Proverbios 17
17
1Mellor é a codia seca con paz
cá casa farta de matanzas e discordia.
2O criado avisado chegará a mandar nun fillo innobre,
e irá ás partes na herdanza cos irmáns.
3O crisol proba a prata; o forno, o ouro;
e o Señor é quen proba os corazóns.
4O malicioso presta oído a labios argalleiros,
e o mentireiro ponlle a orella á lingua maldicente.
5Quen se burla do pobre, insulta ó seu creador;
quen se alegra na desgraza, non quedará impune.
6Coroa dos vellos son os netos,
e adorno dos fillos son os pais.
7Non di ben no parvo un falar escolleito,
moito menos no nobre a fala mentireira.
8O suborno é un amuleto ós ollos de quen o emprega:
onde queira se torne, terá éxito.
9Quen encobre unha chata, procúrase un afecto;
quen repite un rumor, perde un amigo.
10Unha reprensión ten máis efecto no home asisado,
ca cen fungueirazos no parvo.
11O argalleiro non procura máis ca liortas,
pero seralle enviado un cruel mensaxeiro.
12Atope eu unha osa que perdeu as crías,
e non ó parvo na súa tolemia!
13Quen paga ben con mal,
non aparta a desgraza do seu casal.
14Encetar un preito é coma ceibar a auga:
retírate antes que comece o proceso.
15A quen absolve ó culpable e a quen condena ó xusto,
a ámbolos dous aborrece o Señor.
16De que serve a paga na man dun parvo?
Para mercar Sabedoría? —Pero se non ten siso!
17Un amigo ama en todo tempo,
e un irmán nace para a hora da adversidade.
18O falto de siso vai dando apertas de mans,
saíndo fiador por outro.
19Quen ama a culpa, ama a liorta;
quen constrúe a porta alta de máis, busca a ruína.
20O retranqueiro non atopará a felicidade,
e o de lingua falsa irá dar na desgraza.
21Quen tivo un fillo parvo cargou con boa coita,
pois non ten lecer o pai dun tolo.
22Animo ledo, corpo rufo;
o espírito abatido seca a cana dos ósos.
23O malvado tira do peto o suborno,
para desviar o curso da xustiza.
24O intelixente ten os ollos na Sabedoría,
os ollos do badoco andan ós biosbardos.
25Fillo tordas é mágoa de seu pai,
tristura para a nai que o deu.
26Abofé que non está ben multar o inocente,
aínda menos mallar sen xustiza na xente de ben.
27No aforro de palabras apréciase o sabio,
e quen mantén o sangue frío é home de tino.
28Mesmo o tolo calado pasa por sabio;
quen pecha a boca, por intelixente.
Currently Selected:
Proverbios 17: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
