Sabedoría 8
8
1Téndese poderosa de extremo a extremo,
e goberna o universo como convén.
A Sabedoría, fonte de todos os bens
2Ela foi a quen quixen e procurei desde a miña mocidade
e propúxenme tomala por esposa,
namorado da súa beleza.
3Ela amosa a súa nobreza no convivir con Deus:
o dono do universo en persoa amouna,
4pois é unha iniciada na ciencia de Deus
a que fai a escolma das súas obras;
5e se as riquezas nesta vida son cousa de arelar,
que hai máis ricaz cá Sabedoría que o realiza todo?
6Se é a intelixencia a que ten eficacia,
quen máis artífice de todos os seres ca ela?
7Se hai quen ame a xustiza,
froitos do seu obrar son as virtudes:
ela ensina a temperanza e a prudencia,
e equidade e a fortaleza;
non hai na vida humana cousa máis útil ca elas.
8E se alguén arela unha experiencia múltiple,
ela coñece o pasado e entrevé o futuro,
domina os xiros da linguaxe e as solucións dos enigmas,
prevé os signos e os prodixios
e os remates das épocas e dos tempos.
A Sabedoría, compañeira da vida
9Decidín, polo tanto, facela compañeira da miña vida,
consciente de que sería a miña conselleira na ledicia
e consolo nas coitas e tristuras.
10Por mor dela acadarei boa sona entre as xentes,
e, aínda novo, honraranme os anciáns;
11ó preitear teranme por asisado,
sendo admirado diante dos poderosos;
12se calo, poranse á espreita;
se comezo a falar, atenderán;
se me alongo en razóns,
levarán a man á boca.
13Grazas a ela conseguirei a inmortalidade
deixando eterna lembranza nos vindeiros.
14Gobernarei pobos, someteránseme nacións.
15Tiranos terribles tremerán ó oíren falar de min;
co pobo serei piadoso
e na loita, baril.
16Cando volva para a casa, acougarei a seu carón
pois o tratar con ela non é cousa de amargura,
nin dá mágoas a súa convivencia,
senón que trae o gozo e a ledicia.
A Sabedoría, graza de Deus
17Cavilando para min mesmo deste xeito
e matinando no meu interior
no feito de que a inmortalidade ten parentesco coa Sabedoría
18e que a súa amizade é un pracer honesto,
e o traballo das súas mans, riqueza inesgotable,
e a constante asiduidade do seu trato, prudencia,
e que no participar das súas razóns se atopa a boa sona,
andei eu ás voltas procurando como facela miña.
19Era eu, daquela, rapaz de bo natural
e caérame en sorte unha alma boa;
20ou ben, sendo xa bo, entrei nun corpo sen chata.
21Consciente, non obstante, de non a poder acadar
se Deus non ma concedese,
—e xa era sinal de prudencia o saber de quen era esta graza—
volvinme cara a Deus e rogueille
dicíndolle de todo corazón:
Currently Selected:
Sabedoría 8: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT