Proverbios 14
14
1A muller sabia constrúe o seu lar,
a tolemia destrúeo coas propias mans.
2Quen ten bo proceder teme o Señor,
o de camiños tortos desprézao.
3O falar do parvo é unha vara nas súas costas,
as palabras dos sabios defenden.
4Falta de gando, mingua de gran;
forza no boi, colleita farturenta.
5Testemuña de lei non mente,
testemuña falsa burbulla mentiras.
6O parvo procura sabedoría e non a atopa,
mais para o intelixente o saber é cousa doada.
7Fuxe do rastro do tolo,
non encontrarás nel labios asisados.
8O saber do astuto acláralle o camiño,
a tolemia dos parvos lévaos ó engano.
9Os necios búrlanse da culpa,
os honrados distinguen o facer axeitado.
10Só o espírito sabe da propia amargura,
ningún alleo ten parte na súa ledicia.
11O casal dos perversos vénse abaixo,
a tenda dos honrados prospera.
12As veces coida un que é recto o seu camiño,
e, ó remate, vai dar na morte.
13Mesmo no rir sofre o corazón,
e a ledicia acaba na dor.
14O renegado fartarase do seu proceder,
e o home bo, do das súas obras.
15O inxenuo dá creto ó que sexa,
o asisado calcula os seus pasos.
16O sabio é cauto e afástase do mal,
o parvo chímpase tan seguro.
17O impulsivo fai toleiras,
mais o que bota contas agarda.
18Os inxenuos teñen por herdanza a necidade,
o asisado abrangue o saber.
19Os malvados dobréganse diante dos bos,
e os impíos, ás portas do xusto.
20O pobre é odiado mesmo do seu compañeiro,
o rico ten amigos a milleiros.
21Quen aldraxa ó seu veciño, peca;
bendito quen se apiada dos pobres.
22Por caso non erran os que argallan o mal?
A bondade e a fidelidade son para os que fan o ben.
23Todo traballo ten o seu proveito,
mais o parolar leva á miseria.
24A coroa dos sabios é a súa riqueza,
diadema dos insensatos é a necidade.
25Testemuña de fiar salva vidas,
o perxuro é un enredante.
26O temor do Señor é a fortaleza dun home,
para os seus fillos é un refuxio.
27O temor do Señor é fonte de vida
que afasta das trapelas da morte.
28Pobo numeroso é orgullo do rei;
mingua de xente, ruína do príncipe.
29Demostra bo siso o lento na ira,
quen ten arroutadas ben proba que é parvo.
30Animo temperado, saúde no corpo;
a envexa corroe os ósos.
31Quen asoballa ó pobre inxuria ó seu creador,
e faille honra quen acorre a un mendigo.
32Pola súa malicia o malo é refugado,
mais ten confianza o xusto cando morre.
33En mente atinada mora a sabedoría,
no interior dos necios expira.
34A xustiza fai grande a unha nación,
o pecado é a desgraza dos pobos.
35O favor do rei vai ó ministro avisado;
a súa carraxe, ó desvergonzado.
Currently Selected:
Proverbios 14: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
