Eclesiástico 43
43
As marabillas da creación
1Esplendor das alturas é o firmamento na súa enxebreza
e a fasquía dos ceos é un espectáculo maxestoso.
2Érguese o sol espallando a calor,
—que admirable feitura do Señor!—
3ó mediodía abura a terra:
quen pode facer fronte á súa quentura?
4Forno ben atizado pon candente o metal fundido,
as raiolas do sol incendian os montes;
unha labarada do astro consome a terra habitada,
é un facho que cega os ollos.
5Abofé, grande é o Señor que o fixo,
coas súas verbas fai brillar os seus seres poderosos.
6Tamén a lúa reloce en tempos sucesivos
medindo os períodos coma sinal constante;
7ela determina festas e datas
coa súa luz suave que vai esmorecendo;
8renóvase mes tras mes:
que admirable nas súas fases!
Axuda para as caravanas, candea celeste
que aluma o firmamento co seu esplendor.
9As estrelas son fermoso ornamento do ceo,
a súa luz resplandece nas alturas divinas,
10ó mandado de Deus seguen quedas no seu lugar
e non ceden dos seus postos de vixía.
11Olla para o arco da vella e bendice a quen o fixo.
Que marabilloso no seu esplendor!
12Cingue o ceo cun círculo glorioso,
é a man de Deus a que o tende.
13O seu poderío fai coruscar o lóstrego
e fulxir as faíscas de acordo cunha orde;
14A este fin creou os seus piornos
e fixo voar as nubes coma voitres;
15A súa potencia condensa as nubes
e esfaragulla as pedras da sarabia.
16O seu trebón bruante arrepía á terra
e coa súa forza tremen as montañas;
17á súa orde érguese o vento do sur,
o nordés, a treboada e a galerna;
18coma banda de paxaros esparexe a neve
que cae coma cando pousan os saltóns;
o brillar da súa brancura enfeitiza os ollos,
ó farrapear fica o ánimo arroubado.
19Espalla a xeada coma o sal
e as súas floriñas resplandecen coma zafiros.
20Ceiba o fría xistra
que conxela a lagoa coma unha codia,
pon un cobertor sobre toda superficie de auga
e reviste a fonte dunha coiraza;
21do mesmo xeito que a seca, queima a vexetación dos montes
e os pasteiros da campía coma unha chama;
22menciña disto todo é a súbita nube de orballo
que se esparexe para amolecer o sequeiro.
23Co seu plan puxo orde no océano
e plantou illas no mar;
24os mariñeiros contan dos seus confíns
e ó escoitalos cos nosos oídos ficamos abraiados;
25nel atópanse as máis estrañas das súas criaturas,
toda caste de bestas e monstros oceánicos;
26grazas a el o mensaxeiro cumpre co seu mandado
e as súas verbas levan a cabo o intento.
27Non é cousa de seguir repetindo outro tanto;
en conclusión: —"El éo todo".
28Continuaremos a loalo pois non é doado definilo,
El é meirande ca todas as súas obras.
29O Señor é digno de toda admiración
e as súas empresas son marabillosas.
Exhortación á loanza
30Vós que enxalzades o Señor, erguede a voz
con todos os azos, pois sempre será pouco;
os que entoades, renovade os folgos
sen darvos cansos, que non o esgotaredes.
31Quen o viu para poder describilo?
A quen lle é dado enxalzalo como é?
32Moitas cousas hai máis arcanas ca estas;
eu só considerei un anaquiño das súas obras;
33porque o Señor fíxoo todo
e ós piadosos concédelles a Sabedoría.
Currently Selected:
Eclesiástico 43: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT