Sabedoría 7
7
A Sabedoría non é privilexio dos Reis
1Tamén eu son un home mortal, igual ca todos,
descendente daquel primeiro moldeado de arxila.
No seo da miña nai fun en carne plasmado,
2callado por dez meses no seu sangue
polo seme do home e o pracer que fai compaña ó sono.
3Tamén eu, ó nacer, respirei o aire común
e ó caer do mesmo xeito nesta terra coitada
dei a miña voz primeira, semellante ás de todos: un berro.
4Fun criado entre panos e agarimos;
5non tivo outro principio ningún rei:
6para todos é igual o entrar na vida, e idéntica a saída.
A Sabedoría, don divino superior ó poder
7Roguei entón e foime dada a prudencia,
supliquei e veu a min o espírito da Sabedoría.
8Preferina a cetros e tronos,
en comparanza a ela, coidei ser nada a riqueza;
9non se lle asemella a alfaia de máis prezo,
pois todo o ouro, ó seu lado, é unha manchea de area,
e xunto a ela a prata é coma a lama.
10Ameina por riba da saúde e da beleza,
escollín posuíla en troques da luz,
pois o seu resplandor non ten solpor.
11Con ela viñéronme xuntos todos os bens,
polas súas mans, riquezas incontables.
12De todos gocei eu; pois é a Sabedoría a que goberna neles,
se ben aínda non me decatara de que era ela a nai de todos.
A Sabedoría, ciencia da creación
13O que aprendín sen retranca, sen envexa, comunícoo,
non gardo para min a súa riqueza,
14pois é para os homes un tesouro inesgotable,
os que o posúen, únense con Deus en amizade,
recomendados polo don da instrución.
15Déame Deus falar axeitadamente
e formular de acordo co que se me dotou!
Porque é El o guieiro da Sabedoría
e quen dirixe ós sabios,
16xa que nas súas mans estamos nós e as nosas razóns,
todo o noso siso e a nosa habelencia no obrar.
17Foi El en persoa concederme a ciencia exacta dos seres,
o saber da estrutura do universo e da actividade dos elementos,
18o comezo, o remate e mais o medio dos tempos,
o trocarse dos solsticios
e o sucederse das estacións.
19Os ciclos do ano e as posicións dos astros,
20A natureza dos animais e os instintos das feras,
a potencia dos espíritos e os raciocinios dos homes,
as variedades das plantas e as virtudes das raiceiras.
21Coñecín canto hai de oculto e manifesto
22pois instruíume a artesá do universo: a Sabedoría.
Excelencia e misterio da Sabedoría
De feito dáse nela un espírito intelixente, santo,
único, multiforme, sutil,
áxil, penetrante, non contaminado,
diáfano, invulnerable, amante do ben, afiado,
23libre, benfeitor, amigo do home,
estable, seguro, sen angustias,
que todo o pode e todo o observa
e que traspasa todos os espíritos
intelectivos, puros, e os máis sutís.
24Abofé, máis móbil ca todo movemento é a Sabedoría;
traspasa e atravesa por onde quere en razón da súa enxebreza,
25porque é o alento do poder de Deus,
a emanación máis pura da gloria do Omnipotente;
por iso nada inmundo entrará nela.
26É o esplendor da luz eterna,
espello sen chata da actividade de Deus,
imaxe da súa bondade.
27Sendo unha soa, todo o pode,
permanecendo de seu, todo o renova,
e descendendo en cada xeración nas almas boas
prepara amigos de Deus e profetas,
28pois Deus non ama senón a quen convive coa Sabedoría.
29É, en verdade, máis belida có sol,
excedendo a todas as constelacións;
comparada coa luz é aínda máis clara;
30pode a noite suceder á luz do día,
mais contra a Sabedoría non ten poder o mal.
Currently Selected:
Sabedoría 7: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT