Proverbios 25
25
TAMÉN ESTES SON PROVERBIOS DE SALOMÓN (25-29)
Antoloxía "A" (25-27)
1Tamén estes son Proverbios de Salomón, transcritos polos homes de Ezequías, rei de Xudá.
2Gloria de Deus é agachar unha razón,
honra dos reis é inquirila.
3A altura do ceo, o fondo da terra
e a mente dos reis non hai quen os abranga.
4Remove a escoura da prata,
e o ourive fará dela unha obra de arte;
5Aparta ó malvado do servizo do rei,
e o seu trono afincará na xustiza.
6Non te deas aires na presenza do rei
nin ocupes os postos dos grandes;
7mellor é que che digan: —"achégate aquí",
que ter que ser deposto diante da nobreza.
O que os teus ollos viron
8non te apures a citalo no proceso,
pois que farás ó remate,
cando o teu contrincante logre avergonzarte?
9Arranxa o teu preito co veciño,
e non descubras segredos doutro,
10non sexa que quen te escoite te inxurie
e non se poida reparar a túa infamia.
11Mazás douradas en bandexas de prata
son as palabras ditas con xeito.
12Anel de ouro e alfaia de ouro fino
é a reprensión dun sabio para o oído atento.
13Frescor de neve nun día de seitura
é o mensaxeiro fiel para quen o envía:
reconforta o ánimo do seu amo.
14Nubes e vento sen chuvia
é quen se gaba de regalar quincalla.
15Tendo paciencia persuádese a un príncipe,
pois unha lingua suave quebra ósos.
16Se atopas mel, come só o que cómpre,
non sexa que te fartes e o vomites;
17pon o pé de raro en raro na casa do veciño,
non sexa que se farte de ti e te aborreza.
18Maza, espada e frecha afiada
é quen testemuña en falso contra o amigo.
19Moa picada e pé tolleito
é afiuzar no traidor o día da angustia.
20Andar espido nun día de xeada,
botar vinagre nunha ferida,
iso é o cantar cántigas co corazón magoado.
21Se o teu inimigo ten fame, dálle pan a comer;
e se ten sede, dálle auga a beber;
22poraslle carbóns ardentes na cabeza
e o Señor hache recompensar.
23O vento nordés pare chuvias;
a lingua murmuradora, facianas irritadas.
24Mellor é habitar nun recuncho do faiado,
ca con muller enredante en casa grande.
25Auga fresca para boca sedenta
é unha boa noticia de país remoto.
26Manancial túrbido e fonte emporcada
é o xusto que abranda ante o impío.
27Non é san darse unha enchente de mel,
nin procurar honores tras honores.
28Cidadela desmantelada e sen muro:
o home que non se sabe conter.
Currently Selected:
Proverbios 25: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
Proverbios 25
25
TAMÉN ESTES SON PROVERBIOS DE SALOMÓN (25-29)
Antoloxía "A" (25-27)
1Tamén estes son Proverbios de Salomón, transcritos polos homes de Ezequías, rei de Xudá.
2Gloria de Deus é agachar unha razón,
honra dos reis é inquirila.
3A altura do ceo, o fondo da terra
e a mente dos reis non hai quen os abranga.
4Remove a escoura da prata,
e o ourive fará dela unha obra de arte;
5Aparta ó malvado do servizo do rei,
e o seu trono afincará na xustiza.
6Non te deas aires na presenza do rei
nin ocupes os postos dos grandes;
7mellor é que che digan: —"achégate aquí",
que ter que ser deposto diante da nobreza.
O que os teus ollos viron
8non te apures a citalo no proceso,
pois que farás ó remate,
cando o teu contrincante logre avergonzarte?
9Arranxa o teu preito co veciño,
e non descubras segredos doutro,
10non sexa que quen te escoite te inxurie
e non se poida reparar a túa infamia.
11Mazás douradas en bandexas de prata
son as palabras ditas con xeito.
12Anel de ouro e alfaia de ouro fino
é a reprensión dun sabio para o oído atento.
13Frescor de neve nun día de seitura
é o mensaxeiro fiel para quen o envía:
reconforta o ánimo do seu amo.
14Nubes e vento sen chuvia
é quen se gaba de regalar quincalla.
15Tendo paciencia persuádese a un príncipe,
pois unha lingua suave quebra ósos.
16Se atopas mel, come só o que cómpre,
non sexa que te fartes e o vomites;
17pon o pé de raro en raro na casa do veciño,
non sexa que se farte de ti e te aborreza.
18Maza, espada e frecha afiada
é quen testemuña en falso contra o amigo.
19Moa picada e pé tolleito
é afiuzar no traidor o día da angustia.
20Andar espido nun día de xeada,
botar vinagre nunha ferida,
iso é o cantar cántigas co corazón magoado.
21Se o teu inimigo ten fame, dálle pan a comer;
e se ten sede, dálle auga a beber;
22poraslle carbóns ardentes na cabeza
e o Señor hache recompensar.
23O vento nordés pare chuvias;
a lingua murmuradora, facianas irritadas.
24Mellor é habitar nun recuncho do faiado,
ca con muller enredante en casa grande.
25Auga fresca para boca sedenta
é unha boa noticia de país remoto.
26Manancial túrbido e fonte emporcada
é o xusto que abranda ante o impío.
27Non é san darse unha enchente de mel,
nin procurar honores tras honores.
28Cidadela desmantelada e sen muro:
o home que non se sabe conter.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT