Hebräer 10
10
Dit 10. Kapitel.
1For di Wet wiär di Skår van di gud Gåwen ön di tökommen Tid, mar ek dit Voarbild van di gud Gåwen sallew. Ark Jår mut em altid dit sallew Åfer åwere, en dag kjen dit dânen, welk åwere, ek volkommen måke.#10.1 forsöne.
2Üders hēd dit Åwerin âphölden, van dânen, diär bi di Gottestinst sen, jam nin Geweten moar üt di Send måke, wan ja jenmål rensket sen.
3Mar nü kom dör di Åfer di Send alle Jår ön Tagten.
4For hat es ünmögelk, dör Blöd van di Ausen en di Weddern Send wegtönemmen.
5Diärom said hi, üs hi ön di Warld komt: Åfer en Gawen hēst dü ek hå wild, mar dü hēst mi di Likhäm töbereitet.
6Brand=Åfer en Send=Åfer hage di ek.
7Da said ik: Se, ik kom, o Gott! ön-t Bok stånt er skrewwen van mi, dat ik, o Gott! din Wel dö skel.
8Üs hi tövoaren said hēd: Slagt=Åfer en Spis=Åfer, en Brand=Åfer, en Send=Åfer wedt dü ek, ja hage di uk ek, (welk eter di Wet åwert ud).
9Diär said hi: Se, ik kom, o Gott! om din Wel tö dön. Diär hēwt hi dit Jest âp, omdat hi dit Üder insät.
10Dör sin Wel sen wü hellig uden dör dit Afer van Jesus Kristus sin Likhäm, wat jenlop sken es.
11En ark Pröst es insät, omdat hi alle Dågen tinet en åft disallew Åfer åwert, welk oldermoar di Send wegnem kjen.
12Mar dös, wil hi en Åfer foar di Send åwert hed, wat ewig gelt, set hi nü tö Gottes rogt Hund.
13En tēwt nü, tö dat sin Finder tö en Skammel foar sin Fet leid ud.
14For me jen Åfer hed hi ön Ewigheid dânen forsönet, diär hellig uden wiär.
15Dit betjügt üs uk di hellig Geist; for hi hed tövoaren said:
16Döt es dit Testament, wat ik jam måke wel eter dös Dagen, sprakt di Herr: Ik wel min Wet ön jår Hart iw, en ön jår Sen wel ik dit skriw.
17En om jår Send en jår Üngeregtiheiden wel ik ek moar tänk.
18Hur Foriwing van di Send es, diär es ek moar Åfer foar di Send.
19Sa ha wü da nü, lew Brödhern! di Friheid, om ön-t Helligdom intögungen dör Jesus sin Blöd.
20Hurtö hi üs en ni en lewendig Wei inwit, dör di Voarhang, dit es dör sin Flēsk.
21En wü ha en Hogpröst aur Gottes Hüs.
22Nü let üs da hentö gung me en wårhaftig Hart, ön di vol Glow, besprängt ön üs Harten, en loas maket van dit bös Geweten, en dit Likhäm es wasket me rin Weter.
23En let üs fast hoald ön di Bekänels van di Höp, en ek wanke, (for hi es tru, diär üs dit tölöwet hed).
24En let üs Agt iw üp arküder, me Apmuntering en Önhoalden tö di Lewde en gud Werken.
25En let üs ek forlet üs Forsåmling, üs Sommen plei, mar let üs arküder formåne, en dit om sa vul moar, wil I se, dat di Dai naier komt.
26For wan wü me Wellen Send dö, eter dat wü di Känels van di Wårheid fingen hå, da hå wü nü nin Åfer moar nödig foar di Send.
27Mar en skrekkelk Forwagten van dit Gerigt, en van di fürig Iwer, welk di Wederspenstigen fortiäre wel.
28Wan er hokken dit Gebot van Moses brakt, di mut sterrew sonder Barmhartigheid, dör tau of tri Tjügen.
29Hur vul swårer Stråf fortinet di, welk Gottes Seen me Fet trat, en dit Blöd van dit Testament foar ünrin agtet, hurdör hi helligt wåd, en di Gnaden-Geist forsmoait.
30For wü kan höm, welk said: Di Wrög es min, ik wel forgelt, sprakt di Herr. En wederom: Di Herr skel sin Volk rigte.
31Skrekkelk est, ön di lewendig Gott sin Hund tö fålen.
32Mar tänk om di voarige Dågen, eter dat I âplägt wiär en hart Kamf ön gurt Liden üthölden hå.
33Foar-t jest Dil sen I sallew dör Smoai en Bedrüwwing en Skauspöl uden, foar-t taust Dil ha I Geminskep me di Üdern hed, wan ja sa behandelt wåd.
34For I hå Meliden hed me min Banden, en I skekket ju me gud Mud diärön, üs ju Gud rowet wåd, for I wet, dat I bi ju sallew en beter en bliwen Gud ön Hemmel hå.
35Warp ju Fortruen ek weg, wat en gurt Beloaning hed.
36Mar Geduld ha I nödig, omdat I Gottes Wel dö, en di Tölöwing fo.
37For jit eter en litj Skür, komt hi, diär kom skel, en ek talmt.
38Mar di Rogtfârdig skel lewwe dör sin Glow. Mar hokken ofwikt, ön höm hed min Sēl nin Behågen.
39Mar wü sen ek van danen, welk wik en fordammet ud, mar van danen, welk liw en di Seel reddige.
Currently Selected:
Hebräer 10: NFNT
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Translated by Peter Michael Clemens (1804-1870)
