skalt tú eiga framtíð, og vón tín skal ikki verða til einkis. 15Lúr ikki, tú hin gudleysi, eftir bústaði hins rættvísa, og oyðilegg ikki heimbýli hans! 16Tí at sjey ferðir hin rættvísi fellur og reisist aftur, men gudleysir fara til grundar. 17Gleð teg ikki, tá ið fíggindi tín fellur, og lat ikki hjarta títt fegnast, tá ið hann snávar, 18fyri at Harrin tað ikki skal síggja og tað honum mislíka, og hann venda vreiði síni frá honum. 19Ilskast ikki av illgerðarmonnum og øvunda ikki teir gudleysu. 20Tí at vándur maður eigur onga framtíð, lampan hjá gudleysum sloknar. 21Sonur mín, óttast tú Harran og kongin, ver ikki í felagi við ófriðarkroppum; 22tí at óvart rámar vanlukkan teir, og ár teirra fáa enda, áðrenn nakar veit.
Triðja savn
23Eisini hesi orðtøk eru eftir vísar menn. At gera mannamun í dómi er ikki gott. 24Honum, sum sigur við hin seka: «Tú hevur rætt!» honum banna fólk fyri, og biðja ættir ilt fyri. 25Men teimum, sum revsa hann, gongst tað væl, og signing og lukka kemur yvir teir. 26Tann gevur koss á varrar, sum svarar við nýtum orðum. 27Ger arbeiði títt liðugt úti, og fá tær tað til rættis á markini; síðan kanst tú byggja tær hús. 28Ver ikki vitni móti næsta tínum av ongari grund; ella eigur tú at gera svik við vørrum tínum? 29Sig ikki: «Eins og hann gjørdi mær, skal eg gera honum, eg skal løna manninum eftir verkum hans!» 30Mær var gangandi fram við markini hjá letinga og fram við víngarði hjá óvitigum manni; 31og sí, har var alt avvaksið av tistlum, alt avtakið av notum, og grótgarðurin uttanum niðurdottin. 32Eg var tess varur og legði mær tað í geyma, eg gav tí gætur og tók mær lærdóm av tí: 33«Sova eitt sindur enn, blunda eitt sindur enn, halda saman hendur eitt sindur enn fyri at hvílast. 34Tá kemur armóðin yvir teg eins og ferðamaður, og neyðin eins og maður við skildi.»
©1961 Bibelselskabet, The Danish Bible Society