Eclesiástico 51
51
Apéndice primeiro: Himno de Acción de Grazas
1Quero loarte, meu Deus, meu salvador,
e darche as grazas, Deus de meu pai,
celebrar o teu nome, refuxio da miña vida,
2pois liberaches a miña alma da morte
e preservaches o meu corpo da cova
librando os meus pés do poder do Xeol,
librándome da zorregada da lingua
e dos labios que propagan mentiras;
puxécheste a meu carón contra os meus adversarios.
3Acorréchesme coa túa grande piedade
salvándome da trampa dos que espreitaban trala rocha
e do poder dos que atentaban contra a miña vida,
e de angustias sen número,
4da estreitura das labaradas que me rodeaban,
do incendio dun lume inextinguible,
5do ventre profundo do océano,
dos labios impuros e argalleiros de mentiras,
das frechas dunha lingua falsa.
6Xa estaba eu a morrer
e afundido no Xeol,
7volvíame arredor sen ninguén que me acorrese,
procuraba un apoio e non o había,
8cando lembrei a piedade do Señor
e as súas bondades permanentes
de quen salva a cantos a El se acollen
rescatándoos de todo mal.
9Lancei o meu berro desde a terra,
pedín axuda desde as portas do inferno;
10gritei: —"Señor, ti es o meu pai,
es ti o meu heroe salvador,
non me deixes no día da angustia,
no tempo da desfeita e da destrución;
11loarei de continuo o teu nome,
lembrareite na miña pregaria".
Daquela escoitou o Señor a miña voz
e oíu a miña súplica;
12libroume de todo mal,
salvoume no día da angustia;
por iso doulle grazas e enxálzoo
bendicindo o nome do Señor.
Salmo de loanza
I Loade o Señor porque é bó
porque a súa bondade non ten fin;
II Loade o Deus das gabanzas
porque a súa bondade non ten fin;
III Loade o protector de Israel
porque a súa bondade non ten fin;
IV Loade o creador do universo
porque a súa bondade non ten fin;
V Loade o redentor de Israel
porque a súa bondade non ten fin;
VI Loade o que xunta os dispersos de Israel
porque a súa bondade non ten fin;
VII Loade o construtor da súa cidade e Santuario
porque a súa bondade non ten fin;
VIII Loade o que fai renovarse a forza da casa de David
porque a súa bondade non ten fin;
IX Loade o que elixe sacerdote de entre os fillos de Sadoc
porque a súa bondade non ten fin;
X Loade o escudo de Abraham
porque a súa bondade non ten fin;
XI Loade a rocha de Isaac
porque a súa bondade non ten fin;
XII Loade o forte de Xacob
porque a súa bondade non ten fin;
XIII Loade o que escolleu a Sión
porque a súa bondade non ten fin;
XIV Loade o rei de reis
porque a súa bondade non ten fin;
XV El ergueu a nobreza do seu pobo
para loanza de todos os seus santos,
dos fillos de Israel, o pobo que lle é íntimo.
Aleluia!
Apéndice segundo: Poema da Busca da Sabedoría
13Cando eu era novo, antes de me pór a viaxar
devecín por ela e procureina;
14veume arredor
e eu seguireina ata a fin.
15Coma cando cae a flor ó madurecer os acios,
aledouse nela o meu corazón;
o meu pé seguiu fielmente as súas pegadas:
desde a miña mocidade estudei a Sabedoría.
16Tendinlle un pouco o meu oído
e adquirín grande coñecemento;
17o seu xugo foi para min glorioso
e doulle grazas a quen me ensinou.
18Resolvín procurala
e non tiven que avergonzarme cando a atopei.
19A miña alma apegouse a ela
e xa non a deixei de vista.
A miña man abriu a súa porta,
contemplei a súa intimidade e atopeina pura.
20Deime a seguila
e xa non me afastarei dela endexamais.
No meu ánimo desposeina desde o comezo,
e por iso xa non a abandonarei.
21Coma un forno ardían as miñas entrañas ó ollala,
por iso conseguina coma posesión prezada.
22Concedeume o Señor o éxito cos labios,
coa miña lingua heille dar as grazas.
23Achegádevos onda min, ignorantes,
e instaládevos na miña escola.
24Por canto tempo seguiredes baleiros de tantas cousas
e as vosas almas tan sedentas?
25Abro a boca e exhórtovos:
—"adquiride gratis Sabedoría,
26sometede o pescozo ó seu xugo
e cargue a vosa alma co seu peso;
fica ela preto dos que a procuran
e quen se aplica atópaa".
27Ollade vós mesmos que, sendo eu ben pouco,
púxenme á súa beira, e atopeina.
28Escoitade o meu ensino por pequeno que sexa
e con el adquiriredes prata e ouro.
29Alédase o meu ánimo nos meus alumnos;
non teredes de que vos avergonzar co meu canto.
30Facede con xustiza as vosas obras
e Deus daravos o premio ó seu tempo.
Bendito sexa o Señor para sempre,
e loado o seu Nome de xeración en xeración.
Ata aquí, as verbas de Simeón, ben Iexúa, de sobrenome Ben Sírah.
Sabedoría de Simeón, fillo de Iexúa, fillo de Elazar, fillo de Sírah.
O Nome do Señor sexa bendito desde agora e para sempre.
Currently Selected:
Eclesiástico 51: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT